پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

چهره ها: کرونا ما را از عزیزترین‌هایمان در خانه و خانواده دور کرد

بیماران با حال وخیم، نگران سلامت کادر درمان بودند

نویسنده : مریم مقدم

■ مجبوریم هم در محل کار و هم در محل زندگی ایزوله باشیم

روزهایی که همدان درگیر ویروس کرونا است پرستاران سختکوش در خط مقدم این نبرد به دل خطر رفته و به بیمارانی که امیدی به بهبودی آنها نیست سلامتی را هدیه می‌کنند.
پایان بهمن‌ماه میهمان ناخوانده همزمان با کل جهان وارد همدان شد؛ شهری که رفته‌رفته می‌رفت تا برای سال جدید و اعیاد شعبانیه خود را آماده کند.
چندی نگذشت که بیمارستان‌های شهر برای پذیرش بیماران مشکوک و مبتلا به کرونا درگیر شدند و در این نبرد خطرناک پرستاران و کادر پزشکی در خط مقدم این جبهه قرار گرفتند.
پرستاران و کادر درمان دور از خانواده ماه‌ها عمر خود را سپری کردند تا زمان به مهر 99 رسید و این تنش همچنان گریبان‌گیر جامعه است.
وصف خدمت و یاری مدافعان سلامت برای مهار آن و بازگشت سلامتی به بیماران در این مدت طولانی که هر ساعت و دقیقه‌اش حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد، بسیار دشوار شد اما گذر این زمان موجب نشد رشادت آنها در نگاه مردم جامعه تکرار شود و از کنار خدمات آنها به‌راحتی عبور کنیم.
ارتباط‌ مخاطبان با رسانه همدان‌پیام در ماه‌های اخیر بیانگر نام و نشان افرادی بود که هر یک حالا مانند یک فرشته نجات در پروسه درمان بیماران نقش ایفا می‌کنند.
امروز بنا به نام و نشانی که از پرستار جوانی در دست داریم راهی بیمارستان بعثت، بخش اورژانس سرپایی شدیم.
ناصر میرزایی‌کلهر 28 سال دارد، سال 1391 در رشته پرستاری مقطع کارشناسی مشغول به تحصیل می‌شود و 5 سال در بیمارستان‌های مختلف خدمات‌رسانی به‌عنوان کادر درمان را تجربه کرده است.
2 ماه پیش، 20 روز را در قسمت کرونایی بیمارستان بعثت مشغول به ارائه خدمات پرستاری می‌شود.
این پرستار جوان در وصف آن روزها چنین می‌گوید: آن تاریخ اوج گرمای تابستان بود و مجبور بودیم گان و لباس‌های یک تیکه حجیم یا لباس‌های معروف به کرونا را به‌همراه ماسک‌های چندلایه و شیلد استفاده کنیم؛ این شرایط برای همه کادر درمان یکسان بود و تحمل آن شاید برای افراد عادی جامعه خیلی سخت بود؛ آن روزها در شیفت‌های کاری 6 و 12 ساعته مشغول به‌کار بودیم.
وقتی می‌خواستیم دارویی را به بیماران تزریق کنیم نگرانی را در چهره آنها می‌دیدیم، افرادی که می‌دانستند بیماری آنها بسیار سخت است و به‌سرعت انتقال پیدا می‌کند و چقدر خودشان در آن حال وخیم نگران کادر درمان بودند، آنقدر نگران که ما را از نزدیک شدن به خودشان برای دادن دارو و تزریق بازمی‌داشتند که نکند ما هم آلوده شویم.
در بین بیماران بستری در بخش کرونای بیمارستان بعثت از همه اقشار بودند، از پیر تا جوان و همه دغدغه و تلاشمان این بود که حال و روزشان رو به بهبود رود.
روزهای نخست که به بخش کرونا منتقل شده بودم کار بسیار برایم سخت بود؛ حضور در یک بخش کامل با 17 تخت کرونایی که با مشکلاتی همچون تنگی نفس و موارد خاص دست به گریبان بودند، جو سنگینی را ایجاد می‌کرد اما امیدوار بودیم به روزهای بهتر و درمان بیماران و تلاش می‌کردیم این امید را به بیماران هم منتقل کنیم.
با آنکه شبانه روز درگیر درمان و ارائه خدمات به بیماران هستیم اما همواره می‌دانیم هر لحظه ما ناقلان بدون علامت هستیم.
این موارد همه ما را برآن می‌دارد از عزیزترین‌هایمان در خانه و خانواده دور شویم، من پدر و مادری دارم که سنی از آنها گذشته و سلامت آنها برایم بسیار ارزشمند است، همین مهم موجب شده است ماه‌ها از سفره خانواده و کنار آنها بودن جدا شوم.
ماه هاست کنار آنها ننشسته‌ام و حتی صرف غذایم را در زمان و مکانی جدا برنامه‌ریزی کرده‌ام.
پدرم بیماری زمینه‌ای دارد و من همیشه نگران سلامتی او هستم، این شرایط خیلی دشوار است، شاید هر کسی جز کادر درمان قادر به تحمل آن نباشد؛ اما ما تلاش کرده‌ایم هم به بیماران کمک کنیم هم به اعضای خانواده‌هایمان.
در یک کلام می‌گویم: ما مجبوریم هم در محل کار و هم در محل زندگی هر لحظه ایزوله باشیم و با پوشش سخت و شرایط متمایز زندگی کنیم اما به عشق و امید بازگشت سلامت به جامعه همه را تحمل می‌کنیم.
می‌خواهم به واسطه رسانه از همه مردم بخواهم رعایت پروتکل‌های بهداشتی را جدی بگیرند؛ ماسک زدن در هر شرایط را فراموش نکنند، تا زمانی که سختی‌های گذر از بیماری را از نزدیک نبینند باور نمی‌کنند که چقدر شرایط بحرانی است.
امیدوارم به‌زودی روزی برسد که کرونا برای همه ما به یک خاطره تلخ تبدیل شود و بس و در واقعیت اثری از این ویروس منحوس نماند؛ این مهم محقق نخواهد شد مگر با همگامی همه با هم.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس