پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

دبیر اجرایی خانه کارگر استان :

باید خودمان را به حمایت از جامعه کارگری موظف بدانیم

نویسنده : نیلوفر بهرمندنژاد

■ کارگران ساختمانی با گذراندن دوره فنی‌وحرفه‌ای بیمه تأمین اجتماعی می‌شوند
■ یک کارگر: به جای ارائه کمک‌های معشیتی، حقوق‌هایمان را افزایش دهند

هر روزی که به محل کارم می‌آیم و یاحتی در زمان برگشت به منزل با انبوهی از کارگران فصلی که دور میدان‌های اصلی شهر تجمع کرده‌اند، مواجه می‌شوم. هر یک از آنها در گوشه‌ای ایستاده‌اند تا شاید کسی برای کار باغبانی یا ساختمانی سراغشان را بگیرد اما گمان می‌کنم با آغاز فصل سرما کمتر کسی پیدا می‌شود که نیاز به کارگر داشته باشد.
با هر بار مشاهده آنها دلم می‌خواست پای درد و دلشان بنشینم تا کمی از اوضاع و احوال زندگیشان در این شرایط بد اقتصادی باخبر شوم، درنهایت به ترس از کرونا غلبه کردم و با زدن 2 ماسک به سراغشان رفتم. پس از معرفی خود و اینکه برای چه‌ به سراغشان آمده‌ام، با یکی از آنها که مسن‌تر بود هم‌صحبت شدم او می‌گوید: مجبور است برای تأمین خرج روزانه زندگیش هر روز از ساعت 7 تا 2 به این مکان بیاید تا شاید با درآمد حداقل روزی 70 هزار تومان بتواند مایحتاج روزانه خود را تأمین کند، درصورتی‌که این مقدار پول، هزینه یک قوطی روغن هم نمی‌شود. در حین صحبت بودیم که تعدادی از آنها به سمت ما آمدند و هرکدام‌ از مشکلاتی که دارند صحبت کردند؛ یکی از هزینه بالای اجاره خانه‌، دیگری از نداشتن بیمه‌، آن یکی هم اشاره به دستان پینه بسته‌اش می‌کند که چندین سال است عمر و جوانیش را در این شغل گذاشته اما دریغ از اینکه حتی پس‌انداز و یا اندوخته‌ای برای آینده فرزندانش داشته باشد.

روزگار سخت و بدون درآمد کم‌طاقت‌مان کرده است
پیرمردی که به گفته خودش 60 ساله است و حدود 20 سال سابقه بیمه دارد، صحبتش را این‌گونه آغاز می‌کند: روزگار سخت و بدون درآمد کم‌طاقت‌مان کرده است، حدود 20 سال است که خودم را بیمه کرده‌ام اما با وجود این درآمد ماهیانه من زیر یک میلیون است. واقعا در این شرایط بد اقتصادی با این هزینه‌های بالا چه کسی می‌تواند با 900‌-‌800 هزار تومان زندگی‌اش را بچرخاند.
درحالی‌که دستانش را به هم قفل می‌کند، می‌افزاید: من به‌شخصه اصلا این طرح‌های کمک معیشتی و یا بسته‌های مواد غذایی که شامل یک روغن و یک کیسه برنج است را قبول ندارم؛ این طرح خیلی اجرا شود یک ماه 2 ماه، بعد از آن چه می‌شود؟! به جای این کمک‌ها و طرح‌های دوره‌ای حقوق‌ها را افزایش دهند، این را به‌جرأت می‌توانم بگویم که واقعا پس‌انداز و اندوخته‌ای از سال گذشته برای این دورانی که کار نیست، ندارم.در ادامه صحبت‌هایش به پیرمرد دیگری که به نظر شاید حدود ده سال از خودش بزرگتر است، اشاره می‌کند و می‌گوید: باز جای شکرش باقی ‌است که من این آب باریکه را دارم، این پیرمرد چه‌کار کند که حتی این بیمه را ندارد و مجبور است با این سن و سالش هرروز صبح این سرما و دوری راه را به جان بخرد که شاید چندر غازی دستش را بگیرد.
هیچ کدام از مسئولان نمی‌توانند شرایطی که ما در آن هستیم را درک کنند
ادامه صحبت‌هایم را با آن پیرمرد دنبال می‌کنم، می‌گویم: پدر جان با این درآمد کمی که داری چگونه زندگی‌ خود را می‌گذرانی؟ در پاسخ می‌گوید:‌ ای بابا دخترم!! چه بگویم از این‌همه سختی و مشکلات و بی‌پولی! به تنگ آمده‌ام هیچ بیمه‌ای ندارم، مدت‌ها بود که دنبال بیمه بودم اما چگونه می‌توانستم بدون درآمد ثابتی ماهیانه 500-400 تومن هزینه بیمه بدهم، هیچ‌کدام از مسئولان نمی‌توانند شرایطی که ما در آن هستیم را درک کنند.
اما تمامی مشکلات فقط به بیمه ختم نمی‌شود؛ یکی دیگر از کارگرانی که حدودا 42 ساله است و به دیواری تکیه داده، سر صحبت را با من اینگونه باز می‌کند: من 3 فرزند دارم، 2 دختر و یک پسر که هرکدام از آنها در سن حساسی هستند و هزار و یک دغدغه و مشکل دارند!!
از زمانی که این ویروس وارد کشور شد کار ما هم کساد شد، پیش‌تر در بازار روز دستفروشی می‌کردم اما با وجود این تعطیلی‌ها و قرنطینه، دستفروشی را کنار گذاشتم گمان می‌کردم که اگر ‌کارگری کنم حداقل روزانه شاید مبلغی دستم را بگیرد؛ اما روزگارم بدتر از گذشته شده است. نه بیمه‌ای دارم و نه پس‌انداز درست و حسابی!! باید هر طور شده زندگی‌ام را بچرخانم تا شاید در فصل بهار بتوانم در روستای اطراف کشاورزی کنم و بتوانم برای آینده پولی پس‌انداز کنم.
در یک لحظه که به خود آمدم متوجه حلقه‌ای از کارگران در اطرافم شدم که چقدر با دقت به صحبت‌های یکدیگر گوش می‌دادند. هرکدام از آنها خواستند که تمام سختی‌ها و مشکلاتشان را اطلاع‌رسانی کنم بلکه تدبیری برای آنها اندیشیده شود.
کارگران با نجابت‌ترین اقشار هستند و در تمام میدان‌ها وارد فعالیت شده‌اند
دبیر اجرایی خانه کارگر استان در گفت‌وگو با همدان‌پیام، در این‌باره بیان می‌کند: کارگران ساختمانی با گذراندن دوره‌های مربوطه در سازمان فنی‌وحرفه‌ای و دریافت گواهینامه آموزشی، بیمه تأمین اجتماعی می‌شوند و هریک با پرداخت ده درصد از آن بیمه می‌شوند؛ اما سایر کارگران فصلی به‌ویژه کارگرانی که در باغ‌های گنجنامه کار می‌کنند با سرد شدن هوا و آغاز فصل زمستان بیکار می‌شوند.
چنگیز اصلانی در ادامه می‌افزاید: کارگران با نجابت‌ترین اقشار هستند و در همه میدان‌ها وارد فعالیت شده‌اند و حداقل باید به نجابت کارگران احترام گذاشت، اقتصاد کشور اگر لطمه خورده نباید هزینه آن را کارگران پرداخت کنند.
وی تأکید می‌کند: قانون بیمه‌شدن از طریق کارت‌های فنی‌وحرفه‌ای، تنها شامل کارگران ساختمانی است؛ به‌طوری‌که کشاورزان و باغبانان شامل این قانون نمی‌شوند و در اینجاست که یک نوع خلأ قانونی ایجاد می‌شود. واقعا این قشر کم‌درآمد باید از طرف دولت، مجلس و مسئولان مربوطه حمایت شوند و قانون و مصوبه‌ای نیز برایشان درنظر گرفته شود.
اصلانی با بیان اینکه در استان همدان ۲۴۸ هزار نفر جمعیت کارگر شاغل در بخش صنعت‌های اقتصادی، تفریحی، خدماتی و سایر بخش‌ها وجود دارد، گفت: ۵۳ هزار نفر نیز در استان همدان مستمری‌بگیر و بازنشسته هستند.
دبیر اجرایی خانه کارگر استان در پایان یادآور می‌شود: ناگفته پیداست که میهمان نامیمون کرونا مشکلات بزرگی ایجاد کرده اما در این میان نباید از توجه به قشر کارگر غافل شد و باید خودمان را موظف به حمایت از جامعه کارگری بدانیم و در قبال این قشر دغدغه‌مند باشیم.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس