|
گذشت حدود ۲ ماه از اعلام رسمی شیوع ویروس کرونا در کشور سبب شده تا این میهمان ناخوانده که جهان را درگیر خود کرده است، به بحرانی جدی تبدیل و همه نگاهها را به خود معطوف کند.
در این مدت روندی را سپری کرده یم که در عین نقاط مثبت و قوت، دارای نکات و جنبههای قابل تامل برای افکار عمومی بوده است.
نقطه آغاز این روند تشکیل ستاد ملی مقابله با کرونا بود که البته میتوانست با توجه به حساسیت موضوع و اهمیت سلامت مردم، زودتر هم تشکیل و فعال شود؛ زیرا از زمان شیوع ویروس در کشور چین، پیشبینیها و احتمالات درباره سرایت بیماری به دیگر نقاط جهان، بالا بود و بهدلیل اهمیت پیشگیری از بیماری، میطلبید این ستاد هرچند بهشکل محدودتر، فعالیت خود را همان زمان آغاز کند، بگذریم از اینکه بسیاری از متخصصان و کارشناسان معتقدند ویروس کرونا نه از اواخر بهمنماه، بلکه زودتر از آن وارد کشور شده است.
بهدنبال شکلگیری این ستاد که مسئولیت آن به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی سپرده شد، تصمیمات اولیهای هرچند محدود اتخاذ و اقداماتی صورت گرفت؛ در این بین عوامل وزارتخانه مزبور بهویژه پزشکان، پرستاران و دیگر اعضای کادر درمانی مجاهدانه به میدان آمدند و با فداکاری و ایثار مثالزدنی خود به کمک بیماران شتافتند و تاکنون نهتنها از هیچ تلاشی فروگذار نکردهاند، بلکه جان خود را بهخطر انداختند و تعدادی از این عزیزان نیزاز میان ما رفتند.
با گذشت زمانی اندک و شیوع بیشاز پیش ویروس کرونا در نقاط مختلف کشور و البته گستردگی این شیوع در سطح جهان، بیماری مذکور از یک مساله بهداشتی فراتر رفت و به یک چالش جدی تبدیل شد؛ بهگونهای که امروز از یک بحران اجتماعی در جوامع مختلف و مساله مهم بینالمللی در سطح جهان یاد میشود.
نکته قابل تامل اینکه در آغاز راه نهتنها حساسیت و جدیت امروز در سطح جامعه مشاهده نمیشد، بلکه ما با نوعی بیتفاوتی نیز نسبت به این بیماری مواجه بودیم.
این وضعیت ریشه در عوامل مختلفی داشت، از جمله اینکه در سطح ملی با هدف امیدبخشی به جامعه یا شاید آگاهی ناکافی به ابعاد مختلف بحران، هشدارها کافی نبود و اطلاعرسانی کافی که بتواند افکار عمومی را آماده مواجهه جدیتر با مشکل بکند، صورت نگرفت. این مساله سبب شد تا میزان توجه به موضوع و رعایت نکات بهداشتی در سطح جامعه در پایینترین سطح خود باشد و حتی حرکتها و رفتارهایی را شاهد باشیم که به تشدید بحران کمک میکرد.
بهطور خلاصه هم اقدامات پیشگیرانه از سوی دستگاههای ذیربط، هم اطلاعرسانی و آگاهیبخشی به جامعه پیرامون ابعاد مختلف بحران و هم میزان رعایت مردم در روزها و هفتههای اولیه در حدی نبود که چشمانداز روشنی از کنترل و مهار بیماری بتوان ترسیم کرد. پساز گذراندن این روند و برخلاف اقدامات شایستهای که دستگاههای مسئول بهویژه وزارت بهداشت داشت، دایره ستاد ملی مقابله با کرونا گستردهتر شد و بخشهای دیگر نیز به میدان آمدند و حتی ستادهای مردمی شکل گرفت که تا امروز نیز ادامه داشته است.
این شرایط بهخوبی نشان داد که ویروس کرونا صرفا یک مساله بهداشتی نیست و باید بهعنوان یک چالش اجتماعی برای آن فکری کرد.
اجرای طرح فاصلهگذاری اجتماعی گام مهم دیگری بود که با هدف کاهش روند ابتلای افراد به بیماری و جلوگیری از شیوع ویروس برداشته شد. این طرح که نقاط قوت زیادی داشته و آثار فراوانی هم بر آن مترتب است، بار دیگر ثابت کرد که کرونا بزرگتر از آن بوده که در حد یک سری اقدامات پیشگیرانه محدود به وزارت بهداشت با آن مقابله کرد.
این گام مهم اما در شرایطی برداشته شد که ویروس کرونا فراگیر و روند شیوع تشدید شده بود؛ از این رو باید گفت طرح فاصلهگذاری اجتماعی گذشته از سطح فراگیری و میزان تاثیرگذاری آن، قدری دیرهنگام بود.
حال در نقطهای ایستادهایم که باید تصمیمات دقیقتر بگیریم و بهدنبال مسیرهایی باشیم که ما را زودتر به مقصد اصلی که همان مهار بیماری است، میرسانند.
کلید واژه اصلی این روند عزم ملی و هماهنگی بیشتر میان دستگاههای ذیربط است تا بتوانیم کرونا را شکست دهیم و از سلامتی جامعه مطمئن شویم.
|
