|
پرورش شترمرغ، صنعتی پرسود با اشتغالزایی بالاست. شترمرغ پرندهای با ارزش که گوشتش برای دیابتیها کاربرد دارد و تخم و چرمش در صنایعدستی کاربردی است. با وجود این، نبود صنایع تبدیلی در همدان موجب به هدر رفتن این منبع درآمدزا میشود.
به گزارش تسنیم، 22 سال از روزی که نخستین شترمرغ وارد ایران شد، میگذرد. موجودی ناشناخته که نامش در فهرست حیوانات مجاز به ورود نیامده و مسئولان فرودگاه اجازه ترخیصش را نمیدادند.
از آن زمان سالها گذشته و امروز ایران بهعنوان دومین پرورشدهنده شترمرغ پس از آفریقا بهشمار میرود؛ موجودی با مصارف فراوان که از گوشت مطبوعش گرفته تا پوست و پر و حتی ناخنش قابل فروش است.
یک تکه شترمرغ شامل 22 گرم پروتئین است و یک وعده گوشت آن، 84 درصد ویتامین B12، 15 درصد سلنیوم و نزدیک به یکچهارم نیاسین، ویتامین B6، فسفر و روی را به بدن میرساند.
خوردن بیش از اندازه گوشت قرمز برای قلب خوب نیست بهویژه برای افراد مبتلا به دیابت؛ با اینحال پزشکان میگویند که گوشت شترمرغ کاملاً مفید است و انتظار نمیرود که سبب افزایش سطح گلوکز شود.
گوشت این پرنده با طبیعت گرم و خشک برای افراد مبتلا به دردهای مفصلی و مشکلات عصبی ناشی از طبع سرد مفید است، اما با وجود خواص فروان هنوز آنچنان که باید مورد استفاده قرار نمیگیرد.
ابراهیمی که علاقهمند به ادامه کار و فعالسازی واحد پس از چند سال تعطیلی است، بیان میکند: درصورتیکه دولت، تسهیلات مناسب بدون سود در اختیارم قرار دهد؛ این کار را انجام میدهم، اما واقعیت این است که برای حمایت از تولیدکننده، تسهیلات بانکی با سود نجومی پرداخت میکنند.
چه کسی نخستین جوجه شترمرغها را وارد ایران کرد؟
غلامعلی ابراهیمی، زاده روستای «کمربنه» از بخش سامن ملایر، نخستین پرورشدهنده شترمرغ در ایران است؛ مردی که پای صنعت سودآوری را به ایران باز کرد، اما خود پس از چندی زیان کرد.
او از خاطرات روز ورود نخستین قطعه این پرنده گرانبها میگوید: اهل روستا هستم، اما در تهران زندگی میکنم و پسرم در آفریقا کار میکند. به پیشنهاد او تصمیم به پرورش شترمرغ گرفته و 7 قطعه جوجه این پرنده را وارد کشور کردم.
قرار شد پرندهها با پرواز از آفریقا به مالزی و از آن جا به ایران بیاید، اما پرواز ایران بهدلیل ناشناخته بودن این پرنده، آن را نیاورده بود و 3-2 روزی طول کشید تا با اصرار، آنها را راضی کردم.
روزی که جوجه شترمرغها به فرودگاه تهران رسیدند؛ مدیر فرودگاه، اجازه ترخیص را نمیداد چون نام این پرنده در فهرست حیوانات مجاز به ورود نیامده بود.
چند ساعتی معطل شدیم تا پسرم با پرواز دیگری از راه رسید و از ارزش غذایی این پرنده برای مدیر فرودگاه گفت و درنهایت با پرداخت 450 هزار تومان عوارض گمرکی، جوجهها را ترخیص کردیم؛ درحالیکه از شدت گرسنگی و تشنگی بهحال مرگ افتاده بودند.
پس از چند ساعت، آنها را سوار بر نیسان کرده و به روستای زادگاهم «کمربنه» برده و نگهداری کردم که پس از 2 سال بالغ شده و تخمگذاری کردند. همان زمان ماشین جوجهکشی خریده و بر اساس برنامه، تولید انبوه را آغاز کرده و یک سوله 2 هزار متری ساختم.
نخستین پرورش دهنده شترمرغ در ایران که به گفته خود، هزینه بسیاری برای ساخت واحد تولیدی انجام داده میافزاید: بهدلیل مشکلات متعدد چون نبود حمایتهای دولتی، نبود صنایع تبدیلی و جانیفتادن این صنعت پس از چند سال دچار مشکل شده و نبود افراد معتمد برای اداره واحد هم بر مشکلاتم افزود.
از آنجا که خودم در تهران ساکن بودم؛ اداره کار و فروش و پرورش را به برخی اقوام و دوستان سپردم، اما متأسفانه آنها از حسننیت من سوءاستفاده کرده و برند پرورش شترمرغ را به نام خودشان تبلیغ میکردند.
نبود صنایع تبدیلی و تعاونی مستقل
درد کهنه شترمرغداران
حسین مرادی، از فعالان این صنعت است که از سال 92 با راهنمایی غلامعلی ابراهیمی، پیشکسوت پرورش شترمرغ، کار خود را آغاز کرده و هماکنون به تولید جوجه مولد و پرواری مشغول است.
وی که بهطور مستقیم برای 11 نفر و غیرمستقیم برای 50 نفر شغل ایجاد کرده، میگوید: پرورش شترمرغ کار مناسبی است به شرط آنکه شرایط لازم فراهم شود.
مرادی میافزاید: هر پرنده نزدیک به 80 کیلو وزن دارد که یکسوم آن بهعنوان گوشت مصرف میشود. اما در همدان، کشتارگاه مخصوص این پرنده وجود ندارد درحالیکه اگر باشد میتوان گوشت تولیدی را با بستهبندی مناسب به استانهای دیگر و حتی خارج از کشور صادر کرد.
وی با گلایه از نبود صنایع تبدیلی متناسب در کنار واحدهای پرورش شترمرغ تصریح میکند: برخی پوکه تخمها را برای اصفهان میخرند و پوست پرنده هم که چرم با ارزشی دارد یا دور ریختهشده یا از استان خارج میشود.
|
