|
صبح روز گذشته دانشگاه بوعلی سینای همدان میزبان مراسمی بود که تاریخ بزرگان همدان فراموشش نخواهد کرد. جمعیت از ساعات اولیه گرد هم آمده بودند؛ از استادان دانشگاه تا دانشجویان، از مسئولان استانی تا چهرههای ملی، همه آمده بودند و یا پیام تسلیت خود را فرستاده بودند تا با مردی بدرود بگویند که نه فقط بنیانگذار یکی از معتبرترین دانشگاههای غرب کشور بود، بلکه پدر فناوری هستهای ایران لقب گرفت.
در محوطه دانشگاه، سکوتی سنگین میان همهمهای از اندوه جاری بود. شکوه بدرقه استاد همه را تحت تأثیر قرار داده بود. آئین یادبود با اقامه نماز میت توسط حجتالاسلام والمسلمین شعبانی، نماینده ولیفقیه و امام جمعه همدان آغاز شد.
واژهها، آرام و لرزان، در فضای دانشگاه پیچیدند؛ گویی تمام ساختمانها، راهروها و درختان نیز در سوگ معمار اصلی این دانشگاه فرو رفته بودند.
حمید ملانوری، استاندار همدان، در جمع حاضران از اقدامات متنوع و پیشگامانه دکتر «اکبر اعتماد» در حوزههای علمی و فناوری گفت و ایران را به یکی از کشورهای برجسته و شاخص در عرصه فناوری هستهای تبدیل کرد.
وی عنوان کرد: دکتر اعتماد شخصیتی برجسته و فرهیخته بود که در طول حیات خود تأثیر بسیاری در عرصه علم و فناوری، به ویژه در زمینه فناوری هستهای کشور داشت. استاندار همدان با بیان اینکه تلاشهای ایشان در بنیانگذاری دانشگاه بوعلی سینا و سازمان انرژی اتمی ایران 2 دستاورد بزرگ و ماندگار برای کشور به شمار میروند افزود: دکتر اعتماد نهتنها در دوران حیات خود منشأ خیرات و برکات زیادی برای کشور بود، بلکه آثار و خدمات ایشان پس از درگذشت وی نیز همچنان سبب پیشرفت و تعالی جامعه علمی و صنعتی کشور خواهد بود.
وی اظهار کرد: دکتر اعتماد با افکار بلند و آیندهنگر، در مقاطع حساس و کلیدی از تاریخ کشور، پیشگام شد و در عرصههای علمی و صنعتی کشور قدمهای بزرگی برداشت.
رئیس دانشگاه بوعلی سینا، نیز در این مراسم گفت: دکتر اعتماد فقط بنیانگذار دانشگاه بوعلی نبود؛ او افق تازهای در علم ایران گشود. دانشگاهی را پایه گذاشت که امروز به یکی از مراکز مهم علمی کشور بدل شده است. نگاه آیندهنگر، ارادهای خللناپذیر و عشقی بیمرز به ایران، ویژگیهای مردی بود که اکنون در میان ما نیست.
وی از تغییر نام دانشکده مهندسی به “دانشکده مهندسی دکتر اعتماد” خبر داد و افزود: تندیس این شخصیت بزرگ در ورودی دانشگاه نصب خواهد شد تا نسلهای آینده بدانند که این دیوارها بر شانههای چه بزرگان و اندیشههایی بنا شده است.
پس از پایان مراسم در دانشگاه، پیکر دکتر اعتماد با احترام فراوان به باغ بهشت همدان منتقل شد. همانجایی که آرام، در دل خاک زادگاهش آرام گرفت. جمعیت، خاموش و خسته از اندوه، در کنار قبر حلقه زدند. آسمان هنوز گرفته بود، اما بیباران. گویی اندوهش را در سکوت فرو داده بود.
در فضای باغ بهشت، افسوسی عمیق میان چهرهها موج میزد. جامعه علمی همدان، داغی بر دل داشت که واژهها از بیانش ناتوان بودند. استادی در گوشهای آرام میگفت: او میتوانست در بهترین دانشگاههای جهان زندگی کند، اما برگشت تا وطنش را بسازد» و پاسخ میشنید: کاش قدرش را زودتر میدانستیم.
برای دانشگاه بوعلی، دکتر اعتماد فقط یک بنیانگذار نبود؛ او الهامبخش بود. برای همدان، فرزندی بود که از دل همین شهر برخاست، دنیا را دید و برگشت تا آنچه آموخته به ایران هدیه دهد.
اکنون که خاک همدان پیکر او را در آغوش گرفته، سایهای از اندوه و احترام بر شهر افتاده است. اما در میان این اندوه، نامش زنده است: در تندیس ورودی دانشگاه، در دانشکدهای که به نامش خواهد شد، و در ذهن و قلب نسلهایی که هنوز خواهند آمد و شاید مهمتر از همه، در این حقیقت تلخ که گاهی بزرگان را دیر میشناسیم و زود از دست میدهیم.
|
