|
قدرت فقط با دستور پیش نمیرود بلکه با امضا پیش میرود. دستور را یک نفر صادر میکند، اما برای اجرا شدنش به مدیرانی نیاز دارد که پای آن بایستند. این مدیران گاهی میان قانون، منافع عمومی و حفظ جایگاه خود، یکی را انتخاب میکنند.
این نخستین بار نیست که در همدان چنین وضعیتی شکل میگیرد. هر چند سال یکبار، پروندهای باز میشود که پای زمین، تغییر کاربری، الحاق یا تصمیمهای بزرگ اقتصادی در میان است. هیچکدام از این تصمیمات بد نیستند و حتی به نفع مردم و منافع شهر میباشند اما وقتی تصمیمات و برنامهریزیها با ابهام و رانت و نفوذ همراه میشود مخالفانی پیدا میکند که مانع به ثمر رسیدن و اجرای تصمیمات مهم در شهر میشود. همان زمان هم زمزمهها آغاز میشود. در این میان، مدیری که در برابر تأمین منافع شخصیِ عدهای مقاومت کرده جابهجا شده، مدیری که سکوت کرده مانده و مدیری که امضا کرده، نهتنها مانده بلکه جایگاهش هم محکمتر شده است. همین چرخه خطرناکتر از خودِ تصمیمهاست.
وقتی مدیران احساس کنند هزینه مخالفت با منافع شخصی عدهای، از دست دادن مسئولیت یا حتی ترک استان است، طبیعی است که بخشی از بدنه مدیریتی به سمت سکوت رانده شود. اما سکوت هم همیشه بیطرفی نیست. گاهی سکوت، راه را برای تصمیمی باز میکند که آثارش سالها بر زندگی مردم باقی میماند.
از همه نگرانکنندهتر، مدیرانی هستند که فقط برای حفظ میز کوتاه نمیآیند و برایشان این همراهی منفعت هم دارد. وقتی ماندن با امضا کردن گره بخورد و امضا کردن با منافع شخصی، دیگر مسأله فقط یک تصمیم اداری نیست بلکه اعتماد عمومی وارد معامله شده است.
در پروندههایی که به زمین و منابع عمومی مربوط میشود، حساسیت چند برابر است. زمین فقط یک قطعه ملک نیست و سرمایه نسلهای آینده یک شهر است.
هیچ شهری از اختلاف نظر مدیریتی آسیب نمیبیند، از جایی آسیب میبیند که مدیران به جای پاسخگویی به مردم، نگران رضایت صاحبان نفوذ باشند.
مدیران میآیند و میروند، اما تصمیمهایی که درباره منافع عمومی گرفته میشود و جیبهایی که در این مسیر پر میشود، سالها در حافظه شهر میماند. مردم معمولا نام صادرکننده دستور را فراموش میکنند، اما کسانی را که آن دستور را اجرا کردهاند، کمتر فراموش میکنند.
|
