پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

چرا مدارس مهارت‌های زندگی را به دختران آموزش نمی‌دهند؟

مهم ترین نیاز تربیتی دختران امروز چیست؟
یکی از نیازهای مهم دختران امروز، نیاز به آگاهی و تعریف دقیق نقش‌های خود در صحنه زندگی است. خوشبختانه دختران امروز شناخت دقیق‌تری از استعدادها و توانمندی‌های خود دارند، و زمینه شکوفایی و پرورش این استعدادها هم بیش از گذشته برایشان فراهم است. به عنوان مثال، دختران امروز علاوه بر هویت فردی و خانوادگی، به میزان زیادی متوجه بعد اجتماعی هویت خود شده‌اند و بسیار مشتاق هستند تا نقش‌های بیشتر و مهم‌تری را در عرصه اجتماع ایفا کنند.
این توانمندی‌ها و فعالیت‌های چندگانه به طور کلی می‌تواند ظرفیت خوبی برای رشد جامعه باشد. اما مسأله این است که اگر دختر خانم نتواند نظام ارزش‌های خود را ساماندهی کند، دچار به هم ریختگی و آشفتگی ارزشها، تعارض نقش‌ها و ناتوانی در تشخیص اهم و مهم می‌شود و ممکن است نتواند حتی همان نقش‌های پایه و مهم‌تر خود را نیز به درستی ایفا نماید. بنابراین، این که من در این جهان چه جایگاه و نقشی دارم، چه کارهایی باید انجام بدهم، در تعارض‌ها و تزاحم‌ها، چگونه باید مسئولیت‌های گوناگون خود را مدیریت کنم، نیاز به آموزش دارد.
آنچه خانواده و نظام آموزشی کمتر به آن توجه کرده اند، چیست؟
همین مسأله‌ای که مطرح کردم، می تواند ناشی از کم کاری تربیتی نظام خانواده و نظام آموزشی باشد. کودک در ابتدا و در دوران طلایی یادگیری خود، بسیاری از ارزش‌ها و رمز و راز زندگی موفق را در خانواده می‌آموزد؛ به ویژه از طریق یادگیری ضمنی و مشاهده‌ای.
منتها با توجه‌ به شکاف نسلی بین دختران امروز و مادران آنها، واقعیت این است که میزان دغدغه‌مندی، انگیزه و فعالیت اجتماعی مادران و فرزندان تفاوت قابل توجهی دارد؛ بدین معنا که فعالیت‌های اجتماعی سهم کمرنگ‌تری در زندگی بانوان نسل‌های گذشته داشته است.
به همین نسبت، تعارض نقش‌ها و مهارت مدیریت آنها کمتر مسأله ایشان بوده است؛ درحالی که برای دختران امروز این مسأله کاملا موضوعیت دارد. بنابراین دختران امروز، چنین مهارتی را نه به صورت الگویی و مشاهده‌ای و نه از طریق آموزش کلامی از مادران خود نیاموخته‌اند.
خیلی از دختران امروز برخلاف مادران‌شان، بهترین سال‌های جوانی خود را به ادامه تحصیل، اشتغال یا فعالیت‌های اجتماعی اختصاص داده‌اند و ازدواج و فرزندآوری را به سال‌های بعدی عمر خود واگذار می‌کنند و ما پیامد این گونه اولویت‌بندی را، در جنبه‌های فردی، خانوادگی و اجتماعی می بینیم. از طرفی، نظام تربیتی ما نیز عمدتا کنکور محور است و لذا در دوران مدرسه، کمتر به پرورش شخصیت و مهارت آموزی پرداخته می‌شود.
آیا میان آموزش‌های مدرسه و نیازهای واقعی دختران در زندگی امروز فاصله وجود دارد؟
به زعم من، بله. همانطور که عرض کردم، تربیت ساحت‌های گوناگونی دارد. مثلا برخی ساحت‌های مهم آن عبارتند از تربیت معنوی- اخلاقی، تربیت شهروندی، تربیت سیاسی، تربیت برای همسری و مادری و نظایر این‌ها. جالب است که طبق اسناد بالادستی، مثلا ساحت تربیت دینی-اخلاقی بر سایر ساحت‌ها اولویت دارد؛ همچنین، سایر ساحت‌هایی که اشاره کردم، بسیار مهم شمرده شده است؛ اما در عمل، و در نظام آموزشی کنکور محورما،این ساحت‌ها عملا به حاشیه رانده شده‌اند.
پرداختن جدی به پرورش این ساحت‌ها نیازمند تحولات اساسی در هدف گذاری، اختصاص زمان و منابع، به‌کار بردن روش‌های متنوع و کارآمد و... است. بهرحال، به نظر می‌رسد که در حال‌حاضر این ساحت‌ها چندان در اولویت نیستند؛ یا به صورت بسیار ناقصی آموزش داده می شوند. لذا نظام آموزشی ما از جامعیت یا دست‌کم از تعادل برخوردار نیست. اساسا در نظام آموزشی شناخت محور ما، پرورش بعد عاطفی و مهارتی دانش آموزان مغفول هستند.
بنابراین، آموزش‌های مدرسه‌ای، در وضعیت فعلی جوابگوی همه نیازهای تربیتی دختران امروز نیست و خروجی‌های نظام آموزشی غالبا تک بعدی و به صورت محدود رشد یافته اند. برای رفع این نقایص نیاز به سازماندهی مجدد اهدف و روش‌های تربیتی در مدارس هستیم.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس