|
150 روز نفسگیر از رخنه کردن ویروس کرونا به کشور گذشت از تشریح مصائب و مشکلات و دردهای این روزهایش بگذریم به مشاغل آسیب دیدهای میرسیم که حیاتشان به خطر افتاده است؛ در بین همه صنوف مشاغلی که با گردشگری چرخ درآمدشان میچرخید از همه تأملبرانگیزتر شده است.
مجموعههای بزرگ گردشگری یکی پس از دیگری با رکود روبهرو شدند در این میان شرکت سیاحتی علیصدر بهعنوان بازوی توانمند گردشگری همدان و غرب ایران از همه بیشتر.
زیرا این مجموعه گردشگری با جذب بالای مسافر و کسب درآمد از بازدید غار میتوانست تأثیر بهسزایی در چرخیدن چرخ اقتصاد گردشگری، آمار ورودی و اشتغالزایی در استان بگذارد.
اما حالا حیات اقتصاد روستائیان علیصدر که شانه به شانه بزرگترین غار آبی جهان روزگار میگذرانند در خطر است و شرایط موجود بیانگر آن است که حال کسب درآمدهایشان خوب نیست.
اینجای ماجرا است که ضربالمثل «جیک جیک مستونت بود فکر زمستونت بود؟» مصداق پیدا میکند.در اینکه اقتصاد دنیا با شیوع ویروس کرونا درگیر است و بخشهای عمده آسیب دیدهاند شکی نیست اما اینکه اقتصاد منطقهای علیصدر که 5 دهه از کشف غار در آنجا میگذرد، هنوز که هنوز است متکی به غار باشد تأمل برانگیز است.
19راهکار و یک چالش
موارد زیر را بخوانید تا بدانید چقدر ظرفیت در روستای علیصدر برای کسب درآمد از گردشگری در سالهای متمادی که راه ورود گردشگر به این منطقه باز بود، مغفول مانده است.
1- ارائه فرآوردههای تبدیلی کشاورزی منطقه توسط اهالی روستاهای همجوار غار به مسافران
2- جذب سرمایهگذار و یا راهاندازی یک کافه یا رستوران با برند ملی یا جهانی
3- جذب سرمایهگذار برای ایجاد هتلهای تک تا چندستاره برای کسب درآمد
4- ارائه فرآوردههای گیاهی درمانی به بهانه غارعلیصدر
5- ایجاد کمپهای سلامت به بهانه مجاورت منطقه با غار علیصدر
6- ارائه نانهای محلی علیصدر که سالهاست مورد استقبال گردشگران است اما بینام و نشان گوشه و کنار ورودی غار فروخته میشوند.
7- تا به حال فکر کردهایم شبیه سنگهای غار را مانند ماکتهایی بهعنوان المان آنجا درست کنیم و به مسافران بفروشیم.
8- ایجاد توقفگاههای توریستی با کافه و سرو غذاهای محلی بین راه همدان تا علیصدر.
9- احیای زیرساخت حملونقل جادهای که سالهاست بدون استانداردهای لازم راهنمایی و رانندگی است.
10- ساخت قایقهای کوچک توسط اهالی علیصدر و فروش آنها بهعنوان سوغات منطقه به گردشگران
11- راهاندازی یک سایت اینترنتی فعال که امکان بازدید مجازی از غار را در سالهای اخیر فراهم میکرد.
12- نبود تعریف یک برند بهنام غار علیصدر روی هر تولید اعم از صنایعدستی یا موضوعات خوراکی
13- تداوم تکمحور بودن درآمد علیصدریها از فروش بلیت ورودی غار
14- استفاده نکردن از ظرفیتهای تحت اختیار شرکت سیاحتی علیصدر همچون (سایت تفریحی توریستی عباسآباد و 40 درصد سهام تلهکابین گنجنامه)
15- تعریف نکردن منابع درآمدزایی جانبی همچون رستوران بدنه یا مراکز تجاری بدنه در مسیرهای دسترسی به غار و سایت عباسآباد.
16- نبودن برنامه و زیرساخت تفریحی برای نگهداشتن گردشگر در زمان اضافی در مقصد علیصدر
17- بهرهمند نبودن ساختار معماری خانههای روستای علیصدر از استانداردهای روستاهای هدف گردشگری
18- خلاق نبودن مردم بومی منطقه برای کسب درآمد از گردشگران به واسطه فروش محصولات کشاورزی یا حتی دادن خدمات اقامتی و پذیرایی به گردشگران
19-فعال نبودن تورهای علیصدرگردی برای مردم شهرهای استان همدان و استانهای همجوار
یکی پس از دیگری روزگاری را برای شرکت سیاحتی علیصدر و مردم بومی روستا رقم زده است که اگر شرایطی همچون شیوع کرونا به شکل دیگری تکرار شود و بهرهبرداری از درآمد فروش بلیت غار علیصدر بنابر هر دلیلی روزگاری ممکن باشد، به جای درآمد پایدار بیکاری و رکود اقتصادی دامان خانوادههای علیصدرنشین را خواهد گرفت.
اینها بخشهایی از ظرفیتهای مغفول مانده در منطقه علیصدر است که سالهای سال است اهالی آن اشتغال و اقتصادشان را به کسب درآمد از قایقرانی در غار گره زدهاند.
تکمحوری بودن درآمد به جای خلاقیت
حالا کرونا آمده است و بساط بازدید از غار جمع شده و آمار جذب گردشگر آب رفته است و دست اهالی از کسب درآمد همچون سالهای گذشته خالیتر شده است.
در این میان شرکت سیاحتی علیصدر با پرداخت کمک هزینههایی بهعنوان تسهیلات تلاش کرد کمی التیامبخش آلام این روزهای اهالی باشد اما این راهکارهای موقت تنها مسکنی است زودگذر.
شاید امروز وقت آن است اهالی علیصدر با مدیریت و برنامهریزی برنامهریزان گردشگری و اقتصادی و حمایت شرکت سیاحتی علیصدر راه کسب درآمد از روشهای خلاقانه را پیش گیرند، زیرا در غیر اینصورت در آیندهای نهچندان دور باید دور این منطقه پردرآمد را خط کشید.
در همین روزهای اخیر مطرح شده است که علیصدریها با حمایت شرکت سیاحتی علیصدر کارگاه تولید ماسک برای مصرف کارکنان راه انداختهاند که این خود جای قدردانی دارد و یک آغاز خوب برای شکوفایی خلاقیت اهالی روستا برای کسب درآمد است.
علیصدریها در عرصه تولید ماسک
فعلا تولیدات ماسک گویا محدود است اما چرا همین تولیدات را گسترش نمیدهند.
دور از انتظار نیست با نظارت علوم پزشکی و رعایت کامل موازین بهداشتی در تولید ماسک به تدریج بستهبندی و برندی بهنام علیصدر هم برای آنها تعریف شود و این تولیدات به خارج از مرزهای روستا و استان و کشور بهنام علیصدر هم فرستاده شود.
چرا از ظرفیت فضاهای غیرقابل استفاده در شرایط فعلی بهعنوان کارگاههای تولیدی علیصدر برای ساخت المانهای کوچک و شبیهسازی شده سنگهای خارای نمادین که یادآور علیصدر و زیباییهای آن باشد استفاده نمیشود؟ چرا نانهای محلی علیصدر در بستهبندیهای شکیل راهی فروشگاهها نمیشوند؟
55 سال پیش غار علیصدر بهعنوان یک پدیده طبیعی و نعمت خدادادی وسط یک روستایی که 75 کیلومتر با مرکز استان همدان فاصله داشت، سر از خاک بیرون آورد تا ناجی اقتصاد محلی شود اما تکمحوری بودن درآمد در این منطقه اتفاق خاصی را رقم نزد.
این ظرفیت غنی میتوانست امروز روستای علیصدر را در همان حد و اندازه روستا به یک دهکده خوشنام توریستی در ردیف مقاصد پرتردد گردشگری جای دهد، اما به دلیل خلاقیت نداشتن و وابسته شدن درآمد مردم بومی به درآمد شرکت سیاحتی از غار، چنین اتفاقاتی رقم نخورد.
بزرگترین غار قابل قایقرانی جهان در این 5 دهه که فرصت بهرهبرداری داشت، میتوانست آنقدر مدلهای متعدد سرمایهگذاری داشته باشد که گردشگران نه به هدف بازدید از غار علیصدر بلکه سپری کردن دورههای علمی غارشناسی، سمینارهای طبیعتگردی، صرف یک غذای سنتی در یک رستوران برند، مشاهده و شرکت در یک مسابقه ورزشی محلی خاص، سپری کردن وقت در یک باغ داروهای گیاهی و ساخت صنایعدستی یا خرید از یک هایپرمارکت در این منطقه، راهی علیصدر شوند.
|
