پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

برای شهری که می‌گویند دوستدار کودک است

اینجا بیمارتر می‌شوی!

نویسنده : سمانه جهانگیری عرش

کافی است گذرتان به یکی از بیمارستان‌ها و یا مطب یکی از پزشکان متخصص شهر بیفتد، با دیدن صحنه بیماران در راهروی انتظار و سروصدای افراد برای نوبت ویزیت اگر سنتان جواب دهد یا اگر در فیلم‌ها دیده باشید، یاد ایام جبهه و جنگ می‌افتید همان زمان که زخمی‌ها، ترکش خورده‌ها و... را برای مداوا به بیمارستان انتقال می‌دادند.

بیماری کرونا هنوز تمام نشده اما با توجه به ورود به فصل سرد سال بیماری آنفلوآنزا هم قد علم کرده تا شمار بیماران را مضاعف کند.

شب است کلینیک ‌شبانه‌روزی پاستور و نزد متخصص کودکان می‌روی، حسابی شلوغ است. طبق روال منشی پزشک هم با توجه به برخوردی که در طول روز با انواع بیماران و همراهانشان داشته، اعصاب پاسخگویی و راهنمایی را ندارند و به‌صراحت اعلام می‌کند "کسانی که تازه آمدند و نوبت نگرفتند 12 نیمه‌شب به بعد دکتر وقت ویزیت می‌دهد."

یاد روزهایی می‌افتی که وقتی کودکی بیمارمی شد او را به بیمارستان "کودکان قائم" که درست در نزدیکی محل زندگیتان بود می‌بردند.نمی‌دانم چطور شد در شهری که داعیه‌دار پیوستن به دوستدار کودکان است که تصمیم به تغییر کاربری این بیمارستان کردند اصلاً چرا جایگزینی برای آن ندیدند که حالا امروز تو سرگردان این بیمارستان، این مطب و یا آن کلینیک نباشی!

کودک رنگ و رویی برایش نمانده و در تب می‌سوزد همین حال ناخوشایند کافی است تا مسیر دیگری را در پیش بگیری.

ساعت 10 شب بیمارستان بعثت، جمعیت حاضر زیاد است و دیگر راهنما، انتظامات و ... را نمی‌توانی از هم تفکیک کنی. از هرکسی که دم دستت باشد آدرس محل ویزیت پزشک کودکان را می‌گیری.

اینجا هم‌دست کمی از مطب شخصی ندارد. بیمارستان پر از بیمارانی است که به هر دلیل با یکی دو نفر همراه برای مداوا به اینجا آمده‌اند.

باعجله به محل اشاره‌شده مراجعه می‌کنی. منشی بدون اینکه حتی فرصت نگاه کردن به تو را داشته باشد باوجوداینکه هنوز سؤالت تمام نشده می‌گوید: اول پذیرش بعد ....

پذیرش می‌روی آنجا هم می‌گویند اول برو ...و بعد و بعد ...

با کودک بیماری که در آغوشت ناله می‌کند، سه مرحله صف را پشت سر می‌گذاری تا پذیرش شوی و نامه پذیرش را به خانم منشی تحویل دهی.آنگاه او هم اعلام می‌کند که باید یکی دوساعتی منتظر بایستی...

همه در یک سالن اجتماع کردند کودکان بدحال با بزرگ‌ترهای نگران.

صدای گریه برخی کودکان یک‌طرف و چهره‌های معصوم و بیمار برخی کودکان دیگر هم یک‌طرف. یکی سرفه می‌کند و آن دیگری هم می‌خواهد هر آنچه در معده دارد را بالا بیاورد. بعضی‌ها ماسک زده‌اند برخی دیگر نه.

یکی بدون نوبت وارد می‌شود می‌گوید اورژانسی است صدای همه بلند می‌شود.
امکان ندارد که در این مدتی که به انتظار نشستی شاهد بحث و دعوا بین منشی، مراجعه‌کننده و همراهان نباشی. در همین چند لحظه، چند بزرگ‌سال بدحال را جلوی چشم همه با برانکارد منتقل می‌کنند حالشان وخیم است. کودک گویی چند لحظه‌ای بیماری خودش را فراموش می‌کند و با دیدن این صحنه از ترس می‌پرسد که چرا این‌ها را این‌طور می‌برند قراره منم این‌طور ببرند؟

تا بیماری همراه نداشته باشی متوجه نمی‌شوی که کودکان مریض‌احوال در این محیط علاوه بر بیماری‌شان دچار یک استرس درونی هم می‌شوند که بیماری‌شان را مضاعف می‌کند.

محیط بیمارستان با همه این صحنه‌ها برای کودکان کمی سنگین است. با خود می‌گویی کاش در این بیمارستان بزرگ لااقل بخش کودکان درجایی بود که فرزندم این صحنه‌ها را نمی‌دید.

جایی برای نشستن نیست. حالا یکی دوساعتی هم باید با بچه بیماری که در آغوش گرفته‌ای منتظر آقا و یا خانم دکتر باشی.

وقتت که می‌رسد، می‌گویند پزشک متخصص تا ساعت 11 ویزیت می‌کرد الان نوبت پزشک عمومی است. مجبور می‌شوی آن‌را هم بپذیری.آقای دکتر وقت زیادی ندارد نیمه‌شب است و خیلی‌های دیگر هم منتظر نظر دکتر هستند. بدون استفاده از امکانات لازم چون تب‌سنج و گوشی پزشکی و ... فقط با شنیدن احوال بیمار در مدت یک دقیقه نسخه را می‌پیچد وبه اصرارِ مادر نگران، آزمایشی را مرقوم می‌فرماید...

