پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

به جای غذا پولش را می‌دهند

اعتراض دانشجویان به حذف غذاخوری مرکزی

نویسنده : فاطمه عباسیان

در همین خصوص، همدان پیام با دبیرکل شورای صنفی دانشجویان دانشگاه بوعلی‌سینا، گفت‌وگو کرده است.
سعید سیدی ضمن تشریح دیدگاه شورای صنفی، دغدغه‌ها و مطالبات دانشجویان درباره این طرح را مطرح کرد.
وی با بیان اینکه موضع شورای صنفی نسبت به طرح جدید تغذیه دانشجویی روشن است، گفت: ما با اجرای این طرح به شکل فعلی مخالفیم؛ نه از این نظر که با اصلاح نظام تغذیه یا ارتقای کیفیت خدمات رفاهی مخالفت داشته باشیم، بلکه به این دلیل که این طرح بدون شفافیت کافی، بدون ارائه شیوه‌نامه اجرایی، بدون تضمین جبران تورم و بدون در نظر گرفتن وضعیت دانشجویان کم‌برخوردار مطرح شده است.
سیدی افزود: سلف مرکزی برای بسیاری از دانشجویان، فقط یک محل دریافت غذا نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین ابزارهای حمایت رفاهی و تحقق عدالت آموزشی در دانشگاه‌ها به شمار می‌رود. اگر این ساختار بدون برنامه‌ریزی دقیق حذف یا تضعیف شود، بیشترین فشار متوجه دانشجویانی خواهد شد که از خانواده‌های کم‌درآمد هستند، در خوابگاه زندگی می‌کنند یا توان پرداخت هزینه غذای آزاد را ندارند.
دبیرکل شورای صنفی دانشجویان دانشگاه بوعلی‌سینا ادامه داد: مسأله اصلی اینجاست که در شرایط تورمی کشور، اگر یارانه غذا به شکل اعتبار مستقیم به دانشجو پرداخت شود، اما این اعتبار متناسب با قیمت واقعی غذا و نرخ تورم به‌روزرسانی نشود، عملاً بخش قابل توجهی از هزینه تغذیه از دوش دانشگاه و دولت برداشته و به دانشجو منتقل می‌شود. این یعنی دانشجویی که امروز نیز با سختی هزینه تحصیل، خوابگاه، رفت‌وآمد و زندگی روزمره را تأمین می‌کند، در آینده باید دغدغه تأمین غذای روزانه خود را هم داشته باشد.
وی با اشاره به تفاوت امکانات دانشگاه‌ها در نقاط مختلف کشور اظهار کرد: این طرح در همه دانشگاه‌ها به یک شکل قابل اجرا نیست. ممکن است در برخی شهرهای بزرگ، رستوران‌ها و مراکز طرف قرارداد بیشتری وجود داشته باشد، اما در شهرهای کوچک‌تر یا دانشگاه‌هایی که اطراف آن‌ها زیرساخت کافی وجود ندارد، دانشجو عملاً با محدودیت دسترسی، افزایش هزینه، افت کیفیت غذا و نبود نظارت مؤثر مواجه می‌شود؛ بنابراین نمی‌توان یک نسخه واحد را برای همه دانشگاه‌های کشور در نظر گرفت.
سیدی خاطرنشان کرد: دانشجو هنگام ورود به دانشگاه، بر اساس تعهدات رفاهی اعلام‌شده تصمیم می‌گیرد. اگر قرار است یکی از خدمات پایه رفاهی یعنی تغذیه دانشجویی دچار تغییر بنیادین شود، این موضوع باید با مشارکت واقعی نمایندگان دانشجویان، بررسی کارشناسی، اعلام عمومی جزئیات و اقناع جامعه دانشگاهی انجام شود، نه اینکه صرفاً کلیات طرح اعلام و پاسخ پرسش‌های اساسی به آینده موکول شود.
وی تأکید کرد: کرامت دانشجو با حذف سلف مرکزی محقق نمی‌شود؛ کرامت دانشجو زمانی حفظ می‌شود که غذای باکیفیت، قابل دسترس، قابل پرداخت و تحت نظارت در اختیار او قرار گیرد. اگر قرار است اصلاحی انجام شود، باید به نفع دانشجو باشد، نه اینکه در نهایت هزینه بیشتری به او تحمیل کند.
دبیرکل شورای صنفی دانشجویان دانشگاه بوعلی‌سینا در پاسخ به اظهارات مسئولان مبنی بر اینکه هدف طرح، تغییر شیوه پرداخت یارانه غذاست و نه حذف آن، گفت: اصل تغییر شیوه پرداخت یارانه، به خودی خود محل ایراد نیست؛ نگرانی ما این است که در شرایط فعلی، هیچ تضمین مشخصی برای متناسب‌سازی اعتبار پرداختی با نرخ تورم و قیمت واقعی غذا وجود ندارد.
