پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

رد آن سه قطره سرخ بر16 آذر

از راه رسیده و نرسیده، گام‏های آلوده‏اش را بر خاک ایران گذاشته و حالا قربانی می‏خواهد. گرگی است که بر گله خواهد زد و چوپان، به افتخار هم‏نشینی با او، بهترین‏ها را قربانی می‏کند.
سه قطره خونی که 16 آذر 1332 به پای نیکسون ریخته شد و سنگفرش‏های دانشگاه تهران را نگین کرد، هنوز هم زنده و جاری است.
هنوز این قطره‏های سرخ، بخار بلند می‏شود و اگر نبود که برای حفظ سنگر ایستاده‏اند، جاری می‏شدند و دانشگاه و تهران را با خود می‏بردند.
بوی تازگی که از عصاره جان دانشجو برمی‏خیزد، همراه با بوی سنگفرش‏های لگدمال شده دانشکده فنی، در خیابان‏های دانشگاه می‏پیچید، از زیر در می‏گذرد و تمام ایران را فرا می‏گیرد. آن وقت به یاد می‏آوری که در 16 آذر، خشم و اعتراض دانشجویان را با گلوله پاسخ گفتند و تن‏های نحیفشان را پیش پای نیکسون، به خاک و خون کشیدند.
قلم‏های شکسته و دفترهای پاره را به یاد می‏آوری که این‏جا و آن جا، روی پله‏های دانشکده فنی افتاده بودند و فریادهای فرو خفته‏ای که از آن به بعد، هر سال، فضای دانشگاه را پر می‏کند.
هنوز هم اگر لابه‏لای دیوارهای دانشکده فنی را خوب بنگری، زخم‏های گلوله را می‏توانی ببینی؛ گلوله‏هایی که 16 آذر، پیکر دانشگاه را خراشیدند و آذر اهورایی را به بهمن جاویدان پیوند زدند.
خوب گوش کن! هنوز هم در راهروهای دانشگاه، صدای فریاد حق طلبانه دانشجویان شنیده می‏شود. مرگ را به ذلت ترجیح دادند و امروز، فریادی که برآوردند، به موجی عظیم تبدیل شده است که همچنان زنده و جاری به پیش می‏رود.
هرساله در آستانه روز 16‌ام از آذری که تا ابد جاودانه خواهد ماند هزار سؤال در ذهنت به هم می‌شود که اگر نبودند این جوانان راسخ انقلابی ریشه و آینده ایران چه می‌شد؟
همان‌هایی که شکوفه داده‏اند، شکفته‌اند و بزرگ‏تر از خودشان فکر می‌کنند.
همان جوانانی که روزها را به سرانگشت پرسش‏گری‏هایت ورق می‏زنند و می‏کاوند، دانش، چراغ راهشان است تا در جاده‏ای قدم زنند که جز سر بلندی کشورشان نیست .
از همان 16 آذر 1332، میخک‏های قرمز، تصمیم گرفتند که هر سال، همان روز، جشن تولد بگیرند؛ جشن تولد شجاعت جوان بیدار ایرانی.
حالا زمان آن است که پر توان تر از همیشه فریاد زد که ای جوانان آینده‌ساز ایران تمام ذرات را به تکاپو فرا خوان. قدم‏هایت را آماده کن، گستره خاک، چه تند زیر گام‏هایت می‏دود.
چقدر راه‏ها کوتاهند در مقابل قدم‏های مشتاق تو! سرک می‏کشی به آینده نزدیک خویش. حالا تو آنقدر بزرگی که دیگر کره زمین، با همه عظمت و بزرگی‏اش، زیر قدم‏های تو کوچک است. جهان با تو حرف می‏زند. تمام دریچه‏ها، رو به ذهن روشن تو باز می‏شوند چرا که امروز 16 آذر و روز توست روزی که فرداهای روشن ایران زمین را نوید می‌بخشد.
چرا که تو آمده‏ای تا دست‏های نادانی شهر را بگیری و آرام از کوره راه‏های جهل و ناتوانی، به سر منزل سعادت و آبادانی برسانی.
ویرانه‏های شهر، سرسبزی دستان تو را به تمنا نشسته‏اند، فصل، فصل توست. تو، تجربه‏های دیروز را به تلاش‏های فردا پیوند می‏زنی تا آینده‏ای بسازی لبریز از روزهای تازه. رو به زیباترین و خوشبخت‏ترین منظره‏های زندگی.
امروز همان روزی است که نام تو، يادآور سال‏هايى است كه در عرصه علم، هم بال با رنگين‏كمان رقصان نور، بال گشوديد و چه زيبا در مسير رهايى پرواز كرديد و مكتب‏خانه ذهن روشن خويش را با چراغ روشن شهادت آذين بستيد

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس