|
مفهوم اقتصاد مقاومتی یعنی داشتن یک اقتصاد محکم که در آسیبها و بحرانها دچار فروپاشی نشود و لازمه آن نیز داشتن نیروی کاری است که خود جایگاه محکم و باثباتی در اقتصاد کشور داشته باشد، چراکه در رأس تمام حرکتهای اقتصادی علاوه بر سرمایه، آنچه که نقش اصلی را ایفا میکند نیروی کار است.
اما در حال حاضر کارگران جامعه به عنوان یک مؤلفه در اقتصاد مقاومتی، جایگاه و پایگاه محکم و قابل دفاعی ندارند تا بتوانند در دوام و استحکام اقتصاد نیز نقش ایفا کنند، در نتیجه، اگر یکی از بازوهای اصلی اقتصاد مقاومتی را جامعه کارگری بنامیم، نمیتوان تا زمانی که شأن و منزلت و همچنین حقوق و حدود قانونی آنها در جامعه مشخص نشود، از ظرفیت جامعه کارگری در تحقق اهداف اقتصاد مقاومتی استفاده کرد.
بسیاری فکر میکنند، شاید یکی از علت هایی که کارفرمایان حاضر به تأمین امنیت شغلی از جمله در بحث حقوق و مزایا برای کارگران نیستند، تحمیل هزینه بر تولید با توجه به شرایط رکود در جامعه است؛ اما آنچه که تولید را در شرایط رکود قرار میدهد کاهش قدرت خرید است نه هزینه دستمزد قانونی کارگر. در واقع، هر چه قدر سهم کارگر در تولید افزایش یابد، با توجه به آنکه اکثریت قریب به اتفاق جامعه را قشر کارگر تشکیل میدهد، قدرت خرید نیز در جامعه افزایش مییابد و به تبع آن تولید و اشتغال نیز پایداری بیشتری خواهد داشت، چراکه افزایش تقاضا باعث افزایش تولید میشود و نمیتوان گفت با صرفنظر کردن از حقوق مادی و معنوی کرگران و پایمال کردن حقوق آنها، میتوانیم از تولید حمایت کنیم؛ بلکه برای حمایت از تولید باید براساس اصول اقتصادی مقاومتی که این موضوع را مشخص کرده از جمله اختصاص 30 درصد از درآمد هدفمندی یارانهها به تولید، سهمبری عادلانه عوامل از تولید تا مصرف و ... و همچنین اختصاص منابع مالی مختلف از طریق نهادهای مالی به تولید، عمل کنیم. بنابراین، امروزه که سهم کارگر از قیمت تمام شده تولید نسبت به سال 82 که 17 درصد بود، به 5 درصد کاهش یافته است و این موضوع کاهش قدرت خرید را برای کارگران رقم میزند، نمیتوان انتظار داشت که در تولید و اشتغال تحرک ایجاد شود.
|
