|
ستاره روزهای زیادی را به خاطر میآورد، روزهایی که میان برف و بوران هر لحظه مرگ را جلوی چشمانش میدید، جاده خاکی، اما لیز و پوشیده شده از برفی که قرار بود او را که دانشآموز کوچکی بود برای رسیدن به آینده آماده کند.
هر روز تا زمانی که به مدرسه برسد صورتش از ترس و هیجان، سرخ میشود و هر بار که خبر تصادف سرویسی را میشنود از درون گر میگیرد که نکند روزی کابوسهایش واقعی شود و در مسیر مدرسه تصادف کند، تمام این فکرها هر روز از سرش میگذرد و تنها یک دلیل دارد که او را در این راه پیش میبرد و نمیگذاشت از ادامه راه منصرف شود، آن هم معلم شدن بود.
قصه ستاره و تمام دانشآموزانی که هر روز مجبور هستند راه چند روستا را به هم بدوزند تا به مدرسه برسند یک وجه مشترک دارد و آن هم استفاده از سرویس مدرسهای است که یا فرسوده است، یا مینیبوس چند سال قبل است و یا حتی ماشینهای نیسانی که قرار است شیر را در بین روستاها جابهجا کنند.
طبق قانون تنظیم برخی از مقررات مالی و اداری وزارت آموزشوپرورش، تأمین سرویس برای دانشآموزان روستایی تکلیف شده است، اما این ماجرا همچنان کلاف سردرگمی پابرجاست و جالبتر آنکه این معضل هنوز در بین شهرها نیز نتوانسته به خوبی مدیریت شود.
هنوز چند ماهی نشده که دانشآموزان به محیط مدرسه بازگشتهاند و شرایط تا حدودی کنترل شده است با اینحال گزارش میدانی خبرنگار ما حکایت از آن دارد که والدین به 2 دلیل مهم ترجیح میدهند از سرویس مدارس استفاده نکنند.
نخست آنکه به دلیل بیماری کرونا نگرانند که نکند سرویس مدارس دستورالعملهای بهداشتی را رعایت نکنند و فرزندانشان بیمار شوند، دومین دلیل هم آن است که آنان معتقدند سرویسهای مدارس آنچه که باید باشد نیستند، برای همین از نظر امنیت و کیفیت مطلوب بسیاری از خانوادهها نیست.
شیوا 36 ساله و مادر سایا است که کلاس چهارم ابتدایی است و میگوید: قبل از کرونا دخترم را با سرویسی که مدرسه معرفی کرده بود به مدرسه میفرستادم، اما هر روز یک مشکلی داشتیم یک روز توی مسیر خراب میشد، یک روز دیر میآمد، یک روز بهانه میآورد که خرج ماشینش بالا رفته و باید هزینهای مضاعف از آنچه ماههای عادی میدهیم پرداخت کنیم، خلاصه آنکه کلی درگیر بودیم تا اینکه بالأخره تصمیم گرفتم خودم سایا را به مدرسه ببرم هم زودتر میرسید و هم امنیت داشت از طرفی هزینهبر هم نبود.
مصطفی پدر سعید و مریم است، مریم کلاس اول متوسطه و سعید سال ششمی است اما با اینحال پدرشان همیشه شرایطی را فراهم کرده تا با سرویس به مدرسه بروند، او میگوید: استفاده از سرویس به اجبار شرایط کاری من است، اما به واقع مشکلاتی برایم ایجاد کرده است که حتی پس از مدیریت کامل کرونا هم دیگر حاضر نیستم برای فرزندانم سرویس بگیریم.
او میافزاید: قبل از کرونا در تصادفی که سرویس بچهها در یکی از خیابانهای شهر برایش حادث شد، گردن پسرم آسیب دید و وقتی معترض شدیم که سهلانگاری راننده بوده و ال و بل، پاسخ شنیدیم که حادثه است و غیرقابل پیشبینی!
او میگوید: متأسفانه ساز و کار درستی برای سرویسهای مدارس در نظر گرفته نمیشود، درحالی که به نظر میرسد با همکاری شهرداری و آموزشوپرورش میشود از خودروهای یکسان و مشخص با کیفیت مطلوب برای سرویسهای مدارس استفاده کرد.
مریم بیان میکند: چند سالی است که سرویس مدارس مشکلات اساسی برای ما درست کرده است و کسی هم مسئولیتش را برعهده نمیگیرد، اگر هم ما والدین به مدیر مدرسه یا مدیر منطقه آموزشوپرورش مربوطه اعتراضی کنیم آنها درنهایت راننده را مقصر ماجرا میدانند.
در همین راستا رئیس پلیس راهنماییورانندگی شهرستان همدان بیان میکند: باتوجه به شرایط کرونا تعداد سرویسهای مدارس و حجم تقاضا در بین والدین نسبت به قبل کمتر شده است با اینحال باید به فکر سازوکار اصولی باشیم که به مرور و با بهتر شدن شرایط با بازگشت سرویسهای مدارس به چرخه حملونقلی شهر به مشکل برخورد نکنیم.
فرخ جمالی در گفتوگو با خبرنگار ما میگوید: پلیس راهنمایی و رانندگی وظیفه دارد که وضعیت خودروهای مدرسه را از نظر سالم بودن، موارد فنی بررسی کند و اجازه ندهد که خارج از ظرفیت معقول هر خودرو سرنشین داشته باشد با اینحال چون برخی از والدین بهصورت گروهی و چند نفره خودشان اقدام به معرفی خودروهایی برای رفتوآمد دانشآموزان میکنند و این خودرو جزو خودروهایی نیست که مدرسه و یا انجمن اولیا و مربیان به آنها معرفی میکند موجب بروز مشکل و حادثه میشوند.
وی با بیان اینکه قانون و قاعده سرویس مدارس مشخص است، اظهار میکند: در بسیاری از کشورهای توسعهیافته سرویسهای مدارس لاین مشخص به خود را دارند و با رنگ یا نوع خاصی از خودرو از سایر خودروها در سطح شهر جداسازی میشوند برای همین هم چالشها و مشکلات کمتری دارند به عنوان مثال تمامی رانندگان میدانند که باید در فاصله 5 متری با سرویس مدارس باشند تا به خوبی بتوانند سرویسگیری کنند، اما مجموع این قوانین در کشور ما نصفه و نیمه اجرا میشود که امیدواریم با همکاری سازمانهای مرتبط با این امر در آیندهای نزدیک در شهرستان همدان از این قوانین بهرهمند شویم.
وی همچنین در پاسخ به این پرسش که آیا نمیشود با کمک شهرداری همدان، خودروهای مشخص شدهای برای سرویسهای مدرسه در نظر گرفته شود نیز میگوید: پیش از این هم برای مدتی از تاکسیهای شهری استفاده شد، اما خب ظرفیت جوابگوی تعداد دانشآموزان نبود و این طرح کنار گذاشته شد چون هم تعداد خودروها کافی نبود و هم خدماتدهی به حملونقل عمومی شهر را با مشکل مواجه کرده بود.
|