ویزیت را می‌بینی در کمال تعجب نام پزشک متخصص قبلی روی آن نوشته‌شده!
یک‌شب دیگر و تکرار همین صحنه‌ها برای گرفتن جواب آزمایش.

حالا دیگرامشب کمی زودتر مراجعه می‌کنی تا پزشک متخصص را ببینی. پزشک نتیجه آزمایش را می‌بیند و می‌گوید چیزی نیست اما وقتی شرح‌حال بیمارت را مجدد برای او می‌گویی، می‌گوید" بیمار را بیاور دوباره ویزیت کنم".

این بار مشکل چیز دیگری است و تو باید راه دیگری را در پیش بگیری.

این قصه تلخ کودکان بیمارو همراهانشان است که این روزها با بیماری‌های کم‌وبیش مشابه برای مداوا به بیمارستان‌ها مراجعه می‌کنند.

نسخه واحد، داروهای یک‌شکل برای بیماران، پزشکی که متخصص نیست و وقت ویزیت کامل را ندارد، انتظار زیاد و نبود مکان مناسب برای انتظار ویزیت بیماران در سالنی که پزشک متخصصِ بزرگسالان هم همان‌جا مستقر است. این‌ها گویی درد بیمار به‌ویژه کودکان بیمار را بیشتر می‌کند.

خانمی که همراه همسر و پسر کوچکش سه نفره از شهرستان آمده‌اند تا پزشک متخصص دخترشان را ویزیت کند گفت: 10 روز است کودکم مریض است او را بستری نمی‌کنند هر جا می‌بریم چیزی می‌گویند داروها هم تأثیری ندارند جای خاصی هم برای مراجعه نداریم سرگردان بیمارستان‌ها شده‌ایم.

علی زارعی هم که همراه همسرش، فرزند خردسالش را به این بیمارستان آورده می‌گوید: پسرم تب بالایی دارد چند جا بردیم، وزنش کم شده اما باوجود همه آزمایش‌ها هنوز نمی‌دانیم مشکل چیست.

وی می‌گوید: اگر بیمارستان تخصصی کودک در همدان بود مجبور نبودیم. همه در سالن انتظار با این شرایط بیماری سراپا و در میان جمعیت بایستیم.

خانمی هم که ازیکی از روستاهای نزدیک همدان آمده و فرزندش در بیمارستان بستری‌شده به گفته خودش یک‌ساعتی است منتظر نشان دادن جواب آزمایش است او می‌گوید: یک‌دفعه حال پسرم وخیم شد. اسهال و استفراغ و تب بالا گرفت و پزشک او را بستری کرد.همه می‌گویند از آب آلوده است. دکتر چیزی نگفته اما ما نگرانیم که نکند دو فرزند دیگرم هم این مشکل را داشته باشند.

پدری هم که دخترش را در آغوش گرفته می‌گوید: ساعت 5 وقت گرفتم گفتند 8 بیایم اما الان 40 دقیقه است منتظرم. علاوه بر این هرکجا می‌روم دکتر زیاد وقت نمی‌گذارد خوب توضیح نمی‌دهد داروهایی هم که می‌نویسند بیشتر در داروخانه نیست.

نوبت که رسید در حین مداوا کمی هم پای صحبت پزشک می‌نشینی . پزشک متخصص کودکان که نخواست نامش ذکر شود می‌گوید: استاندارد ما برای مداوای بیمار یک ربع است یعنی هر یک ساعت مداوای 4 بیمار اما الان هر ساعت 2 بیمار را مداوا می‌کنیم.

وی از کمبود پزشک متخصص در بیمارستان هم‌سخن گفت و افزود: به همین خاطر است که " پزشک عمومی" هم به کار گرفته می‌شوند.

این پزشک متخصص در پاسخ به این پرسش که به نظر می‌رسد تعداد بیماران کودک به‌ویژه کودکان دارای علائم مشترک بیماری زیاد شده است آیا به آلودگی آب ارتباط دارد می‌گوید: شاید یک دلیلش آب باشد اما در این فصل بیشتر بیماری‌های تنفسی را شاهدیم که همین اجتماع افراد در سالن انتظار و یا مکان‌های دیگر در فصل بازگشایی مدارس این بیماری را مضاعف می‌کند.

وی همچنین از آلودگی‌های میکروبی و ویروسی هم‌سخن گفت و افزود: تعداد کودکان با علائم اسهال و استفراغ هم زیاد شده است که خانواده‌ها باید بیشتر مراقب فرزندانشان باشند.

حالا دیگر پزشک کودکت را ویزیت کرده است. چند قرص و چند آزمایش سونوگرافی در بیمارستان شبانه‌روزی تعطیل است. می‌گویند فقط بیماران بستری آن‌هم باید زنگ بزنیم دکتر تشریف بیاورد.آن‌یکی هم فقط روزهای...

چیزی از درد و بیماری کم نشده است همچنان سرگردانی و باز برو فردا بیا. در همین لحظه و درحالی‌که کودکت با چشمانی بیمار اطراف را نگاه می‌کند می‌بینی عده‌ای بر سروصورتشان می‌زنند. می‌شنوید کودک یکساله‌شان چند لحظه پیش به رحمت خدا رفته.

اینجا بیمارتر می‌شوی!....

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس