|
امروز ۱۷مردادماه بنام روز خبرنگار است، باشد که چنین روزی برخبرنگاران مخلص و زحمتکش و تمام فعالان عرصه خبر و اطلاعرسانی مبارک گردد .
دنیا پر از مشاغل گوناگون است و هیچ شغلی راحت و بیدرد سر نیست . چنانچه هرکس در حوزه کار و مسئولیت خود با علم به مشکلاتی که خواهد داشت و با آگاهی و آموزشهای لازم وارد شود و علاوه براین عشق و سخت کوشی را چاشنی کار خود نماید، موفق خواهد بود و در روزگار پیری و بازنشستگی نیز از خاطرات تلخ و شیرین دوران فعالیت گذشته، دنیایی را برای خویش خواهد ساخت.
شرط لازم هر شغل در هر رشته و حوزه مسئولیت، همانا علاقمندی و انگیزه برای خلق تولیدات و نتایج بهتر و مؤثر برای جامعه و محیط کار و زندگی است، والا از هر هزارآشپز و قناد و نقاش و معلم و پزشک، یکی از آن سری از سرها درمیآورد و بر سر زبانها میافتد و به نیکی یاد میشود . خیلی از شغلها هم هستند که از ابتدا شغل نبودهاند و دست آخر هم شغل نمیشوند . یکی از شاخصترین چنین مشاغل، همانا حرفه خبرنگاری است که اگر بخواهی به عنوان شغل به آن بپردازی، روزگارت پیش نخواهد رفت و چنانچه با علم و آگاهی کامل وارد دنیای خبرنگاری و روزنامهنگاری بشوی، هیچگاه نباید از سختیها و مرارتهای غیرمترقبه آن گله و شکایت داشته باشی .
اسم پرطمطرق خبرنگار خیلیها را وسوسه میکند تا کیفی روی دوش بگیرند و دوربین عکس و فیلم همراه داشته باشند و پا در عرصه رسانه و مجموعههای روزنامهنگاری بگذارند، ولیکن شاید فقط چند ماهی دوام بیاورند و پا پس بکشند و دنبال شغل و حرفه دیگری بروند، زیرا که با چند ماه تجربه ناپخته به این نتیجه میرساند که حال وحوصله این کار را ندارند. آدمها در عرصههای زندگی و لازمه آن یعنی شغلی در خور و مناسب باید همواره مصداق معروف ایرانی را آویزه گوش خود داشته باشند که میگوید ، هیچ آهن خنجر تیزی نشد! ، یعنی اینکه اگر بخواهی پیشرفت کنی و در جنگل رقابتها و ایستادگیها سرپا بمانی، باید جنسی از فولاد داشته باشی و در مقابل فشارها و ناملایمات دوام بیاوری و نشکنی. با این وجود، آفت بزرگ هر شغل و مسئولیت ، تکروی و وابستگی و دنبالهرویهای ناآگاهانه و کورکورانه است . رقابت و کسب تجربه از موفقیتهای دیگران برای بهرهگیری مفید، کار خوبی است، اما تقلیدهای نسنجیده انسان را به بیراههها خواهد کشانید .
بدترین نوع حیات شغلی بهخصوص در عالم خبرنگاری و سیاستمداری، وابستگی جناحی و یک سونگری است . اگر یک سیاستمدار واقعی و اندیشمند در جامعه فقط به منافع جناحی خود بیندیشد و به اقتضای آن بسیاری واقعیتها و الزامات جامعه و مردم را نادیده بگیرد، هرگز سیاستمدار موفق و خوشنامی نخواهد بود و همین گونه است اگر خبرنگار و روزنامهنگاری بخواهد در مدار تفکرات یک جناح خاص قلم فرسایی کند و از بسیاری مشکلات مردم و جامعه که حل آن در توان جناح خاص نیست، چشم بپوشد، سرانجام خود نیز به وجودی بیاثر تبدیل میشود که هیچ کار و اثری از او قابل اعتنا و خاطرهانگیز نخواهد بود .
|
