|
درسی از فداکاری،یاد معلمی که جانش را برای دانشآموزش فدا کرد
در تقویم ایران، ۱۳ آبان تنها یک روز تاریخی نیست؛ نمادی است از آگاهی، شجاعت و ایثار نوجوانانی که برای حقیقت ایستادند و نامشان را در تاریخ جاودانه کردند. سالها از آن روز گذشته، اما روح فداکاری هنوز در میان نسلهای امروز جاری است؛ نسلی که شاید در میدان نبرد نباشد، اما هر روز در میدان مهربانی و همکاری، از خود میگذرد تا دیگری بیاموزد و لبخند بزند.
همچنین، یاد معلمی که ماه پیش جانش را برای نجات دانشآموزش فدا کرد، گواهی بر این حقیقت است که ایثار و فداکاری هنوز هم در وجود انسانها زنده است. او با نثار جان خود، درس بزرگی از ایثار را به ما آموخت که هیچگاه فراموش نخواهد شد.
در همین روزها و در دل مدرسهها نیز، جایی میان زنگهای درس و گفتوگوهای دوستانه، هنوز میتوان ردپایی از ایثار را دید؛ در دفترهایی که به امانت داده میشود، در زمانی که برای کمک به دیگری صرف میشود، و در دلهایی که یاد گرفتهاند بودن برای دیگران را.
در یکی از مدارس شهر، وقتی از چند دانشآموز درباره مفهوم «ایثار» پرسیدیم، پاسخهایی شنیدیم که ساده اما عمیق بودند. زهرا، دانشآموز پایه نهم، میگوید: به نظر من، وقتی دانشآموزان برای یادگیری بهتر کنار هم قرار میگیرند و به هم کمک میکنند، این خودش نوعی ایثار است. از همین کارهای کوچک است که روح ازخودگذشتگی شکل میگیرد و بعدها در کارهای بزرگتر خودش را نشان میدهد.
مریم، یکی از دانشآموزان فعال مدرسه، نیز میگوید: ایثار یعنی اینکه خوشی خودت را با دیگران تقسیم کنی، نه اینکه فقط به خودت فکر کنی؛ به طور مثال وقتی کتاب آموزشیات را به همکلاسیات قرض میدهی، در واقع داری فرهنگ همکاری و کمک را در خودت تقویت میکنی. این کارها شاید کوچک به نظر برسند، اما ریشه مهربانی و ایثار همینجاست. معلمان هم از این روحیه در میان دانشآموزان امروز سخن میگویند.
خانم کریمی، معلم ادبیات، در گفتوگو با خبرنگار همدانپیام میگوید: هر روز در کلاس شاهد رفتارهایی هستم که در ظاهر سادهاند، اما در باطن بسیار ارزشمند. وقتی دانشآموزی وقتش را برای توضیح دادن درس به دوستش میگذارد یا وسایلش را در اختیار دیگری میگذارد، در واقع دارد همان ارزشهایی را زنده میکند که سالها پیش، نوجوانان ۱۳ آبان برایش ایستادند.
در سالهای اخیر، بسیاری از مدارس طرحهایی برای گسترش این فرهنگ اجرا کردهاند؛ از جمعآوری کمک برای دانشآموزان نیازمند گرفته تا فعالیتهای داوطلبانه برای خدمت به سالمندان یا پاکسازی محلهها. در همه این برنامهها، دانشآموزان نقش اصلی را دارند و نشان میدهند که ایثار نهتنها فراموش نشده است، بلکه در نسل امروز شکلی تازه گرفته است.
در پایان میتوان گفت که ایثار تنها در میدان جنگ معنا نمییابد. ایثار از همین کلاسها آغاز میشود؛ از مهربانی، از کمک، از همدلی. اگر هر دانشآموز یاد بگیرد که گاهی «خودش را کنار بگذارد تا دیگری لبخند بزند»، آنگاه مدرسه به شهری کوچک از انسانیت تبدیل خواهد شد؛ شهری که در آن، ۱۳ آبان هر روز تکرار میشود.
|
