|
همگان همدان را با آبوهوای خوش و شرایطی که دارد شهر زندگی میدانند، اما باید گفت نه برای همه، شهری که امکان تردد مناسب برای افراد کمتوان در آن از حداقلها هم کمتر است، نه مسیر تردد دارد نه حملونقل عمومی ویژه برایشان و نه عزمی برای اصلاح تنها مسئولانش بهخصوص آنهایی که صاحبنظر در پارلمان شهری هستند هزار و یک وعده دادند که یک در میان عملی شده است.
از طرفی مدیریت شهری همدان همواره در ادوار مختلف اصلاح شرایط برای معلولان را خلاصه در برداشتن چند پله از ورودی ساختمانها و تغییرشکل آن برای عبور ویلچرها دانسته است.
این شرایط در حالی است که تعداد معلولان زیرپوشش سازمان بهزیستی در استان همدان ۴۵ هزار و ۵۳۰ نفر است که بیشترین تعداد مربوط به شهر همدان با ۱۷هزار و ۶۳۶ و فامنین با هزار و ۳۳۲ نفر معلول میباشد که ۶۰ درصد آنها را مرد و ۴۰ درصد را زنان تشکیل میدهند.
با استناد بر این آمار و جمعیت 750 هزار نفری شهر همدان چیزی حدود3/2درصد شهر را معلولان تشکیل میدهند همان گروهی که کمتر برنامهای برای زیست آنان در افقهای توسعه شهری دیده شده و حداقل حمایتهای درمانی و رفاهی را دارند.
اگر به جمعیت معلولان زیرپوشش بهزیستی استان، جمعیت سالمندان و برخی از بیماران، زنان باردار و... را اضافه کنیم با جمعیت انبوهی مواجه میشویم که هر چند در سالهای گذشته نوع نگاه به این قشر تغییر کرده و به مشارکت اجتماعی این افراد تأکید شده است، اما همچنان فضاهای شهری نامناسب در این حوزه سد بزرگی در برابر داشتن یک زندگی معلول برای معلولان در همدان است.
از طرفی با اینکه در سیاستهای کلی نظام که مرجع صدور آن مقام معظم رهبری است در بند 11 بخش شهرسازی و بند 9 بخش ایثارگران در تاریخ
29/ 11/ 1389 رعایت نیاز و آسایش جانبازان و معلولان در طراحی فضای شهری و اماکن عمومی خواسته شده است که مناسبسازی بناها و مراکز خدمات عمومی، معابر شهری، مراکز اداری، تفریحی و ورزشی و وسائط نقلیهعمومی با وضعیت جسمی جانبازان و ناتوانان جسمی و حرکتی، منطبق بر معیارهای مطلوب باشد، اما کافی است نگاهی گذرا به آنچه در شهر همدان میگذرد بیندازید تا متوجه شوید وقتی گفته میشود همدان شهری برای معلولان نیست مشکل چیست.
متأسفانه سطحینگری به مطالبات و خواستههای بهحق این قشر سبب شده که خانهنشینی و انزوا سهم آنان شود و از فرصتهای برابر برای شهروندان، بیبهره باشند که این به خودی خود میتواند نوعی تبعیض بر فضای شهری همدان را نشان دهد به همین علت زمانی که پای درد دلشان مینشینی تنها یک خواسته دارند و آن این است که ساعتی را با آنها در سطح شهر همراه شوید تا مشکلاتشان را از نزدیک ببینید.
با اینحال هنوز بیشتر ساختمانهای مسکونی و تجاری در همدان بدون پروانه بهرهبرداری و مناسبسازی درحال استفاده و فعالیت هستند و تنها چیزی که مسئولان شهری از آن به عنوان برخورد قانونی نام میبرند تنها یک جریمه نقدی است به حساب شهرداری و ناتمام ماندن، معلولان و محدودیتهایی که در زندگی دارند.
مشکلاتی که در گذر از پیادهروها، کوچهها و خیابانها، در عبور از همه پستیها و بلندیها، در عبور از پلهایی که چرخهای ویلچرشان لای آهنهایش گیر میکند و پلهبرقیهایی که انگار سهمی در آنها برای معلولان نیست و مجبور هستند از وسط خیابان عبور کنند، از سطحهای شیبداری که امکان بالارفتن از آنها وجود ندارد و هزاران مشکل دیگر که گریبانشان را گرفته است.
