|
گاهی یک بازی فوتبال فقط یک مسابقه نیست. گاهی میشود نقطه عطفی در قلب یک شهر. میشود جرقهای در دلهایی که مدتهاست زیر فشار روزمرگی و بیتفاوتی خسته شدهاند. یکشنبه شبی که گذشت، همدان جان تازهای گرفت. پیر و جوان، زن و مرد، با لباسهای سبز، با پرچمهایی که در باد میرقصید، با دلهایی پر از امید، راهی استادیوم شدند تا چیزی فراتر از فوتبال را تجربه کنند؛ اتحاد، اشک، فریاد، لبخند… زندگی.
پاس همدان ماند. و این ماندن، یعنی بازگشت اعتبار، بازگشت امید، بازگشت مردم به استادیومی که سالها خاک فراموشی خورده بود. صدای تشویقهایی که تا شب در کوچهپسکوچههای شهر پیچید، نه فقط برای برد یک تیم بود، بلکه برای بازگشت چیزی بود که مدتها گم شده بود؛ شادی جمعی.
این همان لحظهایست که فوتبال از یک بازی ساده فراتر میرود و به پدیدهای فرهنگی و اجتماعی تبدیل میشود. جایی که مرزها شکسته میشود و آدمها فارغ از تفاوتها، کنار هم مینشینند، میخندند، فریاد میزنند و اشک شوق میریزند.
این همان هدیه فوتبال است؛ شور، نشاط، پیوند. نعمتی که باید پاس داشته شود، تقویت شود، و تکرار شود.
اما افسوس، همیشه روی دیگری هم هست. رویی که تلخ است و پر از غفلت. درست در حالی که مردم شهر تمامقد پشت تیم ایستادهاند، بعضی از مسئولین، با بیتوجهی و کملطفی، خود را کنار کشیدهاند.
گویی حمایت از ورزش، فقط در زمان عکس یادگاری معنا دارد. گویی شادکردن مردم، دغدغه آنها نیست، مگر وقتی که پای تریبون و شعار وسط باشد.
و بدتر از این، آن مسئولانی هستند که فوتبال را فقط در قالب جدولهای مالی، عدد و رقمهای خشک، و معادلات بیروح میبینند. کسانی که ساعتها جلسه میگذارند تا تصمیماتی بگیرند که حاصلش حذف تیمها، تعطیل کردن باشگاهها، و دلسردکردن جوانهاییست که با هزار امید پا به میدان گذاشتهاند. این همان بیسوادی خطرناک است. همان نادانیِ مدیریتی که به بهای از بین رفتن یک دهه تلاش، استعداد و سرمایه انسانی، تیمی را به سقوط کشاند. سقوطی که نه از سر کمتجربگی ورزشی، بلکه از دل خیانت، کجسلیقگی و بیمسئولیتی بیرون آمد.
مردم همدان وظیفهشان را انجام دادند. تیمشان را تنها نگذاشتند. امید را زنده کردند. حالا نوبت مسئولین است. باید پاسخگو باشند. باید ثابت کنند که درک درستی از ارزشهای اجتماعی ورزش دارند. باید کسانی که با تصمیمات غیرمسئولانهشان، به فوتبال و آینده جوانان این شهر آسیب زدند، مؤاخذه شوند؛ نه فقط در کلام، بلکه در عمل.
پاس ماند، و این ماندن یعنی هنوز فرصت هست. فرصت برای ساختن، برای ترمیم، برای احترام گذاشتن به اشکها، فریادها، و دستهایی که برای شادی در آسمان تکان خوردند.
باشد که از این فرصت، درست استفاده شود.
|
