|
قدیم‌ها سیب‌زمینی غذای روزهای بی‌پولی بود؛ حالا با کیلویی صد هزار تومان، خودش به غذای روزهای پولداری تبدیل شده است! دیگر لازم نیست برای خوردن خوراکی لاکچری سراغ آووکادو بروید. یک بشقاب سیب‌زمینی همدانی سرخ کنید، با اعتمادبه‌نفس میل کنید و اگر کسی پرسید چه خورده‌ای، بگویید: به نرخ آووکادو نسخه بومی و سازگار با اقلیم الوند خوردم!
البته این روزها برای گفتن چنین جمله‌ای باید کمی هم به وضعیت حساب بانکی‌تان توجه کنید؛ چون سیب‌زمینی هم دیگر آن خوراکی بی‌ادعایی نیست که با چند تخم‌مرغ، شکم یک خانواده را سیر کند. حالا خریدنش می‌تواند بخشی از برنامه‌ریزی اقتصادی خانوار باشد؛ با این تفاوت که به‌جای مشورت با کارشناس بورس، باید از سبزی‌فروش محل درباره روند بازار و پیش‌بینی قیمت‌ها بپرسید.
ماجرا از آنجا عجیب‌تر می‌شود که همدان، خودش از قطب‌های تولید سیب‌زمینی کشور است. یعنی در استانی زندگی می‌کنیم که زمین‌هایش سیب‌زمینی پرورش می‌دهند، اما سفره برخی خانواده‌هایش برای خرید همین محصول باید حساب‌وکتاب کند. حکایت همان کسی است که در همسایگی کارخانه شکلات‌سازی زندگی می‌کند، اما برای خرید یک شکلات باید تا آخر ماه صبر کند!
مسئولان می‌گویند با آغاز برداشت پاییزه و افزایش عرضه، بازار به تعادل می‌رسد. ما هم امیدواریم؛ بالأخره پاییز فصل برداشت است و چه چیزی بهتر از اینکه محصول فراوان شود و قیمت‌ها هم از آن ارتفاعی که گرفته‌اند، کمی پایین بیایند. فقط یک نگرانی کوچک وجود دارد: نکند تا سیب‌زمینی‌های تازه به بازار برسند، قیمت‌ها چنان به زندگی لاکچری عادت کرده باشند که حاضر به بازگشت نباشند!
اصلا قیمت‌ها در بازار ما شخصیت مستقلی پیدا کرده‌اند. وقتی بالا می‌روند، با هیچ وعده‌ای پایین نمی‌آیند؛ وقتی قرار است ارزان شوند، منتظر می‌مانند تا شرایط مهیا شود. انگار برای کاهش قیمت هم باید جلسه تشکیل داد، صورتجلسه نوشت، مصوبه گرفت و در نهایت اعلام کرد که قیمت‌ها در مسیر ارزانی قرار دارند؛ مسیری که به ظاهر تابلو دارد، اما هنوز کسی به مقصدش نرسیده است.
البته کشاورز هم قصه خودش را دارد. هزینه بذر، کود، آب، کارگر، حمل‌ونقل و نگهداری را نمی‌شود با یک جمله طنز نادیده گرفت. قرار نیست تولیدکننده ضرر کند تا مصرف‌کننده ارزان بخرد. اما وقتی محصول از زمین همدان برداشت می‌شود و در همان استان به قیمتی می‌رسد که خریدش برای مردم دشوار است، باید پرسید سهم هر حلقه از این زنجیره چقدر است و چرا فاصله قیمت مزرعه تا مغازه گاهی از فاصله مزرعه تا بعضی استان‌ها هم بیشتر به چشم می‌آید!
اگر ذخایر کافی است و برداشت تازه هم در راه، پس وقت آن رسیده که به‌جای تکرار وعده ارزانی، مسیر توزیع بررسی شود. بازار به خبر وفور محصول نیاز دارد، اما مردم بیش از خبر، نتیجه می‌خواهند؛ نتیجه‌ای که در برچسب قیمت مغازه دیده شود، نه فقط در تیتر خبرها.
پیشنهاد ما این است که برای سیب‌زمینی همدان یک نشان تجاری ویژه طراحی کنیم: «آووکادوی الوند؛ صددرصد بومی، کاملا طبیعی و مناسب برای سفره‌های خاص!» البته روی بسته‌بندی حتما بنویسند: «مصرف‌کننده گرامی، پیش از خرید، موجودی حساب خود را بررسی کنید.» با این تفاوت که آووکادو را معمولا به‌خاطر خاص بودنش گران می‌خرند، اما سیب‌زمینی را مردم برای سیر شدن می‌خواهند، نه برای نمایش سبک زندگی‌شان.پس امیدواریم برداشت پاییزه، بازار را از این وضعیت بیرون بیاورد و سیب‌زمینی دوباره به همان جایگاه ساده و دوست‌داشتنی‌اش برگردد؛ کنار تخم‌مرغ، در بشقاب خانواده‌ها و نه در فهرست کالاهای لوکس.
تا آن روز، اگر کسی در همدان از شما پرسید آووکادو خورده‌اید یا نه، لازم نیست راهی فروشگاه‌های خاص شوید. یک کیلو سیب‌زمینی بخرید، فاکتورش را نگه دارید و با افتخار بگویید: «آووکادو نه، ولی یک خوراکی لاکچری بومی میل کرده‌ام؛ محصول درجه‌یک الوند!»
|
