|
در ساختار اداری ایران، به ویژه در شهرستانهای استان همدان، روابط عمومیها همواره با نوعی غربت و کمتوجهی مواجه هستند. کم اتفاق نیفتاده که حین مراجعه رسانهها به روابط عمومیهای شهرستانها و پرسش و پیگیری مسائل از سوی آنها، پاسخی که به رسانه داده شده این بوده که باید از مرکز استان پاسخ بگیرید!
به نوعی میتوان گفت که روابط عمومی در شهرستانها اختیار عملی از خود نداشته و وابسته به مرکز است که این قطعا عملکرد مجموعه ادارات شهرستانی را زیر سؤال خواهد برد.
علاوه بر این، این نهاد ارتباطی که میتواند پل مستحکمی بین دستگاههای اجرایی و افکار عمومی باشد، در عمل به بخشی حاشیهای تبدیل شده که بیشتر نقش توجیهگر و مجری را ایفا میکند تا مشاور راهبردی و کارشناس ارتباطات مدیران ادارات و دستگاههای دولتی.
بسیاری از مدیران ارشد در شهرستانها، روابط عمومی را نه به عنوان یک واحد تخصصی که به عنوان بازوی تبلیغاتی خود میبینند. این نگاه سطحی سبب شده تا از ظرفیتهای مشاورهای و کارشناسی این بخش بهرهگیری لازم و مناسبی نشود و به مرور نیروهای متخصص و کارشناس جای خود را به نیروهایی بدهند که دیدگاه و نظر مدیر را بر دانش و تخصص ارتباطی خود ترجیح میدهند و یا چارهای جز آن ندارند.
تجربه نشان داده است در شهرستانهایی که مدیران روابط عمومی فرمانداریها فعال و توانمند بودهاند، شاهد بهبود چشمگیر در عملکرد روابط عمومی سایر دستگاهها و ادارات نیز بودهایم که نمونه بارز آن را در عملکرد رسانهای و اطلاعرسانی برخی فرمانداران و مدیران شهرستانی و حضور قدرتمندشان در رسانهها برای پیگیری مشکلات مردم منطقه میتوان به عینه دید و البته در عوض برخی فرمانداران و مدیران شهرستانی هم هستند که کسی از عملکردشان خبر ندارد، انگار نه انگار که شهرستانی به این نام و نشان وجود دارد.
قطعا موفقیت یک مجموعه را میتوان در عملکرد روابط عمومی آن مجموعه دید که به طورعمده در ایجاد هماهنگی بین دستگاههای مختلف، تسهیل ارتباط با رسانههای محلی، افزایش شفافیت در عملکرد دستگاهها و بهبود تصویر سازمانی ادارات در نزد مردم نمود پیدا میکند و شهرستان را در احقاق حق مردم جلو میبرد.
روابط عمومی در شهرستانها اگرچه سالهاست مورد غفلت قرار گرفته، اما میتواند به مهمترین بازوی مدیریتی برای تحقق شفافیت، پاسخگویی و اعتمادسازی تبدیل شود. این تحول نیازمند عزم جدی مدیران ارشد برای انتخاب روابط عمومی شایسته، داشتن استقلال عمل و جدی گرفتن این پست در سازمان است.
تقویت جایگاه روابط عمومیها نه هزینه که سرمایهگذاری هوشمندانهای برای بهبود حکمرانی محلی است و برای تحقق این امر پیشنهاد میشود سازمان مدیریت و برنامهریزی استان با همکاری استانداری، برنامهای جامع برای ساماندهی و توانمندسازی روابط عمومیهای شهرستانها تدوین کنند. این برنامه باید شامل مؤلفههای آموزش، اختصاص اعتبارات لازم، تجهیزات، ساختار سازمانی و شاخصهای ارزیابی عملکرد باشد تا در یک بازه زمانی مشخص، شاهد ارتقای محسوس جایگاه و عملکرد روابط عمومیها در سطح شهرستانها باشیم.
نگاه تبلیغاتی به روابط عمومی از سوی مدیران، نبود پست سازمانی مستقل و نبود آموزش کافی را از جمله مشکلات روابط عمومی ادارات دانستهاند. ضعف سازمانها در به ثمر نشستن پروژهها، ارائه خدمات مطلوب، انتخاب مدیران و کارشناسان شایسته، هرگونه فعالیتی را بسیار سست و ناپایدار کرده است.
بر کسی پوشیده نیست که شهرها و مناطق شهری، سامانههای کالبدی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بسیار پیچیده و پویایی هستند که کنترل و هدایت آنها به تبع نیازها، زیرساختها و توقع مردم با دشواریهای بسیاری روبروست.
توسعه شهرها و مسائل و مشکلات ناشی از آن، فرمانداریها را که در رأس شهرستانها قرار دارند، تبدیل به نهاد حاکمیتی گسترده با ابعاد اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی کرده و روز به روز به نقش اثرگذار این نهاد مردمی رونق بیشتری میدهد.
در این میان برقراری ارتباط صحیح و تعامل منطقی با شهروندان حائز اهمیت و نقش روابط عمومیها در چنین سازمانی نقشی بیبدیل و تعیینکننده بهنظر میرسد که نمیتوان آن را جدای از سازمانها و ادارات مرکز استان دید؛ زیرا با وجود جمعیت ساکن در شهرستانها و روستاهای تحت پوشش، رضایت و نارضایت ساکنان آنها از عملکرد دولت، به طور مستقیم در نحوه اداره شهرها تأثیر میگذارد.
واضح است که هرگونه اختلال در ارتباط بین ادارات و شهروندان، مشکلات جبرانناپذیری را بر مدیریت وارد خواهد کرد. لذا روابط عمومی در شهرستانها باید با ایجاد و حفظ خطوط دوجانبه ارتباطی و درک متقابل بین مردم و سازمان، پایه و اساس همکاری متقابل و تعامل سازنده را پیریزی کرده و با استفاده از تکنیکهای ارتباطی معقول و مناسب، پیوسته از خواستهها و نظریات عموم مردم آگاه و پاسخگوی نیاز آنها باشد.
شهرت و اعتبار یک سازمان یا مؤسسه را میتوان به نوعی نتیجه و حاصل فعالیتهای ارتباطی یا روابط عمومی درون سازمانی آن دانست؛ چون روابط عمومی یعنی پل، پل ارتباطی، پل پیوستگی، پل پذیرش، پل ادراک و پل یکپارچه بودن وحدت میان مردم با یکدیگر و میان دستگاههایی که با مردم سروکار دارند.
روابط عمومی، دریچه گستردهای در ارتباطات است و این حوزه مهم در مدیریت شهرستان، در تولید محتوا در حوزه فرهنگ شهروندی و مهمتر رضایت مردم از حاکمیت اثرگذار است.
|
