|
بسیاری از مردم با بیپولی و کمپولی کنار میآیند اما ناامنی عرصه را به آنها تنگ میکند و برایشان قابل تحمل نیست. کارگران از جمله اقشاری هستند که با ناامنی شغلی زندگی کرده و تا بازنشستگی آن را تحمل میکنند.
آنها تمام 30سالی که کارگری کرده و دارای بیمه و مزایای شغلی بوده و از قضا ممکن است زندگی مادی نسبتاً بدون کم و کاستی داشتهباشند اما ناامنی ناشی از نوع شغل و قرارداد سبب ناامنی مادی و معنوی برای آنها، خانواده و حتی اطرافیانشان میشود. چه بسا در صورت داشتن امنیت شغلی، میتوانند تصمیمگیریهای بهتر برای زندگی خود و خانوادههایشان بگیرند که نتیجه آن به رفاه اقتصادی و حتی ارتقاء جایگاه اجتماعی میشود. این اتفاق حتی از حقوق پایین هم دردناکتر بوده و تأثیر بسیار منفی روی زندگی مادی، اجتماعی و فرهنگی این قشر میگذارد.
در چنین شرایطی حقوق آنها حتی اگر 2برابر میزان فعلی هم شود شاید نتوانند به همان میزان از رفاهیات نسبی برخوردار شوند چون امنیت شغلی لازم را ندارند و فکر و ذهن آنها همیشه درگیر همین موضوع است و کل زندگی و تصمیمات آنها را دربر میگیرد.
کارگر یک تولیدی در همدان درباره همین موضوع گفت: یکی از مشکلات کارگران است و کارگران با قراردادهای 3 و 6 ماهه و همچنین یکساله امنیت شغلی ندارند، قراردادهای موقت باعث خدشهدار شدن عزت کارگر میشود.
وی ادامه داد: قراردادهای موقت و کوتاهمدت علاوه بر اینکه به امنیت خاطر و عزت نفس کارگران آسیب میرساند بهرهوری کارگر و واحدهای اقتصادی را پایین میآورد، بنابراین دولت باید برای دایمیشدن قراردادها برنامه داشته باشد.
یک کارگر کارخانه آسفالت هم گفت: جامعه کارگری دغدغههای بسیار زیادی دارد و گفتن آنها مثنوی هفتاد من است اما نبودامنیت شغلی مهمترین این مشکلات است.
شرکتهای پیمانکاری که دارای کار دایم هستند با قراردادهای موقت و ساماندهینکردن آنها به یکی از مشکلات کارگران تبدیل شدهاند. این مشکل فقط مربوط به یا یا همکارم نیست، بلکه در کل کشور این شرایط وجوددارد و آینده ما را به مخاطره انداخته است.
یک بنا هم گفت: ما وقتی امنیت شغلی نداریم و مخصوصاً اینکه در فصل سرد بیکار هستیم باعث شده خانهدارشدن برای ما رؤیا باشد. عمده کارگران خانه ندارند و مهمترین دلیل آن نبودامنیت شغلی است. وگرنه درآمد بدی هم نداریم خداروشکر خیلی از کارگران دستشان به دهانشان میرسد و محتاج نیستند اما چون از درآمد فردای خود خبر نداریم نمیتوانیم مانند کارمندان خود را زیربار قسط و قرض ببریم تا صاحبخانه شویم.
وی ادامه داد: اگر از کارگران ساختمانی، فصلی، مزارع و حتی تولیدیها درباره مسکن بپرسید قریب به اکثریت آنها از نداشتن خانه نگران هستند و امید زیادی هم به خانهدارشدن ندارند. نه اینکه درآمد ندارند بلکه چون پشتوانهای ندارند نمیتوانند دنبال تسهیلات بروند. من هرکسی را دیدهام با قسط و قرض خانهدار شده ولی ما این شرایط را نداریم.
یک کارگر واحد تولیدی هم گفت: من 15سال است که در یک شرکت بزرگ کار کردهام ولی نتوانستهام غیر از هزینههای روزمره را بپردازم. بهتازگی همسرم با مبلغی که به ارث برد واحد آپارتمانی خرید، در غیر اینصورت امیدی به خرید خانه نداشتیم.
این کارگر افزود: ما چون امنیت شغلی نداریم و مطمئن نیستیم که سال بعد هم قرارداد ما تمدید میشود جرأت ریسک و گرفتن وام و تسهیلات و ... نداریم همین هم باعث شده اغلب ما در شرایط بد اقتصادی زندگی کنیم.
این کارگر همدانی ادامه داد: البته درآمد یک کارگر در پایینترین میزان قرار دارد. یک گزارشی منتشر شد که حقوق کارگران در ایران جزو کمترین حقوقهای دنیا است.
خب، با چنین وضعیتی مشخص است که مشکلی در دنیا وجوددارد گریبان این قشر را هم میگیرد.
وی افزود: وقتی امنیت شغلی نیست و کمترین میزان حقوق در حد 200دلار هم درآمد داریم، قاعدتاً منزلت اجتماعی این قشر پایین میآید در صورتی که اگر حتی با همین میزان حقوق اما امنیت شغلی داشتهباشیم قطعاً عزت نفسمان پایین نمیآید، آرامش نسبی هم خواهیمداشت و وضعیت اقتصادی بهتری پیدا میکنیم، چون در نظر جامعه جایگاه مناسبی داریم.
|