یکی از معلولان همدانی با اشاره به اینکه شهرداری در عملیات عمرانی که انجام داده مسیر برخی کوچهها را مسدود کرده است بهطوری که افراد ویلچری برای ورود و خروج به کوچه با مشکل مواجه هستند، گفت: گاهی مجبوریم مسیر طولانی را طی کنیم تا بتوانیم راهی پیدا کنیم تا وارد کوچه شده یا از کوچه خارج شویم.
او که تمایلی به معرفی خود ندارد از نبود امکانات کافی برای معلولان میگوید و میافزاید: مناسبسازی خوبی در بیشتر خیابانهای استان بهخصوص برای معلولان فراهم نشده و این شرایط برای معلولان ویلچری بیشتر مشهود است.
او در ادامه صحبتهایش به نبود شغل مرتبط برای این دسته از افراد اشاره میکند و میگوید: زمینه اشتغالزایی برای معلولان، تبعیض فاحشی وجود دارد و باتوجه به هزینههای سرسامآور و مخارج بالای زندگی نداشتن شغل و کار مناسب یکی دیگر از مشکلاتی است که گریبانگیر ما معلولان جسمی شده است و برخی از کارفرمایان به دلیل فقدان عضو بر این باور هستند که توانایی انجام دادن هیچ کاری را نداریم که سبب شده توانمندیهای ما نادیده گرفته شود.
پرهام ایرانپور که حافظ 22 جزء از قرآن کریم است و دچار عارضه نابینایی شده است نیز در اینباره میگوید: بیشترین خواسته و انتظار من از مسئولان این است که به جامعه معلولان که دارای توانمندیهای بالایی هستند توجه بیشتری کنند و ارزش و اهمیت بیشتری برای این کودکان و نوجوانان قائل باشند، چراکه ما نابینایان نیز همانند سایر افراد در سطح شهر در حال رفتوآمد هستیم، اما به دلیل نبود بسترسازی مناسب با مشکلات عدیدهای روبهرو هستیم .
وی در ادامه میافزاید: مشکل دیگر مربوط به نحوه آموزش تحصیلی است که در حالحاضر هیچ یک از نابینایان از برنامه شاد استفاده نمیکنند و بستر مناسبی را برای استفاده از برنامه «شاد» برای نابینایان فراهم نکردهاند اگرچه این نکته قابل ذکر است که خوشبختانه مدیر مدرسه ما تمام شرایط را طوری فراهم کرده که تمامی کلاسها با رعایت پروتکلهای بهداشتی و بهصورت حضوری برگزار شدند.
دبیر یکی از مدارس استثنایی هم به خبرنگار ما گفت: در حالحاضر نسبت به گذشته توجه بیشتری به شرایط معلولان در سطح استان شده است، اما نمیتوان گفت بهطور کامل رفع شده است چراکه عده بیشتری از این افراد به دلیل ناتوانی جسمی که دارند از بسیاری از برنامههای تفریحی و ورزشی دور شدهاند و همین امر سبب طرد شدن آنها از سطح جامعه شده است.
مجید اکبری معتقد است که معلولیت ناتوانی نیست، بلکه یک نوع محدودیت است، و میافزاید: با توجه به اینکه تعداد بیشتری از آنها در بسیاری از زمینهها از قبیل تحصیلات و موسیقی و ورزشی از استعداد بالایی برخوردار هستند، تنها نیاز به توجه بیشتری از طرف مسئولان دارند بهطوری که هر انسانی چه سالم و چه معلول انگیزه و روحیه رسیدن به اهدافش را حفظ کند و برای رسیدن آن به تلاش خود ادامه دهد.
بر همین اساس است که با وجود آغاز مناسبسازی همدان در چند سال اخیر با این وجود معلولان همدانی هنوز هم مجبورند با ناهمواریها و فراز و فرود معابر و فضاهای شهری دستوپنجه نرم کنند تا بتوانند از خدمات و امکاناتی بهرهمند شوند که برای افراد تندرست بیهیچ دغدغهای به دست میآید.
متأسفانه معلولیت، قصه پر رنجی است که تنها کسانی با آن آشنایی دارند که خود یا عضوی از خانواده آنها معلول باشد و در این میان کاش مسئولان قدری آگاهانهتر و دلسوزانهتر مشکلات این قشر را مورد بررسی قرار دهند.
|
