|
با گذشت ۴۰ روز از نامه وزیر ورزش به وزیر اطلاعات درباره ورود و برخورد جدی این نهاد با واسطهها و دلالان غیررسمی ورزش و بهویژه فوتبال، اما کماکان هیچ خبری درباره روند آغاز این مسیر نیست.
به گزارش ایسنا، با وجود این پس از درخواست وزارت ورزش و جوانان از وزارت اطلاعات درباره برخورد با پدیده دلالیسم در ورزش کشور بهویژه رشته فوتبال که ۴۰ روز از آن میگذرد، اما مسیر این اقدام شفاف نیست و نهتنها با واکنش رسمی از سوی وزارت اطلاعات همراه نشده بلکه مشخص نیست در اینباره قرار است چه فعالیتی مدنظر قرار گیرد؟ اینکه آیا وزارت اطلاعات در این رابطه وزارت ورزش و جوانان را همراهی خواهد کرد یا در این رابطه باید بهگونهای دیگری و از طریق دیگر مراجع وارد عمل شد؟
نکته بسیار مهم اینکه مقابله با دلالیسم در ورزش ایران نباید صرفا به نامهنگاری ختم شود و نهتنها مردم بلکه اهالی ورزش نیز خواستار ورود و برخورد جدی نهادهای مسئول در این زمینه هستند؛ چالش و مسأله بسیار مهمی که کنترل آن حتی نباید به برخورد با یک یا چند نفر خلاصه شود و اگر هدف اصلی خشکاندن ریشه این فساد باشد باید با ایجاد ساختار لازم و فعالیتهای مستمر از چنین آفتی در ورزش کشور جلوگیری بهعمل آورد، زیرا پیش از این یکبار در دولتهای پیشین نیز شاهد بودیم که با دخالتهای انجام شده برخی دلالان فوتبالی دستگیر شدند و مدتی هم در بازداشت به سر بردند، هرچند که درنهایت خبری از سرنوشت پرونده ها و احکام صادره نشد و حتی در برخورد با تعداد محدودی از این افراد نیز تجربه موفقی بهدست نیامد.
نقطه ضعف ورزش ایران در سالهای اخیر رها کردن جریان دلالیسم است و واسطهگران بهراحتی میتوانند در این جولانگاه و به شیوههای نامشروع پولهای هنگفتی به جیب بزنند و کسی هم سراغی از آنها نگیرد؛ مسألهای که جدیترین پرسش درباره آن به چرایی نبود یک مکانیزم مشخص در رابطه با پدیده دلالی مربوط میشود و این پرسش را مطرح میکند که چرا پس از گذشت ۴۰ سال، ورزش ایران باید در نقطه آغازین برخورد با دلالیسم باشد؟
دلالیسم در ورزش ایران و بهویژه در رشته فوتبال که با تبادلات مالی هنگفت روبهرو است، پدیدهای نوظهور نبوده و از سالیان گذشته بهعنوان یکی از اصلیترین آفتهای ساختاری در ورزش کشور بهویژه حوزه قهرمانی آن مطرح است و کمتر موردی پیش میآید که زمانی با نام بازیکنان و مربیان نامآور داخلی و خارجی مواجه هستیم ردپایی از واسطهگری، دلالی و سودجویی وجود نداشته باشد.
در عینحال این مسأله صرفا مربوط به بازیکنان و مربیان شاخص داخلی و خارجی نیست و بهویژه در ده سال اخیر شاهد حضور بازیکنان درجه چندم خارجی بودهایم که اصلا از کیفیت مطلوبی برخوردار نبوده و صدها هزار دلار بیشتر از رقم واقعیشان در ورزش ایران و بهویژه رشته فوتبال دریافت کردهاند؛ دلارهایی که در این بین بخش عمده آن به جیب افراد دیگری با عنوان دلالان سرریز شده است.
در این بین سهلانگاری است اگر تصور کنیم چنبره دلالان بر ورزش ایران صرفا به جابهجایی بازیکنان و مربیان خلاصه می شود، بلکه واسطهگری در بخش قراردادهای مالی با باشگاه ها بهویژه در حوزه اسپانسرینگ چالش دیگری است که نیازمند ورود دستگاههای بازرسی و نظارتی بوده و باید از حیف و میل کردن پولهایی که به جیب این دست از افراد سرریز میشود جلوگیری کرد، مقولهای که در سالیان گذشته ورزش کشور در برخورد با آن آچمز شده و با توجه به اینکه عوامل بسیاری در جابهجایی چنین پولهایی ایفای نقش میکنند هرگز بهصورت جدی با آنها برخورد نشده است.
|
