|
واپسین لحظههای شبانگاهی که شهر از قیلوقال روزانه خالی است و هر کس در سکوت شهر زیر سرپناهی آرمیده است، پنداری کسی را غم خانه و کاشانه نیست و همه در آرامش و امنیت سرپناه خود برای آغاز روزی دیگر به خواب ناز فرورفتهاند تا شاید فردا با انرژی بیشتر و تلاش مضاعف زندگی بهتری برای خانواده و کودکان و عزیزان نانخور خویش رقم بزند.
اما این ظاهر تمام آرامش و سکوت فریبدهنده است، زیرا که بسیاری از مردمی که به بهای پرداخت تمام و یا بیشتر درامد ماهانه و دستمزد روزانه خود خانه و سرپناهی بهظاهر مناسب برای گذران عمر دستوپا میکنند، هرگز خواب و آسایش راحت ندارند و روزها که هیچ، بلکه اوقات استراحت شبانگاهی را نیز در فکر و خیال و چه کنم، چه کنم، هفتهها و ماهها و نهایت سال دیگر را پرپر میسازند و میسوزانند که چه پیش خواهد آمد و چگونه باید پول و درآمدی بیشتر برای جبران افزایش سرسامآور و خردکننده پول پیش و اجارهخانه در قرارداد بعدی را فراهم سازم؟!.
عصرگاه چند روز پیش در گذرگاهی خلوت مرد جوانی را مشاهده کردم که به دیواری تکیه کرده و بیخیال معدود رهگذران، در کف پیادهرو ولو شده بود. هر چه عمیق شدم به نظر نمیآمد این مرد جوان بیمار بوده یا از خماری و اثر نشئگی از خود بیخود شده باشد؛ بیگمان اندوهی ویرانگر او را از پا در آورده و چنین دست از دنیا بریده و بیخیال نگاههای کنجکاوانه رهگذران شده است.
نتوانستم بیتوجه به چنین صحنه غمانگیز راه خود را ادامه دهم و تصور اینکه شاید فرزند خودم نیز به چنین لحظه ناگزیر از روزگار خود گرفتار آید، دل به دریا زدم و آرام کنار آن جوان نشستم، مانده بودم چه بپرسم و از کجا آغاز کنم که خود او صورتش را برگرداند و بدون هیچ پرسش و پاسخ با لحنی محزون گفت، حاجآقا مشکلی ندارم، فقط با اجازه خواستم چند لحظه این جا استراحت کنم و بعد دنبال کارم بروم. پرسیدم آخه بابا جان چه کاری داری که چنین خستهات کرده است.
پاسخ داد راستش حاجآقا شغل آزاد دارم، اما از کارم خسته نیستم و تلاش میکنم، اما چند روز است خود و خانوادهام دنبال خانهای مناسب برای اجاره هستیم، ولی متأسفانه با پول پیشی که دارم و مبلغ ماهانهای که میتوانم جور کنم، خانه مناسب برای ما سخت پیدا میشود و بیشتر از اینهم نمیتوانم از مختصر سرمایه و زندگی خود برای اجارهنشینی بدهم. جوان انگاری که چیزی در ذهنش خطور کرده باشد، ناگهان بازوی مرا چسبید و با ولع تندی پرسید، راستی حاجآقا شما بین دوست و فامیل خود خانه اجارهای سراغ ندارید؟. مانده بودم چه پاسخ امیدوارکنندهای به جوان خسته و درمانده بدهم!، آیا باید خودم از او مدد بجویم و بگویم، اتفاقاً پسر من هم که سن و سال و شرایط شما را دارد، با اینکه از قرارداد یکساله خانه استیجاریاش چند هفتهای باقیمانده، بهدنبال خانه جدید با شرایط فعلی خود میباشد، اما چه شود که، دست ما کوتاه و خرما بر نخیل.!
اکنون شرایط خانه و مسکن در کشور و بیشتر از شهرهای دیگر در همدان چنین اسفبار و آزاردهنده است و واقعاً هر خانواده مستأجری را به استیصال کشانده است. قیمت تمام کالا و خدمات از سیر تا پیاز و از خس تا خاشاک بدون هیچ توقف و دستاندازی همچنان رو به افزایش و گرانی است و متأسفانه وضعیت قیمت خانه و مسکن و اجاره بها بسیار بدتر از سایر قیمتها و دیگر هزینههای کمرشکن زندگی است .
یقیناً و البته بهجز موارد بسیار استثناء، قیمت اجاره مسکن در سال جاری در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته به 2 برابر و بلکه در مواردی به بیش از 2 برابر در همدان افزایش یافته است، در حالیکه قطعاً هیچ دلیل خاصی هم نمیتواند داشته باشد.
تنها دلیل صاحبان ملک. املاک برای بالا بردن تصاعدی قیمت اجاره مسکن این است که، قیمت مصالح ساختمانی روزبهروز بالا میرود و هزینه ساخت یک مترمربع ساختمان سربهفلک میزند!. آخر مگر قیمت مصالح ساختمانی آن دسته از خانه و آپارتمانی که ۲۰ سال پیش و کم و بیش آن در همدان ساخته شده است نیز بالا رفته است که باید چوبش را اجارهنشین بخت برگشته که ۲۰ سال پیش هنوز کودکی بیش نبوده است، بپردازد؟!
حال با چنین اوضاع و احوالی که باید گفت، سالبهسال، دریغ از پارسال!، بهعهده مسئولان و دولتمردان، بهخصوصی دولت آینده در هفته و ماهی دیگر است تا چنانچه نیت خیری دارد و ارادهاش بر پایان آلام مردم صبور و بیگناه کشورمان استوار میباشد، عاری از هرگونه شعار و وعدههای دور از دسترس، چاره و راهکاری اساسی و شدنی برای حل مشکل مسکن در کشور بیندیشد، زیراکه واقعاً برقراری امنیت اقتصادی و اجتماعی بهخصوص در حوزه یک فرهنگ سالم عمومی کشور، در گرو حل مشکل زمین و مسکن و ارائه الگویی واقعی و قابل اعتنا برای همیشه خواهد بود .
|
