پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

دخترها آفریده شدند تا گل‌ها بی‌نام نمانند

نویسنده : نیلوفر بهرمندنژاد

دختر؛ معجزه‌ای ا‌ست که پس ازآفرینش آن تمام فرشتگان بی‌اختیار کف زدند، دخترها فرشته نیستند؛ این فرشته‌ها هستند که می‌خواهند دختر باشند.

دختر موجود مهم آفرینش است که گاهی در میان دغدغه‌های زندگی، توانایی‌هایش نادیده گرفته می‌شود و بیش از هر چیز به دیده شدن نیاز دارد؛ به اینکه توانایی‌اش دیده شود؛ تشویق شود؛ دیگران همراه کودکانه‌های درونش شوند و همراهش شادی کنند نه اینکه شادی‌هایش را سرکوب کنند.دختر موجودی است که از او مهربان‌تر پیدا نمی‌شود. سختی می‌کشد، پنهانی گریه می‌کند، غر می‌زند، فدایی می‌شود اما یادش نمی‌رود که اگر دختر به دنیا آمده، به این دلیل است که رسالتی دارد.

از زیبایی‌های دنیای دخترانه هرچه بگویی کم است پس از دنیای بازی کردن با عروسک‌هایش می‌رسد به روزهای نوجوانی یعنی به دورانی که به خواندن رمان‏های عاشقانه گره خورده است و این همان تجربه مشترکی است هر نوجوانی آن دوره را گذرانده است، شیرین و لذت‌بخش است. اما بودند دخترانی که توپ را به عروسک‌بازی ترجیح دادند و همیشه به همراه پدرانشان فوتبال دیدند .دخترانی که روزهای گرم تابستانی خود را با توپ پلاستیکی و دولایه کردنش به شب می‌رسانند.

دخترانی که فهمیدند آفساید یعنی چی؟اگرچه جمله «آخه دختر رو چه به فوتبال؟» را بارها از زبان اطرافیانشان شنیده بودند و به جای نشستن در جمع زنانه وگوش‌دادن به برخی حرف‌های بزرگترها، در جمع‌های مردانه بودند و فوتبال مورد علاقه خودرا دیدند و جزو یکی از هواداران تیم های فوتبال شدند.

در همین راستا، تصمیم گرفتیم به مناسبت سالروز ولادت حضرت معصومه (س) و روز دختر با 3 نفر از دختران موفق و هنرمند گفت‌وگویی داشته باشیم.

روزی از خود شعری ماندگار برجای بگذارم

هلیا دختر 13 ساله‌ای ‌است که از همان دوران کودکی علاقه‌مند به شعر و ادبیات، دارای مدرک فن‌بیان از مؤسسه ترنم اندیشه با مجوز رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، دکلماتور، گوینده و شعرخوانی شعرا به‌طور حرفه‌ای است.

هلیا در بیان آرزوهایش از گویندگی دکلمه‌های ادبی و حافظ‌خوانی برای مخاطبان و نوشتن کتاب می‌گوید و امیدوار است با حمایت مسئولان و خانواده‌اش روزی برسد که از خود نام نیک در حوزه شعرخوانی برجای بگذارد.

قصه هلیا از زبان خودش: از همان دوران کودکی حافظه بسیار قوی در حفظ کردن اشعار داشتم و از سنین 7 سالگی بود که به اشعار فارسی گوش می‌دادم وبه دلیل حافظه قوی هریک از ابیات را به‌راحتی به خاطر می‌سپاردم، از طرفی هم در شعر كودك، بايد به کودکان كمك شود كه بتوانند پيرامون و دنيايش را بشناسد، از دوران کودکی آنقدر به کتاب و کتاب‌خوانی علاقمند بودم به اسباب‌بازی و عروسک علاقه چندانی نداشتم. پس از اینکه وارد دوره دبستان شدم براساس قدرت تخیلی که داشتم کم‌کم نویسندگی را آغاز کردم و از آن زمان تاکنون چندین اثر درمورد شعر و کودکان در مجلات گوناگون به‌ویژه مجله شاپره همدان‌پیام به چاپ رسیده است.