وی افزود: اگر امروز قیمت یک وعده غذا یا حتی یک ساندویچ به ۵۰۰ هزار تومان برسد و دولت تنها ۱۵۰ هزار تومان اعتبار در اختیار دانشجو قرار دهد، مابقی هزینه باید از جیب دانشجو پرداخت شود. در چنین شرایطی، بخش عمده هزینه تغذیه عملاً به دانشجو منتقل خواهد شد. از سوی دیگر، اگر بخشی از همین اعتبار نیز صرف هزینه‌های جانبی یا کارمزد شود، قدرت خرید واقعی دانشجو باز هم کاهش پیدا می‌کند.
سیدی تأکید کرد: بیشترین آسیب این وضعیت متوجه دانشجویان کم‌برخوردار، خوابگاهی و غیربومی خواهد بود؛ چرا که این گروه از دانشجویان همین امروز نیز برای تأمین هزینه‌های زندگی و تحصیل با مشکلات جدی مواجه هستند.
وی در پایان با بیان مطالبات شورای صنفی اظهار کرد: از وزارت علوم، سازمان امور دانشجویان و صندوق رفاه انتظار داریم پیش از هرگونه اجرا، جزئیات کامل طرح، شیوه‌نامه اجرایی، میزان اعتبار پیش‌بینی‌شده، نحوه جبران تورم، سازوکار نظارت بر کیفیت غذا، وضعیت دانشگاه‌های شهرستانی و حمایت ویژه از دانشجویان کم‌برخوردار را به‌صورت شفاف منتشر کنند. تا زمانی که این ابهامات برطرف نشده است، اجرای این طرح می‌تواند عدالت دانشجویی و امنیت رفاهی دانشجویان را با خطر جدی مواجه کند.
وی در پایان تأکید کرد: غذا برای دانشجو کالای لوکس نیست؛ بخشی از حداقل‌های رفاهی و شرط حفظ عدالت آموزشی است.
در گفت‌وگوهای انجام‌شده با دانشجویان رشته‌های مختلف، نگرانی مشترک بسیاری از آنان، تأثیر اجرای این طرح بر هزینه‌های زندگی دانشجویی و دسترسی به غذای مناسب بود.
یک دانشجوی کارشناسی پرستاری که در خوابگاه سکونت دارد به همدان پیام گفت: بیشتر هزینه‌های زندگی و تحصیلم با کمک خانواده تأمین می‌شود و توان پرداخت هزینه غذای آزاد را ندارم. اگر اعتباری که برای غذا در نظر گرفته می‌شود با قیمت واقعی آن متناسب نباشد، ناچار می‌شوم از کیفیت یا حتی تعداد وعده‌های غذایی خود کم کنم.
یکی از دانشجویان کارشناسی مهندسی عمران نیز با اشاره به وضعیت دانشگاه‌های شهرستانی اظهار کرد: اگر قرار باشد به جای سلف از رستوران‌های طرف قرارداد استفاده کنیم، باید تعداد این مراکز، کیفیت خدمات و قیمت آن‌ها به‌طور مستمر تحت نظارت باشد. در غیر این صورت، علاوه بر افزایش هزینه، زمان بیشتری نیز از دانشجو گرفته خواهد شد.
یک دانشجوی رشته حقوق نیز گفت: اصل تغییر شیوه پرداخت یارانه، اگر همراه با برنامه‌ریزی دقیق باشد، ایرادی ندارد؛ اما اگر اعتبار پرداختی متناسب با نرخ تورم افزایش پیدا نکند، ارزش واقعی آن به مرور کاهش می‌یابد و در نهایت دانشجو ناچار می‌شود بخش بیشتری از هزینه غذا را از جیب خود پرداخت کند.
وی ادامه داد: در شرایط فعلی، بسیاری از دانشجویان برای تأمین هزینه‌های تحصیل، خوابگاه و رفت‌وآمد با مشکل مواجه هستند و افزایش هزینه تغذیه می‌تواند فشار مضاعفی بر آنان وارد کند.
همچنین یک دانشجوی کارشناسی علوم آزمایشگاهی اظهار کرد: دانشجو برای تحصیل وارد دانشگاه می‌شود و انتظار دارد حداقل خدمات رفاهی با کیفیت مناسب و هزینه قابل پرداخت در اختیارش قرار گیرد. اگر قرار است تغییری در شیوه ارائه خدمات تغذیه ایجاد شود، باید جایگزینی مطمئن، قابل دسترس و تحت نظارت برای سلف‌های دانشجویی پیش‌بینی شود.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس