|
100 هزار نفر از 150 هزار نفر جامعه پزشکی ایران زیر خط فقر هستند!
این جمله قابل تأمل بخشی از گفتوگوی سخنگوی سازمان نظام پزشکی با یک رسانه است که وضعیت پزشکان را برخلاف تصور جامعه نشان میدهد.
رضا لاریپور در توضیح این ادعا گفته؛ 99 درصد از پزشکان دارند با سیلی صورت خودشان را سرخ نگه میدارند. 100 هزار نفر از 150 هزار نفر جامعه پزشکی تقریبا درآمدی بین 11 تا 15 میلیون تومان دارند و اینجا کاملا مشخص است که این جماعت زیر خط فقر هستند.
تقریبا 20 هزار نفر هیأت علمی داریم که زیر مجموعه وزارت بهداشت هستند و حقوق کارمندی هیأت علمی دریافت میکنند. 15 هزار نفر رزیدنت یا دستیار رشتههای پزشکی داریم که پزشک عمومی هستند و دورههای تخصصی و فوق تخصصی را میگذرانند. نزدیک 15 هزار نفر پزشک طرحی داریم که فارغ التحصیل شدهاند، متعهد به خدمت هستند و در مناطق مختلف از جمله مناطق کمتر برخوردار کشور مشغول گذراندن طرح هستند.
از میان جمعیت 90 تا 100 هزار نفری پزشک عمومی، 45 تا 50 هزار نفر پزشک عمومی داریم که اصولا کار پزشک عمومی نمیکنند و مابقی دارند کار طبابت پزشک عمومی انجام میدهند. میانگین درآمد جامعه پزشکی زیر 20 میلیون تومان است.
این سخنان هر چند در توضیح چرایی مهاجرت پزشکان مطرح شده و این موارد به عنوان دلیلی از دلایل مهاجرت پزشکان عنوان شده اما از یک فقر شیک در کشور نیز رونمایی می کند و نشان دهنده نادرستی سیاستهای آموزشی و کسب و کار در کشور است.
به نوعی با این برنامهریزی میتوان ادعا کرد؛ عملاً دانشگاههای علوم پزشکی، پزشک را برای مهاجرت تربیت کردهاند و توجهی به وضعیت معیشتی و کسب و کار وی و افزایش جایگاه پزشک در جامعه نداشتهاند.
اینکه عنوان شود؛ میزان مهاجرت جامعه پزشکی نسبت به سالهای قبل از کرونا تقریبا افزایش دو برابری داشته است، قابل تأمل و نیازمند بررسی و آسیبشناسی جدی است.
آنچه سخنگوی سازمان نظام پزشکی گفته؛ برای حوزه پزشکی و طبابت در همه دنیا نیاز وجود دارد. یعنی چون حرفه گرانی است، تربیت آن گران است و همچنین مورد نیاز هست، خیلی با سایر رشتهها فرق میکند. بنابراین همه دنیا و مخصوصا کشورهای پیشرفته بخشی از نیروهای سلامتشان را دارند از سایر کشورها تأمین میکنند؛ و چون نیروهای سلامت ما نیروهای با کیفیتی در دنیا هستند، طبیعتا مقبولیت خاص دارند و از عهده امتحانات لازم بر میآیند و بنابراین نیروهای کیفی ما را خیلی زودتر میبرند، توجیهی بیش و قابل قبول نیست و نشان میدهد دستگاه متولی برنامهای برای صیانت از نیروهای کیفی و خروج پزشکان از فقر شیک ندارد.
در چنین شرایطی بهتر است فکری نو اندیشیده شود تا کسی که سختی آموزش در رشته پزشکی را تحمل کرده، در فقر زندگی نکند و در برنامه هدف جذب کشورهای دیگر گرفتار نشود و اقداماتی شود تا با فقر و مهاجرت، سرمایههای مادی و انسانی کشور به باد نروند.
در این زمینه بررسی برنامه هفتم توسعه فرصتی است که لازم است از آن استفاده شود.
|
