|
۱- در ایران بسیاری از سیاسیون و مردم نسبت به خارجیها بهویژه انگلیسیها بدبین هستند و این بدبینی ریشه در تاریخ دارد و بهدلیل سؤاستفاده آنها از روابط فیمابین و خیانتها و ضربهزدن آنها به منافع ملی ایرانیان شکل گرفته است.
البته پس از انقلاب و قرار گرفتن قاعده نفی سبیل در قانون اساسی که امکان هرگونه قرار داد و ارتباط که تسلط بیگانه را فراهم و موجب سلطه شود را سلب میکند، ارتباطات براساس منافع ملی و منافع جهان اسلام با هوشیاری بیشتر شکل گرفته است.
۲- نگاه ایرانیها به خارجیها براساس تغییر رفتار آنها همواره تغییر کرده است و هرچه رفتار آنها انسانیتر شود، این رفتار صمیمیتر شده یا در مقاطعی با توجه به هدف مشترک جهانی، دوستیهای استراتژیک شکل گرفته است.
این روابط استراتژیک به حدی بوده که مثلا روسیه برای نخستین بار پس از انقلاب اجازه یافته از پایگاه هوایی نوژه برای نشستن هواپیماهای جنگی خود و آماده شدن و سوختگیری و حمله به تروریستهای داعش در سوریه استفاده کند یا بحث قرارداد ۲۵ ساله با چین داغ شود.
۳- ایران کشوری تاریخی است و در تاریخ خود با کشورهای بسیاری مراودات، دوستی و دشمنی داشته که البته تلاش همیشگی بر افزایش مراودات و ارتباطات جهانی بوده است.
پس از انقلاب نیز ایران توانست بسیاری از کشورها را به دوست با خود تبدیل کند و بهصراحت اعلام کند فقط با رژیم صهیونیستی مراوده ندارد و با آمریکا نیز بهدلیل داشتن سیاستهای سلطهگرانه رابطهای ندارد.
۴- ایران پس از انقلاب تمامی قراردادهای رژیم گذشته را به جز با اسرائیل پذیرفت و تمامی تعهدات آنها را نیز عمل کرد و حتی از فرصتهای آنها بهره برد که از آنها میتوان استناد به قرارداد مودت با آمریکا برای دفاع از منافع ملی در دادگاه لاهه و محکومیت آمریکا را عنوان کرد.
انقلاب، حتی عضویت در سازمانهای بینالمللی و منطقهای و پیمانها و قراردادها که رژیم گذشته در آنها عضو بود را لغو نکرد و تلاش کرد در سازمانهای بیشتری برای همکاری بینالمللی عضو شود و مراحل قانونی عضویت را نیز سپری کند.
۵- انقلاب، در سطح بینالمللی ایران را منزوی نکرد بلکه ایران با ارزشهای انقلابی همواره سعی داشت از ظرفیتهای سازمانهای بینالمللی برای پیشبرد منافع ایران و جهان اسلام بهره ببرد و مواضع خود را بهصراحت به گوش جهانیان برساند.
۶- با ثبات انقلاب اسلامی و ضرورت توجه به توسعه و تعالی و پیشرفت، روابط بین استانی و بهرهگیری استانها از ظرفیتهای بینالمللی نیز مورد توجه قرار گرفت.
استانها در رقابت بین استانی تلاش کردند تا با برندسازیهای جهانی، خواهرخواندگی، میزبانی رویدادهای بینالمللی و اماکن بینالمللی و تفاهمنامه با سازمانهای بینالمللی از یکدیگر سبقت بگیرند.
در این مسیر استانهایی مانند اصفهان و شیراز گوی سبقت را از دیگر استانها ربودند و امروز با شهرت جهانی که یافتهاند، از آوردههای آن در تمام حوزهها بهویژه اقتصادی بهرهمند هستند.
۷- همدان همواره داستان متفاوتی داشته و تلاشهای آن برای بهرهمندی از ظرفیتهای بینالمللی و رابطین با سازمانها و نهادهای بینالمللی محکوم به شکست بوده است.
همدان قرار بود روزگاری به شهر میزبان رویدادهای بینالمللی در حوزه فرهنگی و گردشگری و اقتصادی و علمی تبدیل شود و قرار بود دبیرخانه دائمی جشنواره بینالمللی فیلم کودک و نوجوان، جشنواره بینالمللی حکمت سینوی، جشنواره پویانمایی در آن دایر شود و استادیوم علمی ساخته شده در آن مرکز گفتوگوهای بینالمللی دانشمندان و اندیشمندان و صاحبنظران باشد، اما اعتراضات به این اقدامات، بدبینیها و کمکاریها این امکانها را از همدان گرفت و استانهای دیگر صاحب این عناوین شدند.
همدان در راه برندسازی جهانی و نیاز به ثبت جهانی یک اثر در یونسکو تلاش جدیدی را آغاز کرده تا با همکاری کمیسیون ملی یونسکو که نهادی داخلی است و دبیر کل آن با حکم وزیر علوم همدانی منصوب شده و نقش رابط و مدافع منافع ایران در یونسکو را دارد، بتواند این مهم را به نتیجه برساند و در این مسیر نامزد تأسیس و ایجاد دفتر کمیسیون ملی یونسکو در غرب کشور در استان نیز شده است.
این نامزدی که به رقابتی با کرمانشاه تبدیل شده از ابتدا با مخالفت برخی در همدان همراه بود اما اکنون اعلام همراهی فرماندار همدان با معترضان با بیان اینکه به خارجیها بدبین هستیم، جای تأمل دارد.
حال فارغ از چرایی اعلام این مواضع فرماندار دولتی که شعار تعامل با جهان داده، باید پرسید که چرا این بدبینی به خارجیها فقط مختص همدان است و در اصفهان، کرمانشاه یا استانی دیگر، این بدبینیها یا نیست یا حداقلی است. این موضع در شرایطی از سوی فرماندار اعلام شده که در محافل فرهنگی استان گمانهزنی درباره مسئول این دفتر که قرار است رئیس یکی از دانشگاههای استان باشد با انتقاد از این انتصاب و انتظار برای انتصاب فردی با فراغ بال بیشتر و متخصص در زمینه میراث فرهنگی در جریان است.
این اتفاقات در همدان در شرایطی رخ میدهد که شهرهای دیگر بدون چالشهای ناشی از بدبینی در راستای تحقق اهداف توسعه پایدار و گسترش همکاریهای علمی، فرهنگی و آموزشی، تفاهمنامه همکاری مشترک با کمیسیون ملی یونسکو منعقد میکنند.
چندی پیش شهرداری مشهد بهعنوان مذهبیترین شهر ایران این تفاهمنامه را با کمیسیون یونسکو منعقد کرد که در آن علاوهبر همکاری برای معرفی مشهد در جهان و ... همکاری در تأسیس دفتر نمایندگی کمیسیون ملی یونسکو- ایران در استان خراسان رضوی، در محل شهرداری مشهد نیز پیشبینی شده است.
با این اوصاف موضع فرماندار همدان در مخالفت با راهاندازی دفتر این نهاد ملی در همدان با توجیه بدبینی به خارجیها بیشتر قابل تأمل خواهد بود، موضعی که خود بهتنهایی بیانگر بخشی از موانع مهم توسعه و تعالی در استان است.
|
