|
نخست: درک واقعیت اختیار عمل
نخستین قدم برای سرپا ماندن در چنین وضعیتی، تفکیک دادن چیزهای قابل کنترل از غیرقابل کنترل است. ما نمیتوانیم روندهای سیاسی یا تصمیمهای کلان را تغییر دهیم و نقشی در بسیاری از اتفاقات آینده نداریم، اما میتوانیم خواب، تغذیه، کار روزانه، ارتباط با دیگران و نحوه مصرف خبر را مدیریت کنیم. تحقیقات روانشناسی نشان میدهد وقتی انسان حتی مقدار کوچکی از کنترل را در زندگی روزمره بازسازی کند، سطح اضطراب به شکل محسوسی کاهش مییابد.
دوم: محدود کردن مصرف خبر
ذهن ما برای دریافت حجم عظیم خبرهای متناقض و لحظهای ساخته نشده است. بررسیهای علوم شناختی نشان میدهد دنبال کردن مداوم اخبار در شرایط بحران، سیستم استرس بدن را دائما فعال نگه میدارد. راهکار این است که برای خبرخواندن زمان مشخصی تعیین کنیم؛ برای مثال یک یا دو بار در روز و آن هم از یک منبع قابل اعتماد. در باقی ساعات روز بهتر است از جریان دائمی خبر فاصله بگیریم.
سوم: ساختن ریتم روزانه
وقتی آینده نامشخص است، داشتن یک ساختار ساده برای روز بسیار کمککننده است. ساعت مشخص برای بیدار شدن، کار، ورزش، غذا و خواب باعث میشود بدن و ذهن سیگنال «ثبات» دریافت کنند. حتی کارهای کوچک مانند پیادهروی روزانه، مرتب کردن محیط یا انجام یک کار نیمهتمام میتواند احساس پیشرفت و حرکت ایجاد کند.
چهارم: تمرکز بر افقهای کوتاهتر
در دورههای مبهم، برنامهریزی بلندمدت دشوار میشود. بهجای تلاش برای پیشبینی چند سال آینده، بهتر است روی بازههای کوتاهتر تمرکز کنیم؛ امروز، این هفته یا این ماه. سؤال مفید این است: «در همین بازه کوتاه چه چیزی را میتوان کمی بهتر کرد؟» این نگاه به ذهن اجازه میدهد بدون فلج شدن در برابر بزرگی ابهام، همچنان به حرکت ادامه دهد.
پنجم: حفظ ارتباط انسانی
در زمانهای نامطمئن، افراد ناخودآگاه منزویتر میشوند، در حالی که دقیقا برعکس آن کمککننده است. صحبت کردن با دوستان و خانواده نهتنها احساس تنهایی را کاهش میدهد، بلکه به مغز پیام امنیت اجتماعی میرساند. مطالعات نشان میدهد حمایت اجتماعی یکی از قویترین عوامل محافظتکننده در برابر استرسهای طولانیمدت است و شاید مهمترین نکته این باشد که زندگی در حالت انتظار کامل متوقف نمیشود.
ممکن است شرایط برای مدتی طولانی مبهم بماند. اگر همه چیز را تا روشن شدن کامل آینده به تعویق بیندازیم، عملا ماهها یا سالهایی از زندگی را در حالت تعلیق نگه داشتهایم. بهتر است تصمیمهای قابل بازگشت و کوچک بگیریم، پیش برویم و در صورت تغییر شرایط، مسیر را اصلاح کنیم.
بلاتکلیفی فرساینده است، اما انسانها در طول تاریخ بارها در چنین دورههایی زندگی کردهاند. چیزی که کمک میکند، نه پیشبینی آینده، بلکه حفظ ساختار، ارتباط و حرکت است؛ حتی اگر این حرکت آهسته باشد.
در زمانهایی که آینده مبهم است و ترسیم نقشههای بزرگ ناممکن به نظر میرسد، حفظ زندگی در مقیاس روزهای کوچک یکی از واقعیترین راههای سرپا ماندن است.
|
