|
خلائق چرا اینقدر سخت میگیرین؟ یه لقمه ویروس هست دورهم میزنیم به بدن، قانقاریا که نیست کروناست (با لب غنچه بخوانید) همانطور که مسئولان عزیز و لذیذ گفتهاند، آمارها نشان میدهد که کرونا (با تلفظ غنچهای) تقریباً کمی (فقط کمی) از سرماخوردگی سختتر است تازه ماسک هم با نرخ دولتی بهوفور کف خیابان موجود است و با این اوصاف دیگر اگر بگیرید خودتان مقصرید.
دولت دستور داده مردم رعایت کنند و در اجتماعات به هم نچسبند تا خیلی زود یعنی از همین شنبه کرونا هم مثل بقیه مشکلات تمام شود و برود پی کارش، دیدید که دستور دادند قیمت مرغ پایین بکشد کشید، دستور دادند قیمت اجاره بالا نرود به طرفهالعینی کشید پایین، تازه قرار شده کد رهگیری هم مثل ماسک الزامی شود و بعد بر اساس آن به کسانی که کد رهگیری دارند وام بدهند، مطمئن باشید مثل وامهای دیگر در کمال عدالت توزیع میشود و حق به حقدار میرسد.
حالا شما اگر نمیتوانی چند صد هزار تومان پول اضافه به بنگاه بدهی و خسارت مالیات صاحبخانه و هزینه کافینت و سایر موارد را تأمین کنی دیگه مقصر خودتی، بعد هم اصلاً نیازی به سامانه صحتسنجی کدهای رهگیری صوری نیست، خودت باید آنقدر درایت داشته باشی که از رنگهای هولوگرام تشخیص بدهی این کد رهگیری که به تو دادهاند مربوط به خانه عمه پسرخاله صاببنگاه است یا اینکه بهدرستی و بر اساس کدپستی سامانه یکپارچه نشانیهای ایران به منزل استیجاری زیبایت تعلقگرفته بعد هم در مجموع چون دولت دستور داده کسی را بلند نکنند، هیچ بنی بشری نمیتواند شما را بلند کند مگر خودتان بخواهید بلند شوید که بلند کنند و از آن خانههای بیش از 25 متر که جناب وزیر گفته بهرهمند شوید که خوب دیگر انتخاب خودتان است و میتوانید بلند شوید.
در کل چرا اینقدر سخت میگیرید؟ چرا نیمهپر لیوان را نمیبینید؟ آب و برق قطع میشه؟ بشه، از این تابستان زیبا لذت ببرید، مگر نشنیدهاید که «تابستان جان است»، «تابستان را باید با پوست گاز زد».
درباره مرغ هم سخت نگیرید ما هم میدانیم که شاعر فرموده «واقعاً آن خوشگل تودلبرو/چیز خوبی بود حتی بیپلو» اما انسان اگر مرغ هم نخورد زنده میماند چه ارزشی دارد که در این وضعیت کرونا، قواعد فاصله اجتماعی را زیر پا میگذارید و روی ضربدرهای قرمز اتوبوس و مترو مینشینید که بروید در صف بایستید و مرغ بگیرید؟ بهجای مرغ، تخمش را بخورید آنکه دیگر گران نشده، اصلاً تخمش را املت کنید بخورید و بعد با رؤیت تخم مرغ به یاد خود مرغ بسرایید «الهی من فدای لنگ و رونت/فدای سینه و تخم گرونت/ بگو با نرخ بالایی که داری/دو دستم میرسه بر استخونت»؟
وقتی املت نازنین را با گوجههای ارزان سر کوچه اون بنده خدا میل فرمودید بیایید همه با هم شعر شاعر گرانقدر را خطاب به مسئولان عزیز بسراییم که میفرماید: «تو آمبولی خونمی، همیشه تو جونمی/ جواب «سیتی»ام تویی، تست بیوپسیام تویی/ پیروکسیکام من شدی، دیوید بکام من شدی/ سالباتومال من بیا، رو دوش و کول من بیا/ آموکسی سیلین من، آمی تریپتیلین من/ که ویل دورانت من تویی، اکسپکتورانت من تویی».
|
