پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

این کرونا چه بود، چه کرد تا کجا می‌رود

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

ویروس کرونا حلقه محاصره خود بر مردم جهان و کشورمان را هر روز تنگ‌تر می‌کند و قربانیان بیشتری می‌طلبد. به‌نظر می‌آید شنیدن آمارهای روزانه مربوط به بیماران کرونایی و جان‌باختگان کرونا برای افکار عمومی جهان به یک عادت مزمن تبدیل شده باشد و مردم عادی در هرکجا می‌شنوند، بی‌تفاوت از کنار آن می‌گذرند اما واقعیت این است که در همین جامعه خودمان آمار حدود 275 هزار نفری در یک بازه زمانی 5 ماهه برای یک بیماری اپیدمی و حدود 14هزار تن جان‌باختگان ناشی از آن یک فاجعه تلخ و دردناک است که اثرات بسیار ویرانگر و جبران‌ناپذیری تا این تاریخ بر جای گذاشته است و این کرونا تا کی ادامه دارد و یک‌جا می‌بردمان نیز حقیقت تلخ‌تری است که باید پذیرفت اما در هر شرایط واقعیت دیگری هم وجود دارد و سرنوشت نه فقط هموطنان بلکه جهانیان در گرو درک این واقعیت است! اینکه سرنوشت ما مردم در درگیری با کرونا به دست خودمان است و اگر نخواهیم و اراده نکنیم هرگز نخواهیم توانست از محاصره کامل و خردکننده کرونا نجات پیدا کنیم!
در تاریخ بشریت سرگذشت‌های عبرت‌انگیزی قابل مرور است، سرگذشت و سرنوشت بسیاری از جنگ‌های بزرگ و اثرگذار در تغییرات حدود و ثقور مرزها، حکومت‌ها و حتی فرهنگ و زبان اقوام گوناگون بشری، همه باید چراغ راه آیندگان و نسل‌های جدید یک ملت باشد اما همیشه این‌گونه نبوده است.
محاصره نظامی شهرها و سکونتگاه‌های تمدنی یک کشور توسط دشمنان مهاجم هواره در جنگ‌های بزرگ تاریخ به‌عنوان یک تاکتیک نظامی و اثرگذار مورد نظر فرماندهان سنگدل و توسعه‌طلب ارتش‌های متخاصم و مهاجم بوده است و چه حکومت‌ها و مردمی ریشه‌دار که براثر محاصره دشمن از پا در آمده‌اند! اما یکی از عوامل اصلی شکست مردم و قوای نظامی مورد محاصره، معمولاً خیانت‌های داخلی و نفوذ جاسوسان به درون قوای خودی بوده است و الا در هر محاصره‌ای اتحاد و مقاومت مردم در نهایت موجب یأس و خستگی فرسایشی دشمن مهاجم شده و می‌شود. امروز کرونا دقیقا مانند دشمن مهاجمی عمل می‌کند که دنیا را به محاصره خزنده خود در آورده است. بسیار قابل تأسف است بدانیم که امروز خیل پزشکان و پرستاران و خادمان سخت‌کوش و جان برکف جامعه پزشکی ما از هجوم کرونا بیمناک نیستند، سربازان خط اول مبارزه با کرونا با وجود تحمل رنج و قربانیان بسیار در بین بیماران و جان‌باختگان کرونایی، ولیکن تجربه و دانش لازم برای ادامه مبارزه و عقب راندن ویروس کرونا را دارند، اما این همان جاسوسان و متأسفانه قشر غافل و کج‌رو هستند که در این تلاش و از جان‌گذشتگی غیر قابل توصیف موجب هراس و خدای ناکرده دلسردی جامعه پزشکی و از سویی هزینه‌های مضاعف و بیهوده دولت‌ها می‌شوند.
امروز در جامعه ما و در اوج همه‌گیری ویروس کرونا، عده‌ زیادی یا واقعا غفلت می‌ورزند و با رفتار خود در بی‌توجهی به ویروس آن را دست کم می‌گیرند و مستقیم و غیرمستقیم تمام تلاش و زحمات را نقش بر آب می‌سازند و یا واقعا می‌دانند چکار دارند می‌کنند و شمشیر را از رو بسته‌اند.
این معادله چندان هم پیچیده و غیرقابل فهم نیست! یا ما آنقدر اعتماد به نفس داریم که خودمان را در مقابل ویروس کرونا ایمن می‌دانیم که هیچ عقل سلیمی این را نمی‌پذیرد و یا به دیگران و عوام نگاه می‌کنیم و به تبعیت از آنان هیچ اصولی را رعایت نمی‌کنیم که این هم با هیچ منطقی مطابقت ندارد، زیرا ابتدا باید به باور آن عده‌ای که خوشبختانه بسیار هم زیاد هستند و ویروس کرونا را باور دارند، احترام بگذاریم و به شعور آنان دهان‌کجی نکنیم! و دوم اینکه حداقل در برابر افرادی که ناقل بیماری هستند شرط احتیاط را به جا آوریم که در این‌صورت هم هیچ عقل سلیمی ما را نکوهش نخواهد کرد.
اکنون شرایط جامعه ما مثل آن کلاس درس است که فرض کنیم 80 دانش‌آموز دارد، اگر 79 دانش‌آموز این کلاس درس‌خوان باشند، آن یک دانش‌آموز درس‌نخوان هم بالاخره مجاب می‌شود خود را به همکلاسی‌های درس‌خوان خود برساند، اما اگر از همان ابتدا 2 دانش‌آموز تنبل در این کلاس 80 نفری حضور داشته باشند، بسیار سخت و تقریباً غیرممکن خواهد بود که درست شوند. چون افراد تنبل و جا مانده هر کجا می‌گردند مثل خودشان را پیدا کنند و خیلی سخت و بعید از زرنگ‌ها و سالم‌ها تأسی می‌جویند. امروز در جامعه کرونایی ما همین مصداق رایج است و متأسفانه افرادی که به غلط یا به هر دلیل خودساخته دوست ندارند بیرون از خانه رعایت کنند، از افراد نظیر خود تأسی می‌جویند!

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس