|
■ تأکید استاندار همدان بر توجه به امور مردم و بازشماری چند پروژه گردشگری از سوی ایشان در نشست اخیر کارگروه اشتغال و سرمایهگذاری استان ضرورتهایی را ایجاب میکند که موضوع این نوشتار است.
■ اگر ذهنم یاری کند اواخر تابستان سال 76 یعنی در واپسین روزهای خداحافظی احمد خرم، استاندار وقت از همدان بود که او به بهانه کلنگزنی بوستان ارم، جمعی از مسئولان و اهالی رسانه را در بلوار ارم گرد هم آورد و در سخنانی مجمل، غیرمستقیم از دستهای پیدا و پنهانی سخن گفت که عزمی راسخ برای تخریب باغهای همدان بهویژه باغهای حاشیه شمالی و جنوبی بلوار ارم دارند.
این استاندار بابرنامه و آیندهنگر، با صدایی نسبتاً بلند خطاب به مردم همدان گفت: (نقل به مضمون) «من دارم از استان میروم و از شما درخواست و تقاضا میکنم نگذارید باغها تخریب شوند این باغها نَفَس همدان هستند و اگر این درختان جای خود را به اسکلتهای آهنی بدهند نفس همدان گرفته میشود و دیگر از آن هوای معتدل کوهستانی خبری نیست
. مردم! در جریان باشید این بوستان 90 هکتار است و امیدوارم ساخت آن را پیگیر باشید.»
امروز حدود 23 سال از آن مراسم کوچک میگذرد و روند کند تملک و ساخت این بوستان سبب شده هر سال شاهد آب رفتن آن باشیم و درحالی آن سالها را سپری میکنیم که 2 بوستان ارم و ملت و بلوار ارم تنها تفرجگاه اوقات فراغت همدانیها نیست و کنکاشی نهچندان عمیق نشان میدهد که این مراکز در روزها و ایام تعطیل و ساعات غیرکاری علاوه بر شهروندان همدانی میزبان شمار قابلتوجهی از شهروندان دیگر شهرستانها بهویژه بهار، کبودراهنگ و اسدآباد هستند و حجم بالای مردم و خودروها سبب شده در ایام تعطیل، مراکز فوق دیگر نه جایی برای استراحت داشته باشد و نه هوایی برای تنفس.
احمد خرم «استاندار وقت همدان» در بحبوحهای که چندشخصیت حقیقی و حقوقی بر سر مالکیت تپه عباسآباد (از دیگر اماکن گردشگری همدان) دعوا داشتند، اعلام کرد مالک اصلی این تپه خاکی مردم هستند، وی گفت: اینجا چشم همدان و یکی از گلوگاههای تنفسی شهر است و باید عامالمنفعه باشد و شاهد بودیم با عزمی راسخ این گفته را عملی کرد و امروز این پروژه به یک گردشگاه ملی تبدیل شده است.
هرچند تنگناهای مالی موجود برای شهروندان پوشیده نیست اما مسئولان ذیربط بدانند مردم به بوستانها و تفرجگاه بیشتر نیاز دارند و اگر کار دلسوزانه و مردمی بودن پروژهها را باور کنند برای شهرشان هزینه کرده و مشتاقانه مسئولان را همراهی خواهند کرد که در اینباره تاریخ شهر همدان گواه این ادعاست.
مسئولان پروژههای شهری نیک بدانند آیندگانباره آنها داوری خواهند کرد و عملکرد آنها را در معیار قضاوت قرار خواهند داد، همانطور که امروز مرحوم بهنامجو یا بالاخانلو را قضاوت میکنند و بنابراین، این کاستیها باید مسئولان ذیریط را بر آن دارد با عنایت به انعطافپذیری طرح تفضیلی شهر در اجرای پروژهها علاوه بر ملاحظات زیستمحیطی 2 مؤلفه مهم عامالمنفعه بودن و آیندهنگری را پیوست اینگونه پروژهها کنند.
نکته حائز توجه دیگر، اینکه تعریف گردشگری بهعنوان یکی از ارکان توسعه استان زمینهساز افراط در تخریب فضای سبز شهر بهویژه باغهای دامنه الوند نگردد، اجرای پروژه در این مناطق به جز مشکلات زیستمحیطی، ترافیک شهری و تخریب باغها و از همه مهمتر «گرفتن نفس همدان» خروجی دیگری ندارد.
باغهای حاشیه شهر بهاندازه کافی درحال قربانی شدن و ساخت و سازهای خارج از رویه و دور از ضوابط است و شایسته است این فضاهای سبز و پالایشدهنده هوای شهر را برای استفاده عام و آیندگان حفظ کنیم.
راضی به بسته شدن گلوگاههای تنفسی شهر نشویم تا تاریخ و آیندگان قضاوت سخاوتمندانهای درباره عملکردها و سیاستگذاریها داشته باشند.
|