برای آینده خود نیز تصمیم دارم تا مقطع دکتری در رشته ادبیات تحصیل کنم اگرچه خانواده با این تصمیم بنده مخالفت می‌کنند اما با شناختی که از خودم دارم تمام زندگی من در شعر و ادبیات خلاصه شده است و این مسیر را تا آخرین نفس ادامه خواهم داد و آرزویم این است که روزی از خود شعری ماندگار برجای بگذارم.

دنیای دخترانه من یعنی راکت و تنیس

ستایش ایلوخانی دختر نوجوان با استعداد همدانی در رشته تنیس روی میز است، همدانی‌ها او را با عنوان نابغه تنیس می‌شناسند، او جزو نسل طلایی تنیس روی میز همدان به شمار می‌رود، نوجوانی که در رده هم‌سن و سال‌های خود، رکورد دست نیافتنی را به ثبت رسانده و همچنان بدون رقیب، پیشتاز است. اکنون ستایش به پدیده نوظهور تنیس روی میز نوجوانان کشور تبدیل شده و کارشناسان از او به عنوان یکی از چهره‌های آینده‌دار این ورزش در میادین بین‌المللی نام می‌برند.

قصه ستایش از زبان خودش: در ابتدای صحبت‌هایم باید بگویم که من راه پدرم را ادامه خواهم داد؛ زیرا از همان سن 5 سالگی به جای بازی‌ با اسباب‌بازی با وسایل ورزشی پدرم بازی می‌کردم خودش نیز عضو تیم‌ ملی تنیس بود و از همان سال‌ها بود که پدرو مادرم تصمیم گرفتند من را به مربی پدرم آقای پیمان نوروزید معرفی کنند؛ از آن زمان تا به امروز بهترین دوست من راکتم است از همین رو 8 ساعت از روز را به ورزش کردن و تمرین اختصاص داده‌ام، و اگر بخواهم در یک جمله دنیای دخترانه خود را توصیف کنم آن جمله این است که دنیای من راکت و تنیس خلاصه شده است، خدا را شکر می‌کنم که توانستم مقام‌های بسیاربالایی را در این زمینه کسب کنم پس از نگاه مهربان خدا، بهترین دوست و مشوق بنده، پدر و مادرم بودند که شانه‌ به شانه همراه من آمدند و شاهد موفقیت‌های روزافزون بودند.

مسیر زندگیم با هنر پیوند خورده است

سروین سرودی هنرمند نقاشی 18 ساله‌ای است که روزگار خود را در نقاشی‌، رنگ، خلاقیت و موفقیت سپری می‌کند، به گفته خودش مسیر زندگی‌اش با هنر پیوند خورده است، او بر این باور است که موفقیت‌هایش تنها به همین جا ختم نمی‌شود و امیدوار است که روزی تمام آثارش ثبت ملی و جهانی شود.

قصه زندگی سروین از زبان خودش: شاید به دلیل روحیه لطیف و احساساتی که دارم رشته هنر را انتخاب کرده‌ام، دنیای هنرمندان کاملاً با دنیای سایر افراد متفاوت است، من فکر می‌کنم افرادی که نقاشی می‌کشند یک چشم سوم هم دارند و با همان چشم سوم است که می‌توانند هرچیزی را درست مانند خودش نقاشی کنند. یکی از هدف‌های اصلی من این است که بتوانم در آینده جزو یکی از برترین تصویرسازها باشم اما با توجه به پیشرفت تکنولوژی و آمدن هوش مصنوعی نگرانی من دو چندان شده است که هوش مصنوعی جای هنرمندانی مانند مارا بگیرد و دنیا در آینده آنقدر پیشرفت کند که نیازی به هنرمندان مانند من نباشد، اما تصمیم دارم با پشتکار و تلاش فراوان این رشته را ادامه دهم تا به هدف اصلی خود برسم.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس