پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

نقش عشق بر سلامت روان

ابراز عشق و محبت به دیگران سبب کاهش افکار و هیجانات منفی و ارتقای سلامت روان آدمی می‌شود.
بیان احساسات خوب یا بد در کاهش بیماری‌های روحی و روانی بسیار تأثیرگذار است با این تفاوت که ابراز محبت و عشق، منجر به آرامش می‌شود به همین دلیل است که بسیاری از روانشناسان تأکید دارند، عشق و محبت باید در درون خانوادها نهادینه شود تا فرزندان در بزرگسالی دچار مشکل نشده و از سلامت روان برخوردار شوند.
عشق یکی‌از گذرگاه‌های ورود به سرزمین سبزی است که آرامش را هدیه می‌دهد، بر این اساس لازمه دستیابی به چنین دنیایی، آموزش عشق‌ورزی است که باید والدین از بدو تولد کودک ابراز عشق به دیگران را آموزش دهند.
یک روانشناس بالینی در مورد تأثیر عشق بر سلامت روان افراد جامعه بیان کرد: براساس علم روانشناسی ابراز عشق، علاقه و محبت به دیگران موجب ترشح هورمون سروتونین، تستوسترون و افزایش شادی و نشاط در آدمی می‌شود.
نرگس نوروزی در گفت‌وگو با ایرنا، افزود: ابراز احساس عشق و محبت همچنین وسواس‌های فکری را کاهش و سلامت روان را ارتقا می‌بخشد؛ آستانه درد را تقویت و بر این اساس تحمل عارضه و بیماری نیز افزایش می‌یابد.
وی تأکید کرد: این تبعات فقط به ارتباط دو جنس مخالف اشاره نمی‌کند و ابراز عشق و علاقه مادر به فرزند، استاد به دانشجو هر یک به‌طور حتم از این آثار و نتایج برخوردار است.
این روانشناس ادامه داد: برخی ارتباطات عاطفی اما غیرواقعی، با گذشت زمان به نفرت تبدل می‌شود و موجب سرخوردگی افراد خواهد شد. افزایش ضربان قلب، گیجی و سرگشتگی، گریه‌های مداوم و افسردگی و آزردگی از جمله علایم یک عشق کاذب محسوب می‌شود.
به گفته نوروزی، فقدان تفکر منطقی و تصمیمات غیرعقلانی نیز از آثار عشق و علاقه غیرحقیقی به‌شمار می‌رود که به‌دلیل ندیدن برخی حقایق اتفاق می‌افتد.
وی گفت: دوست داشتن برتر از عشق است؛ اما در حقیقت عشق و دوست داشتن هردو به مفهوم دلدادگی اشاره می‌کند و تمایز در عشق حقیقی و غیرحقیقی است.
نوروزی با بیان این‌که مردان بیش‌از زنان گرفتار عشق و محبت می‌شوند، گفت: مردان به هنگام ابراز عشق و علاقه با دشواری روبه‌رو می‌شوند و ضعیف عمل می‌کنند اما برخی زنان به هنگام این احساس (شیدایی و دلباختگی) کج‌خلق و تهاجمی می‌شوند.
این کارشناس همچنین درمورد آثار و تبعات بی‌محبتی به دیگران گفت: آدمی که محبت نمی‌کند به‌طور حتم محبت نمی‌بیند و این امر در درازمدت سبب انزواطلبی، گوشه‌گیری، دلمردگی و افسردگی می‌شود.
نوروزی افزود: بی‌محبت به دیگران، برقراری روابط اجتماعی را با دشواری روبه‌رو می‌کند، افکار و هیجانات منفی را تقویت و وسواس‌های فکری را افزایش می‌دهد.
وی تصریح کرد: ابراز عشق و محبت یک صفت اکتسابی است و بنابراین با آموزش و فرهنگ‌سازی به‌ویژه از دوران کودکی قابل یادگیری، توسعه و گسترش است. این روانشناس بالینی یادآور شد: ابراز عشق و محبت در خانواده یکی‌از مؤثرترین اقدامات برای آموزش و توسعه مهرورزی در یک جامعه است، نبود محبت در یک خانواده سبب عدم فراگیری و فهم و درک مهر و محبت و همچنین آثار و تبعات ارزشمند این خصیصه می‌شود.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس