|
با خواندن این مطلب دنبال معجزه، نقطه خاص و چشمگیری نباشید. این روایت یک زندگی معمولی است که نقشهای اولش بچههای دهه شصت هستند.
آنچه میخوانید روایت یک دلدادگی تمام عیار است. در این مرقومه عاشق و معشوق هر کدام سرجای خودشان نقش بازی میکنند اما شما دنبال لیلی و مجنون، بیژن و منیژه، شیرین و فرهاد، وامق و عذرا و .... نگردید. اینجا یک افسانه سروده نمیشود.
مهدی و فاطمه جوانانی با مختصات همین عصر هستند. عصری پر از آلودگی. آلودگی هوا و فضا. آلودگی یک دنیا تکنولوژی. عصری که آدمها در دنیای مجازی پرستیدنی تر هستند. آدمهایی که باید فاصلهتان را تا حقیقتشان حفظ کنید، اگر میخواهید قشنگ تر باشند.
این دوران، واقعی ها نه اینکه کمتر باشند، بی صدا و به دور از خودنمایی نفس میکشند و زندگی میکنند. اگر میخواهید ببینیدشان باید چشمها را از تعلقات متعفن عصر جدید پاک کنید و نگاه کنید به خدا. هر جا سایه خدا باشد آنها هم منزل گرفتهاند.
به گزارش مشرق، مهدی و فاطمه هر دو اهل روستای قاضی خان همدان بودند و نسبت فامیلی دوری داشتند. اما دست تقدیر خواست نسبت دور آنها بیشتر از این حرفها نزدیک شود. مدتی بود خانواده مهدی به شهرستان قرچک از توابع همین پایتخت هزار رنگ مهاجرت کرده بودند که 13 سال پیش شرایط خانواده فاطمه خانم هم ایجاب کرد به این شهرستان بیایند.
این دو خانواده سالها از هم بی خبر بودند تا اینکه شد آنچه باید میشد. فاطمه خانم روایت نخستین دیدارش با آقا مهدی را اینگونه تعریف میکند:
میخواستم گواهینامه رانندگی بگیرم. به همین دلیل در یک آموزشگاه ثبت نام کردم، پس از مدتی مربیام گفت راستی یک آقایی هم فامیلی شما اینجا هنرجو است. پرسید با هم فامیل هستین؟ چون آقا مهدی را ندیده بودم، گفتم: والا خبر ندارم.
بعد از مدتی همدیگر را اتفاقی دیدیم و شناختیم. فکر میکنم یک هفته بعد از نخستین دیدار ما بود که با خانوادهاش صحبت کرد بیایند خواستگاری. آن موقع تازه از سربازی برگشته بود و حدود 20 سالش بود. هنوز کاری هم پیدا نکرده بود اما اصرار داشت ازدواج کند. یادمه در مراسم خواستگاری پدرم از او پرسید درآمدتان از کجاست؟ این درحالی بود که پدرش هم به او گفته بود من نمیتوانم کمکی در مخارج زندگی بهت بکنم. اما آقا مهدی ایستاد و گفت من روی پای خودم هستم و از هر کجا که باشد نانم را در خواهم آورد.
پیش خدا مسئولیتی بابت نام دخترمان قبول نمیکنم
یک سال که از زندگی مان گذشت محمد متین به دنیا آمد. نامش را با آقا مهدی با هم انتخاب کردیم. دوست داشتم وقتی بزرگ میشود مانند نامش متین و با وقار باشد. بعد از او نهال دخترم به دنیا آمد.
وقتی فهمیدیم فرزند دوممان دختر است خیلی خوشحال شدیم چون پسر که داشتیم و هر دو دختر دلمان میخواست. نام نهال پیشنهاد من بود اما آقا مهدی مخالف بود و میگفت باید نام مذهبی برایش انتخاب کنیم اما من این اسم را دوست داشتم به خاطر ظرافتی که در این نام حس میکردم.
یکی دیگر از دلایلی که مخالفت میکردم این بود که می دیدم اسمهای مذهبی خوب بیان نمیشود. مثلا برخی نام دخترشان را میگذارند نازنین فاطمه اما نازی یا نازنین صدایش میکنند.
با اینکه از من اصرار بود و از مهدی انکار اما تصمیم گرفت اسمی که به دل من است روی دخترمان باشد. موقعی هم که شناسنامه را آورد همه فکر میکردیم باز کنیم نامی که خودش دوست داشته ثبت کرده اما وقتی باز کردم دیدم نهال است.
شناسنامه را که داد گفت: اما بدان من پیش خدا مسئولیتی بابت این نام قبول نمیکنم. این را هم گفت که با ثبت احوال صحبت کرده تا اگر من نظرم عوض شد اسم را تغییر دهیم. بعد از نهال، محمد یاسین فرزند سوممان متولد شد.
پرچمی که امانت گرفت
پرچم حرم حضرت عباس(ع) را آوردند هیأت. آن را امانت گرفت و برد چند تا از روستاهای همدان تا مردم آنجا هم تبرکی دست بزنند و حاجت بگیرند. می گفت بگذار آنها هم خوشحال شوند. شاید امکانش نباشد بروند کربلا اما با همین دلشان آرام شود.
یا مثلا در پی این بود که شهید گمنام در روستای ما دفن شود و بابت همین خیلی نامه نگاری کرد. روستای ما افراد سن بالا زیاد دارد مهدی می رفت یادواره می گرفت تا یاد شهدا در روستا زنده بماند.
نام فرزندانش را حذف کرد!
بسیجی شهید مهدی قاضی خانی آبان 1364 در روستای "حیدره قاضی خان" متولد شده و سپس به همراه خانواده به "قرچک" ورامین مهاجرت کرد. ایشان برای دفاع از حرم اهل بیت(ع) و اسلام اصرار فراوان داشت تا جایی که به دلیل محدودیت برای اعزام بسیجیان بیش از دو فرزند، شناسنامه خود را طوری کپی کرد تا نام فرزند سومش مشخص نباشد. او در نخستین اعزام خود به سوریه پس از 21 روز مبارزه با تروریستهای تکفیری در 16 آذرماه 1394 در 28 سالگی به شهادت رسید.
|
