|
سی سال پیش یعنی در 26 مرداد 1369، نخستین گروه آزادگان به میهن اسلامی بازگشتند و ایران را از عطر حضور خود آکنده کردند. آن روز، یادآور خاطره شیرین بازگشت آزادگان به میهن اسلامی است. روزی مبارک که در آن، صابران راستقامت جمهوری اسلامی ایران، پس از سالها دوری از وطن به خاک میهن پای گذاشتند و به آغوش خانواده و ملت بازگشتند.
در متن زیر و به مناسبت سالروز بازگشت آزادگان به میهن اسلامی، با 2 آزاده و جانباز ۸ سال دفاع مقدس، مهدی فتحیان و سیدجعفر دعوتی که هر یک به مدت 4 سال بهعنوان رزمندگان اسلام در عملیات کربلای 4، همکلام شدیم تا گوشهای از رنجهای خود را در اردوگاههای دشمنان برایمان بازگو کنند:
سیدجعفر دعوتی رزمنده لشکر 132 انصارالحسین(ع) همدان در گفتوگو با خبرنگار همدان پیام گفت: در تاریخ 4 دیماه سال 65 در جریان عملیات کربلای 4 با مجروحان شدیدی که داشتیم با توجه به نبود پشتیبان در جریان عملیات به اسارت عراقیها درآمدیم و مدت 63 روز را در شهر بصره پشتسر گذاشتیم، پس از واقعه شهادت 175 غواص، عراقیها تصمیم گرفتند که از این اسرا یک استفاده تبلیغاتی بکنند به همین منظور به تأکید صدام باقیمانده اسرا را زنده نگه داشته و در یک برنامه تبلیغاتی با خودرویی نظامی اسرا را به نمایش گذاشتند.
به مدت 45 روز در سلولهای الرشید بدون هیچ امکانات رفاهی و بهداشتی، دریغ از حتی یک قطره آب برای شرب و یا شستوشوی دستها، با همان مجروحیت شدیدی که اسرا داشتند آن ایام سخت را پشتسر گذاشتند. با توجه به نبود امکانات بهداشتی، از همان باندهای پانسمان شدهای که در دوران جنگ بر دستان خود بود برای جراحتشان استفاده میکردند و توسط یکسری از اسیران که بهعنوان امدادگر برای خدمترسانی آمده بودند، باندها را میشستند و مجددا برای چندمین بار زخمهایشان را پانسمان میکردند.
در کنار تمام اینها، بسیاری از اسرا دچار شپشزدگی شدند و برخی دیگر هم بهدلیل عمق جراحتی که داشتند بدن بسیاری از آنها کرم انداخته بود ولی آن ایام را هم با صبر و شکیبایی پشتسر گذاشتیم و در 5 اسفندماه به اردوگاه منتقل شدیم.
دعوتی در ادامه گفت: اردوگاهی که ما در آن قرار گرفته بودیم، یکی از مخفیترین و منفورترین اردوگاههایی بود که در آن چند سالی که جنگ آغاز شده بود وجود داشت؛ بنابراین با یک عقده و روحیه خصمانهای با اسرا برخورد میکرند که صحنه دلخراشی را برای ما رقم میزد.
پس از پایان 4 سال این قصه به پایان رسید و نخستین اسرا در 26 مرداد 69 کلید آزادیشان رقم خورد.
از طرفی خانواده من هیچ خبری از من نداشتند. حدود یک سال مرا مفقودالاثر قلمداد کرده بودند و حتی برایم مراسم شهادت گرفته، شبهقبری نیز برایم ساخته بودند اما در نهایت 5 شهریورماه 1369 ما نخستین گروه از آزادگان اردوگاه بودیم که به کشور بازگشتیم.
مهدی فتحیان یکی دیگر از آزادگانی است که گفتوگوی خود را با خبرنگار ما اینگونه آغاز کرد: دوران دفاع مقدس هر مقطعی ویژگی خاص خود را داشت، یکی از آن مقطعها، ورود آزادهها و اسرا است. در زمان دفاع مقدس همه جوانها در برابر دفاع از کشور خودشان احساس وظیفه کردند، در آن زمان در دبیرستان شریعتی همدان مشغول تحصیل بودم و مانند بقیه جوانها، این احساس را درک کردم که باید حتماً به جبهه بروم. برای این مرحله وارد یگان غواصی جعفر طیار شدم و پس از چند ماه آموزش در دزفول، عملیات کربلای 4 انجام شد.وی از دوران سخت و خاطرات اسارتش میگوید: لحظه اسارت لحظه بسیار تلخی است، همه به فکر پیروزی و شهادت بودیم، گرفتار عراقیها شدیم و به محض اسارت بهدلیل اینکه حساسیت خاصی نسبت به غواصها داشتند با برخورد بدی از سوی دشمنان روبهرو شدیم و مورد ضرب و شتم آنها قرار گرفتیم که در آن لحظه صحنه تلخ اسارت حضرت زینب برای بسیاری از ما یادآور شد.
اردوگاه ما اردوگاه مفقودین بود و اسامی تمام کسانی که در این اردوگاه حضور داشتند در صلیب سرخ ثبت نشده بود و از دید خانوادهها، همه شهید شده بودیم و هیچ کسی از زنده بودن ما خبر نداشت.
پس از پذیرفته شدن قطعنامه، چون اثری از ما نبود باز هم آزادی ما قطعی نبود، که طی یک روز صلیب سرخ آمد و اسامی را اعلام کرد، بعداز ظهر همان روز ما به سمت کشور برگشتیم. در این فاصله یک روزه کار جالبی که انجام دادیم این بود که با نوارهای کنار پتو پیشانیبندی با نام یا حسین و یا زهرا درست کرده و هر یک را جاسازی کردیم و در اختیار اسیران قرار دادیم و مخفیانه با خود تا مرز بردیم و هر یک با پیشانیبند یا حسین و یا زهرا از اتوبوس پیاده شدند و این برای من صحنه جالب و خاطرهانگیزی بود.
حدود 1000 آزاده و جانباز در همدان داریم
مدیرکل بنیاد شهید استان همدان نیز ضمن گرامیداشت این روز گفت: در 26 مردادماه سالروز ورود قهرمانان ایران عزیز به نوان آزادگان سرافراز هر ساله یک روز مبارکی را که امروز بهعنوان روزم یوما... برای ملت بزرگ ایران است در نظر گرفته است. ویژگی این روز این است که اگر به سال 1369 برگردیم، میبینیم که همه مردم ایران منتظر چنین روزی بودند و انتظار آمدن فرزندان و همسرانشان را کشیدند که این روز برای ملت ایران روز خوب و شادیآور بود.
احمد عباسیه بزرگی در ادامه افزود: این افراد در واقع رزمندگان مکتب اسلام بودند، در دوران دفاع مقدس درحال جنگ با دژخیمان، گرفتار دشمن شده بودند و همه این عزیزان دارای یک ویژگی منحصر بهفردی به نام تکتیراندازهای عملیاتی بودند که هرگز تسلیم دشمن نشدند، در پشت خاکریزها مجروح شده بودند و اسلحهشان تا آخرین فشنگ تمام شده بود و تنها توان دفاعی آنها جنگ تن به تن بود و در این جنگ هم گرفتار دشمن شدند، به طور کلی میتوان گفت وقتی گرفتار شدند در واقع اسیر نشدند بلکه موقعیت دفاع و جهاد آن تغییر کرد و با جسم خود در مقابل گلولههای دشمن مقاومت میکردند، این عزیزان ده سال برای این مملکت جنگیدند و جانفشانی کردند.
وی در پایان عنوان کرد: در همدان حدود هزار نفر آزاده و جانباز هستند که بالای 25 درصد هستند. برخی از این آزادهها قطع عضو شدهاند. اعضا و جوارح خود را پیش از اینکه در دست عراقیها گرفتار شوند از دست دادند و مجروح شدند و تعداد زیادی از این جانبازان 70 درصد و برخی دیگر هم به شهادت رسیدهاند.
عباسیه بزرگی با بیان اینکه تجلیل و تکریم از آزادگان سرافراز هر ساله در این ایام با برنامههای متنوع و گردهمایی متعدد در سطح استان برگزار میشد، اظهار کرد: بهدلیل شیوع ویروس کرونا در سالجاری، سمت و سوی برنامهها تغییر کرده و بهصورت محدودتری این مراسم برگزار خواهد شد.
|
