|
یکی از ایرادات و آسیبهایی که در حوزه چرایی توسعه نیافتگی بخش خصوصی در ایران مطرح هست نبود باور به بخش خصوصی است .
دلایل بسیاری درباره نبود این باور از جنبه اقتصادی تا فرهنگی و اجتماعی مطرح شده است اما در حد همان طرح دلیل مانده است و هنوز جامعه و بخصوص بخش دولتی تا باور بخش خصوصی فاصله زیادی دارد.
در جوامع توسعه یافته آنچه دلیل توسعهیافتگی است توسعه بخش خصوصی و قدرت یافتن این بخش است که دلیلی شده تا این جوامع با فعالیت بخش خصوصی و نظارت قانونی دولت به توسعه دست یابند.
تاکنون خصوصیسازی در ایران موجب ظهور دولت با بخش جدید خصولتی در اقتصاد شده و حضور قدرتمند دولت در حوزه اقتصاد را با دو بخش دولتی و خصولتی که آن هم به نوعی دولتی است، افزایش داده است.
نبود باور به بخش خصوصی عاملی شده که تاکیدات نظام بر اجرای سیاست خصوصیسازی نیز موفق پیش نرود و در عمل خصوصیسازی واقعی مشاهده نشود.
هر چند در برنامه هفتم توسعه نیز باز بر خصوصیسازی تاکید شده اما نبود باور به بخش خصوصی این پیشبینی که نتیجه این برنامه نیز مانند برنامههای قبلی به توسعه بخش خصوصی منجر نخواهد شد را آسان کرده است.
غلامحسین شافعی رئیس سابق اتاق بازرگانی ایران در این زمینه گفته است: هنوز این باور وجود ندارد که دولت بدون بخش خصوصی نمیتواند به توسعه اقتصادی دست پیدا کند. عملکرد استانهای کشور نشان میدهد که هنوز باور عمومی به بخش خصوصی وجود ندارد.
تعامل بین دولت و بخش خصوصی محفلی برای برنامه ریزی مسیر توسعه است.
البته در دولت سیزدهم اتفاقات خوبی برای باور بخش خصوصی رخ داده و در رأس آن برنامهریزی برای حوزه کارآفرینی بهتر بوده است.
اما تنها برنامهریزی لازم نیست و باید به این باور رسید که کارآفرین بخش خصوصی است که میتواند اقتصاد کشور را پویا و با نشاط به سمت درستی هدایت کند.
به همین دلیل لازم است کارآفرین در ابتدا باور شود زیرا این کارآفرین است که قرار است در بخش خصوصی فعالیت کرده و توسعه این بخش را به ارمغان آورد.
با این اوصاف باور کارآفرین همان باور بخش خصوصی است تا با این باور حرکت به سمت اقتصادی سالم و پویا تسریع شود.
|
