|
تیم ملی فوتبال ایران برابر الجزایر نمایش پرانتقادی داشت و این عملکرد باعث شد تا صدای آژیر خطر در آستانه جام جهانی به گوش فوتبال دوستان برسد.
صدای سوت داور قطری با آوای سوتگونه داخل ذهن فوتبال دوستان ایرانی همزمان شد. ما در خوشبینانهترین شکل ممکن به تیم دوم الجزایر با نتیجه ۲ بر یک باختیم. بله! نتیجه در بازی دوستانه از درجه اهمیت ساقط است اما وقتی فکتهای بیرون آمده از نود و چند دقیقه بازی مذکور را کنار هم قرار میدهیم با یک پازل ترسناک مواجه خواهیم شد.
در روزهایی که ژاپن، کره جنوبی و عربستان درگیر بازی با تیمهای بزرگ آمریکای جنوبی و حتی آفریقایی بودند، ما به بازی با تیم غیر اصلی الجزایر اکتفا کردیم و عملکردی پرانتقادی را به نمایش گذاشتیم. نمایشی که نگرانکننده بود و البته نشأت گرفته از نکات مختلفی بود.
به گزارش ایرنا، از همان ابتدای مسابقه هویدا بود که بازیکنان تیم ملی از لحاظ بدنی و حتی روحی در بهترین شرایط خود نیستند. خستگیِ حضور به نسبت طولانی در اردوی قطر و تحمل گرمای طاقتفرسای این کشور، حسابی ستارههای تیم ملی را خسته کرده بود بدنهای سنگین و هوایی که روی دمای ۴۰ درجه پرسه میزد شرایط را دشوارتر کرده بود، همین کرختی باعث شده بود تا بازیکنان تحتتأثیر تیم حریف قرار بگیرند. الجزایر بعد از برگزاری ۲ مسابقه در ۲ کشور مختلف به قطر آمد اما بازیکنان این تیم در شرایط مسابقه قرار داشتند و به همین خاطر ابتکار عمل را به دست گرفتند.
عملیات پرسینگ این روزها در فوتبال دنیا یک امر مرسوم و رایج است. منچسترسیتی، لیورپول، رئال مادرید و بیشتر تیمهای بزرگ به آن پایبند هستند و تیمهای درجه دو و سه هم سعی میکنند گاهی اوقات از این حربه بهره ببرند؛ به خصوص در تقابل با تیمهایی که قدرت کمتری دارند. الجزایر مقابل ایران از همان ابتدا به پرس کردن روی آورد. آنها با نفرات بالا روی مدافعین ما فشار آوردند و اجازه برگشتن به هافبکها و مهاجمان را ندادند. حربه بلماضی جواب داد و ما ۲ گل روی اشتباهات بازیکنان در ارسال پاسِ تحتفشار دریافت کردیم و چند موقعیت دیگر هم در اختیار حریف قراردادیم. نکته ناامیدکنندهتر این بود که تصمیم درستی برای فرار از این دام نداشتیم و تا پایان بازی به نسبت با این مشکل دستوپنجه نرم کردیم.
ما در جام جهانی بدون شک حداقل مقابل انگلیس با پرسی چند برابر سنگینتر پنجه در پنجه خواهیم شد؛ آیا یارای دوام آوردن خواهیم داشت؟
یکی از ایراداتی که به تیم تحت هدایت کارلوسکیروش گرفته میشد این بود که تمام تمرکز تیم ملی روی امور دفاعی است و توجه چندانی به فاز تهاجمی و پلنهای رسیدن به دروازه رقبا نمیشود. حالا پس از گذشت حدود سه سال از رفتن سرمربی پرتغالی، ایران مقابل الجزایر هم در دفاع با مشکلات عدیدهای روبرو بود و هم در حمله بینظمی و ازهمگسیختگی فراوانی دیده میشد. سردار آزمون بعد از ۴۵ دقیقه تعویض شد و طارمی بهجز گیرکردن در تله آفسایدگیری حریف، کار خاصی انجام نداد. سردرگمی بین بازیکنان فاز تهاجمی ایران قابللمس بود و این گزاره، مهمترین خروجی جدال با الجزایر است.
در آغاز نیمه دوم حضور ابراهیمی و سرلک کمی میانه میدان را به ایران برگرداند اما استفاده از این آرایش حسابی به ضررمان تمام شد. در کنار آن استفاده از امید نورافکن در پست دفاع مرکزی نیز عجیب بود. امید که یکبار در تیم اسکوچیچ و چند باری در تیم فوتبال امید در این پست به بازی گرفتهشده بود نتوانست نمایش موفقی داشته باشد، شکاف و ناهماهنگی بین او و مجید حسینی چند مرتبه کار دستمان داد. خیلی عجیب است اما هیچکدام از بازیکنان تیم ملی نتوانستند عملکرد خوبی داشته باشند. شاید امید ابراهیمی و میلاد سرلک دقایقی که حضور داشتند نمایش مثبتی از خود بر جای گذاشتند اما بقیه افراد از امیر عابدزاده تا مهدی طارمی و حتی علیرضا جهانبخش که گل زد نتوانستند عملکرد خوبی در بیشتر دقایق داشته باشند. امید نورافکن پاس گل داد ولی در دفاع ضعیف بود و بارها در نبردهای یک در مقابل یک بازنده شد، صادق محرمی وظایف دفاعیاش را خوب انجام میداد اما در هجوم به بازیکنی پراشتباه تبدیل میشد و ...
شکست مقابل تیم دوم یا سوم الجزایر چیزی نیست که بهخودیخود آزاردهنده باشد. این روند ناامیدکننده تیم ملی بود که همه را نگران کرد. ما تا حدود سه ماه دیگر مسابقهای نخواهیم داشت و در آن برهه نیز در بهترین شرایط باید ۲ بازی را انجام دهیم. در ۲ مسابقه نمیتوان کار خاصی انجام داد، فدراسیون برنامه مشخصی ندارد و سرمربی تیم ملی نیز تلاشی برای نجات تیمش انجام نمیدهد.
|
