|
ویروس کرونا در همین مدت نسبتاً کمی که در جهان گسترش یافته، آزار و اذیت زیادی را بر انسانهای بیگناه وارد ساخته است و شاهرگهای حیاتی دنیا را به شوک برده است.
مجامع علم پزشکی و دولتها و هر انسان متعهدی در روی زمین نگران عاقبت کار کرونا هستند که چگونه به پایان خواهد رسید و مردم بیگناه جهان با چه کیفیتی از شر این ویروس منحوس و مزاحم خلاصی خواهند یافت، ولیکن در تاریخ حیات بشریت تاکنون هیچ مشکلی لاینحل باقی نمانده است و دیر یا زود دانشمند شیر پاک خوردهای راه علاجی برای ویروس کرونا پیدا خواهد کرد و این نیز بگذرد! اما مشکل مرموزی که از بدو پیدایش بشر بر روی کره خاکی با انسان بوده و موجب رنج و آزار خود انسان شده و بارها و بارها در طول اعصار و قرون، دنیا را تا آستانه نابودی کامل برده است، آز و طمع است که در وجود همه انسانها نهفته است و همین آز و طمع چنانچه در نهاد هرکس طغیان کند و مانند ویروس کرونا عنان بگسلد، هیچ چارهای برایش نخواهد بود و همان عفریت «فرهاد»کش خواهد بود که در داستانهای ایرانی زیاد خوانده و زیاد شنیدهایم!
بسیاری از انسانهای ساده و خوشباور و البته خوشقلب، تصورشان این است که کرونا همان عدویی است که در همین جامعه خودمان سبب خیر خواهد شد و آدمهای بدقلق و ناسازگار را سر عقل خواهد آورد!
تصور این بود که آدمهای دنیاپرست و بلانسبت، بد ذات و مردمآزار اگر بیرحمی و قدرت کذایی کرونا و ضعف شدید انسان و جهان بیدفاع را در برابر چنین بلایی ناگهانی ببینند، بر بیاعتباری دنیا پی ببرند و دست از بدکرداری، دروغ و فتنه و تقلب بر سر انسانهای دیگر بردارند، اما متأسفانه در همین مدت بحران کرونایی که اوج آن را هم پشت سر گذاشتهایم، متوجه شدیم که نهخیر برادر، از این خبرها نیست و همان آدمهای متقلب در این فرصت باد آورده، کرونا را مستمسک کارهای غلط خود قرار داده و حتی به خواب خرگوشی هم رفتهاند تا بلکه دیگران متوجه نیت شوم آنان نشوند!
حقیقت این است که بشریت در طول حیات خود بلاهایی بهشدت سختتر و کشندهتر بهخود دیده است و تمام بلاهای جهان سرانجام ختم به خیر شدهاند ولیکن نفس شیطانی در نهاد انسان، بلایی است که هیچ پایانی بر آن متصور نیست.
تجربه ثابت کرده است، پس از هر بحران و هر بلای طبیعی یا دستساز که بر انسان گذشته است، آنانی که به این سبب قربانی شده و رفتهاند، که رفتهاند! اما بسیاری از آنان که به طریقی از بلا جستهاند، حرص و طمع بیشتری به دنیا پیدا کرده و تأثیر وارونه از تلخیهای روزگار گرفته و شاید شایستگی گرفتن عبرت سازنده و خداپسندانه نداشتهاند و البته این دسته از آدمها از ابتدا زمینه کجروی و نگاه غلط به حوادث روزگار را با خود داشتهاند و بهجای اینکه هر حادثهای را معبر عبرت بدانند، فرصتی برای سیاهکاریهای خود دانسته و به تصور اینکه مسئولان درگیر بحران و فاجعه اصلی میباشند، سر خود را زیر برف برده و مشغول دله دزدیهای خود شدهاند.
شوربختی این است که چنانچه از سر احساس وظیفه و تکلیف شرعی به این دلهدزدها و دغلکارها تذکر میدهی که، آقاجان این کار شما درست نیست، پاسخ آمادهای در آستین دارد و میگوید، اگر راست میگویی برو جلوی کسانی را بگیر که میلیارد میلیارد توی روز روشن میدزدند و کسی هم نیست به آنها بگوید بالای چشمت ابروست!!!
|
