|
تا دیروز بحث بلاتکلیفی و رها شدن مجموعه ورزشی علیمرادیان که روزگاری پایگاه المپیک غرب کشور را یدک می کشید و میزبانی بازی های کشوری مطرح بود،حالا هم مؤسسه فرهنگی هنری علیمرادیان در میرداماد بعنوان پاتوق مهم فرهنگی نهاوندیها مقیم پایتخت که شنیده ها از تعطیلی و فروش آن خبر می دهد!
مؤسسه فرهنگی هنری علیمرادیان نهاوند با محوریت فعالیت های فرهنگی توسط خیَرّ پر آوازه نهاوند محمد حسین علیمرادیان که پیش از آن هم بیمارستان و مجموعه ورزشی علیمرادیان را در شهرستان ایجاد فعال کرد، در سال 1374 راه اندازی و سال 1375 رسما ثبت و فعالیت خود را در بلوار میرداماد بالاتر از ایستگاه مترو تثبیت کرد.
اوج فعالیت این مؤسسه دهه ۷۰و اواسط دهه ۸۰بود که از جمله جشن ورکواز ، تألیف مجله ی فرهنگان که اقدام شاخص و مهمی در معرفی نهاوند در آن زمان بود و تجلیل از فرهنگیان دانشجویان و نخبگان و افراد موفق شهرستان که هر ساله از جانب مؤسسه انجام می شد هم در کنار نمایشگاهها و نشست های مولانا شناسی و سخنرانی و حضور اساتید برجسته کشوری و البته دانشجویان خارج از کشور و مهمتر پاتوق فرهنگی نهاوندی های مقیم پایتخت بود که کم کم در دهه ۹۰ فعالیت ها کم رنگ و دوران کرونا هم به کما رفت تا اینکه یک سال پیش به بهانه ی تعمیر البته آنطور که شنیده می شود تعطیل و بحث فروش آن مطرح است!
هسته اولیه این مؤسسه با اندیشه محمد حسین علیمرادیان و همراهی اسماعیل شهبازی ، حسین داوودی ،علی علیمرادیان، حسن پاسیار و محمدرضا امامی) تشکیل و نخستین مدیر مؤسسه هم اسماعیل شهبازی (استاد دانشگاه و مؤلف کتابهای دانشگاهی رشته ترویج و کشاورزی ) بود که در زمان تصدی این مسئولیت ، اقدامات فراوان فرهنگی در توسعه همه جانبه ی شهرستان نهاوند انجام داد.
حسین داودی عضو فرهنگستان ادب فارسی و از مؤلفین کتابهای درسی گروه ادبیات سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزش وزارت آموزش و پرورش بود که فصلنامه فرهنگان از جمله اقدامات نیک فرهنگی این فرد بود که تاکنون ۴۷جلد از آن منتشر شده است.
عباس خرمی هم بهعنوان مشاور فرهنگی و مدیر مؤسسه بود
نگار خانه ای هم با مجوز اداره کل هنر های تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در این مؤسسه بنام نگارخانه نهاوند” فعالیتش را آغاز کرد که بعنوان یکی از فعالترین نگارخانه های تهران به شمار می رفت.
تعمیر یا تعطیل؟!
یکی از اعضای این مجموعه به خبرنگار ما از تعطیلی و فروش مجموعه خبر داد و اینکه یک سالی هست که به بهانه تعمیرات وسایل و تجهیزات آن به نهاوند منتقل و ظاهراً هم در یکی از اتاق های مجموعه ورزشی علیمرادیان نگهداری می شود.
او می گوید؛ نیروهای سابق این مؤسسه هم دیگر مشغول کارنیستند و عملا مؤسسه تعطیل و به نامی که بر تابلوی سر در ورودی ساختمان محدود ماند!
گویا فرزند محمدحسین علیمرادیان بعنوان نماینده وی، تصمیم و اقدام به تعطیلی مؤسسه و باقی ماجرا کرده است.
مؤسسه علیمرادیان در ساختمانی سه طبقه و در یکی از بزرگترین واحدهای این ساختمان فعال و برقرار بوده است.
ضرورت ورود مسئولان شهرستان
توکل دارایی فعال فرهنگی درباره تعطیلی این مجموعه می گوید؛ با توجه به این مجموعه فرهنگی علیمرادیان با تلاش خیر نیک اندیش نهاوندی دایر شد و مرکز اقدامات فرهنگی مهمی در این مجموعه برای معرفی نهاوند و شاخص های گردشگری و فرهنگی آن بود، اما حالا بنا به حواشی، بحث مالی یا هر دلیل دیگری گویا در آستانه تعطیلی یا تعطیل شده است.
وی گفت: اگرچه این مؤسسه در سال های اخیر نتوانست به فعال بودن و شاخص بودن خود در دهه۷۰ و اواسط دهه ۸۰ بازگردد و آن طور که انتظار می رفت بدرخشد اما خبر تعطیلی دفتر مرکزی آن در تهران هشداری برای حوزه فرهنگو هنر شهرستان محسوب می شود.
رئیس روابط عمومی و امور بینالملل بنیاد بوعلیسینا از مسئولین ومتولیان فرهنگ در شهرستان،فرماندار و نماینده با توجه به اهمیت این موضوع و اینکه دیگر شهرستان های استان به تبعیت از نهاوند چندین سال بعد اقدام به ایجاد چنین مراکزی در پایتخت کرده و همچنان هم فعال و محل تصمیمات و اتفاق های فرهنگی خوبی برای شهرستان شان هستند، در خواست ورود و تلاش برای احیای این مؤسسه را دارد.
مؤسسه خدمتی عام المنفعه به فرهنگ
دارایی با بیان اینکه این مؤسسه خصوصی بود اما اقداماتش عام المنفعه و اتفاقی مهم در معرفی شهر تاریخی باستانی نهاوند آن هم در خلأ یک مرکز فرهنگی محسوب می شد و رقیب و مشابهی هم نداشت که حالا تعطیلی آن هم به ضرر این حوزه خواهد بود و به بی رونقی در بحث فعالیت های فرهنگی شهرستان دامن خواهد زد.
احیاء با بازگشت به اولویت ها البته او نقدهایی هم به نحوه فعالیت مؤسسه در سال های اخیر و حذف بخش مهمی از جغرافیای شهرستان و محدود شدن به موقعیت شهری! وارد می داند اما در کل بعنوان مؤسسه ای که پیشتاز و پیشگام در معرفی نهاوند بوده است و در آستانه 30 سالگی تعطیلی آن روا نیست و تازه باید دوران اوجو ترقی اش را این روزها جشن می گرفت نه در سوگ تعطیلی اش سکوت می کرد.
|
