پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

خانه بدون آدم آوار می‌شود

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

در این سال و ماه که دغدغه‌های فراوان روزگار خوشی برای مردم باقی نگذاشته است، باید نگران سرنوشت نسل‌های آینده و کیفیت بافت جمعیتی کشور با توجه به رشد بسیار کُند و در مواردی حتی رشد منفی جمعیت کشورمان هم باشیم.
در خبر‌ها به نقل از یک مقام مسئول در سازمان ثبت احوال آمده بود که روند رشد جمعیت کشور هم‌اینک به‌گونه‌ای است که از بین 31 استان، تنها در 6 استان میانگین جمعیت یک خانواده جوان 4 نفر است. یعنی اینکه زوج‌های جوان در 25 استان به داشتن بیشتر از یک فرزند تمایل ندارند و استان همدان نیز یکی از این نقاط کشورمان است که براساس داده‌های آمارگیری نفوس و مسکن سال 1395 رشد منفی جمعیتی در خود را نشان داده است و قطعا چنین روندی چه در استان و چه در سایر نقاط کشور، زنگ خطر پیری جمعیت در 3 دهه آینده و رشد معکوس را به‌صدا درآورده است. نیاکان یک خانواده مستقل در تمام جوامع و در طول ادوار تمدن بشری، یک عمر سعی و تلاش خود را بر این گذاشته‌اند تا با نسل‌آوری نام و نشانی از خود باقی بگذارند و امکانات و سروسامانی در زندگی فراهم بسازند تا اولاد و وارثان حقیقی آنان از رفاه و زندگی نسبی برای ادامه حیات بهره‌مند باشند و اگر طبیعت و سرشت آدمیان غیر از این می‌بود هیچ خانه‌ای آباد نمی‌شد و برقرار نمی‌ماند و هیچ کشوری هم صاحب تاریخ و فرهنگ و استقلال نمی‌شد.
در یک کشور نیز چنین است و تمام سیاستگذاری‌ها و جنگ‌ها و ساخت‌وساز‌ها و تلاش علمی و افتخارات ملی در تمام جنبه‌ها و بخش‌ها برای این است که هویت و انگیزه و الگو برای نسل‌های آینده باقی بماند و کشور به‌دست بیگانگان نیفتد و استقلال و آبروی ملت برقرار بماند. اگر غیر از این بود و تداوم نسل‌ها و ملت‌ها در یک خانواده و یک کشور معنی نداشت و آفریدگار یکتا چنین سرشت و خوی انسانی در نهاد بشر نگذاشته بود، آیا تاکنون خانه و مزرعه و کارخانه و دانشگاه و کشوری در عالم خاکی ساخته و باقی مانده بود؟!
اساسا در یک خانواده تمام تلاش و شکست و موفقیت و تحمل تلخ و شیرین‌های یک عمر زندگی و در معنای آن ازدواج برای چیست و تکلیف آن بعد از خودمان چه خواهد شد؟
در کدام دین و مسلک و فرهنگ چنین تعریف تلخ و مبهمی از حیات انسان شده است، که باید تنها زیست و تنها از جهان رفت؟! به‌یقین در هر شهر و دیار و در بین همسایه و هم‌محلی و دوست و فامیل دور و نزدیک کسی را می‌شناسید که به‌اصطلاح «اجاق کور» باشد، یعنی کسی که یکه و تنها و بی‌کس و کار است! حتما سرنوشت تلخ چنین انسان‌هایی را هم دانسته‌اید که چگونه در غربت و تنهایی و شکستی تلخ و تحقیرآمیز زندگی را به پایان می‌رسانند و اگر ماترکی هم داشته باشند به فنا خواهد رفت. حتما در یک لحظه غم‌انگیز و دردناک، از دهان آدم‌های بی‌کس‌وکار شنیده‌اید که «اگر کسی را داشتم و اولادی در کنارم می‌بود، روزگارم چنین به تلخی نمی‌گذشت».
حتما به این نتیجه هم رسیده‌اید که آدم‌هایی که نخواسته‌اند زیر بار مسئولیتی بروند و از مشکلات بچه‌داری و تشکیل خانواده گریزان بوده‌اند ، همان‌هایی هستند که روزگار پیری را توهم انگاشته و غافل بوده‌اند که برای هر کس زندگی از یک نقطه مشخص قطع نمی‌شود و زندگی تداوم دارد تا روزگار پیری و فترت.
و در این مرحله از زندگی است که اگر پیرامونت خالی باشد و در حسرت یک کانون گرم خانواده و قیل‌وقال سر و همسر و فرزند مانده باشی و بدانی که نام و نشانت با شمع عمرت برای همیشه خاموش خواهد شد، آن‌وقت آرزو خواهی داشت که ‌ای کاش فرصتی دست می‌داد و جوانی و عمر و زندگی را از نو آغاز می‌کردی و خانه و خانواده و نسلی را برای خود تدارک می‌دیدی تا چنین در غربت و تنهایی و حسرت نمانده باشی!
سرنوشت هر انسانی یک واقعیت است که هیچ گریزی از آن نیست. اگر تنها باشی در تنهایی و حسرت خواهی مرد و اگر فرزندت را هم تنها و بی‌یار و یاور بخواهی، نفرین نسل تنهایت را نیز باید برای خود بخری!
به این نکته نیز تأمل داشته باشید که بین نسل امروز و گذشتگان ما یک تفاوت بزرگ وجود دارد که البته بخشی از ریشه آن از ساختارهای فرهنگی گذشته و حال آب می‌خورد! گذشتگان ما در عین نداری و مشکلات اقتصادی و رنج و زحماتی که در زندگی داشتند، تمام هم‌و‌غم‌شان این بود تا صاحب اولاد بیشتر باشند و پیرامونشان شلوغ باشد تا به مشکلات زندگی غلبه کنند، اما نسل امروز برعکس پیشینیان خود بر این باور است که اگر خانواده خلوتی داشته باشد و درنهایت به یک فرزند قناعت کند، دچار مشکلات نخواهد شد و رفاه بیشتری خواهد داشت. اما تصمیم و اراده عقلایی برای هر جامعه این است که خانه آباد خود را به صاحب‌خانه‌ای دلسوز و غمخوار بسپارد تا سقف خانه هماره آباد بماند و آوار نگردد.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس