پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

در گفت‌وگو با «علی‌اصغر بهرامی»، نوازنده سنتور و مسئول آموزشگاه موسیقی «پرنیان» مطرح شد

از سنتور ویترین مغازه تا درخشش در جشنواره‌

■ یکی از وظایف اداره فرهنگ و ارشاد حمایت از همه هنرمندان است و نباید این حمایت براساس روابط شخصی با عده خاص باشد

علی‌اصغر بهرامی متولد ۳ آبان‌ماه ۱۳۳۵ در همدان از پیشکسوتان موسیقی همدان، نوازنده سنتور و ساز تنبک، مدرس موسیقی و مسئول آموزشگاه موسیقی پرنیان همدان است.
در طول فعالیت هنری خود کنسرت‌های بسیاری به همراه استادان و هنرمندان همدانی در کارنامه هنری خود دارد. در جشنواره‌های مختلف موسیقی حضور داشته و در دومین جشنواره آموزشگاه‌های موسیقی، مقام نخست را کسب کرده است.
مدرسان و هنرمندان بسیاری را پرورش داده که می‌توان به هنرمندانی چون فرهاد کریمی، سعید وحدتی، امین خلیلیان، حمید مرادیان، گلنوش امامی، پریسا جاویدان اشاره کرد. علی اصغر بهرامی به انضباط در امر آموزش اعتقاد جدی دارد و یکی از راه‌های فراگیری موسیقی را در توجه به انضباط در طول دوره‌های آموزشی موسیقی می‌داند .
با هنرمند گرامی علی‌اصغر بهرامی درباره وضعیت موسیقی در شهر همدان، فعالیت‌ها و مسائل دیگر به گفت‌وگو نشستیم که در ادامه می‌خوانید.

از چه زمانی به موسیقی علاقه پیدا کردید؟
اول خیابان عباس‌آباد (شریعتی فعلی) مغازه‌ای متعلق به عبدا... یوسفی بود که در ویترین آن یک سنتور وجود داشت. هر وقت که از آنجا عبور می‌کردم حس خوبی در من ایجاد می‌شد. از شکل و ساختار این ساز خیلی خوشم می‌آمد، تا اینکه برادر بزرگ من، ساز سنتور تهیه کرد و در کلاس‌های فرهنگ و هنر وقت که در سعیدیه برگزار می‌شد نزد «بیژن سیاسی» مشغول فراگیری این ساز شد. من هم در این دوره با توجه به علاقه قبلی به این ساز، برای آموزش آن اقدام کردم و نزد آقای رازانی از سال ۱۳۵۱ (که با آقای محمد علایی نیز هم‌دوره بودیم) مشغول آموزش و فراگیری آن شدم.

وضعیت موسیقی و جشنواره‌های موسیقی در آن زمان چگونه بود؟
سال ۱۳۵۴ جشنواره‌ای تحت عنوان جشنواره موسیقی در رامسر برگزار ‌شد که بنده هم در آن شرکت کردم. این جشنواره‌ها تأثیر خوبی در فراگیری هنر موسیقی داشت.

وضعیت آموزشی در آن دوران چگونه بود و نزد چه استادانی آموزش موسیقی را ادامه دادید؟
در آن سال‌ها بیشتر کتب آموزشی در حد متوسطه آموزش داده می‌شد. بعدها با توجه به اینکه محمد علایی در کلاس آموزش استاد پرویز مشکاتیان حضور یافت و ردیف میرزا عبدا... را فراگرفت، من نزد ایشان ردیف میرزا عبدا... را فراگرفتم. در سال ۱۳۷۱ نزد استاد نادر سینکی ردیف ابوالحسن صبا و ردیف مقدماتی فرامرز پایور را کار کردم و 4جلسه‌ای هم در خدمت فرامرز پایور بودم که به علت کسالت و بیماری ایشان، ادامه کلاس‌ها مقدور نشد.

در چه سالی به عنوان مدرس موسیقی، آغاز به فعالیت کردید؟
از سال ۱۳۶۹ به درخواست مسعود فریدونی و با معرفی محمد علایی، به عنوان مدرس ساز سنتور، در کلاس‌های اداره فرهنگ و ارشاد همدان به تدریس پرداختم.
با توجه به کم بودن مدرس موسیقی در آن زمان و علاقه شدید به موسیقی در میان آنها، استقبال زیادی از آموزش صورت گرفت که حتی گاهی در روز ۲۰ هنرجو داشتیم .

آموزشگاه موسیقی پرنیان چگونه شکل گرفت؟
در سال ۱۳۷۵، اداره فرهنگ و ارشاد همدان اعلام کرد که موافق آموزش‌های خصوصی نیست و باید آموزش‌ها از طریق آموزشگاه‌های موسیقی صورت بگیرد و به همین منظور درخواست تأسیس آموزشگاه را کردم و در نخستین آزمون درخواست آموزشگاه قبول شدم. در آموزشگاه پرنیان هنرمندانی چون رضا جمشیدیان، منصور زندی، وحید منطقی و بسیاری دیگر از مدرسان سازهای مختلف همکاری می‌کردند به گونه‌ای که ما توانستیم در کنار هم، آموزشگاه پرنیان را به یکی از آموزشگاه‌های برتر شهر همدان و حتی کشور تبدیل کنیم. البته متأسفانه تعدادی از مدرسان بی‌نظم بودند و مشکلاتی را برای آموزشگاه به‌وجود ‌آوردند. یکی از علت‌هایی که آموزشگاه را تعطیل کردم این بی‌نظمی‌ها بود.

شرایط موسیقی در سال‌های پس از انقلاب تا گشایشی که درباره وضعیت موسیقی به وجود آمد، چگونه بود؟
پس از انقلاب با توجه به شرایط جنگ و افتخارآفرینی رزمندگان در جشنواره‌های سرود امور تربیتی همدان شرکت می‌کردم و چند کار درباره سرودهای انقلابی برای دانش‌آموزان تهیه کردم که اجرا شد .

شما در دومین جشنواره آموزشگاه موسیقی مقام نخست را کسب کردید. از این جشنواره بگویید؟
این جشنواره در سال ۱۳۸۶ برگزار شد. شرکت در این جشنواره یک همت فردی بود و ارشاد هیچ اقدامی در جهت هماهنگی‌های لازم و معرفی به این جشنواره انجام نداد.
وقتی کنسرت ما برگزار شد و ما مقام آوردیم از تهران با اداره فرهنگ و ارشاد تماس می‌گیرند که شما کجا هستید و چرا در جریان کسب مقام یک آموزشگاه نیستید که درنهایت مسئولان وقت این اداره در مراسم اختتامیه حضور پیدا کردند.
جالب است بدانید هیچ اقدامی در جهت تشویق و یا قدردانی از طرف این اداره صورت نگرفت حتی دریغ از یک بنر و حتی هزینه‌های رفت و برگشت گروه بر عهده خودمان بود! فقط یک لوح سپاس از طرف معاون فرهنگی وقت به ما داده شد. اگر ما خود پیگیر حضور در جشنواره نبودیم هیچ اتفاقی نمی‌افتاد.
شخصیت فردی من به گونه‌ای است که زیاد اهل مراوده با اداره فرهنگ و ارشاد نیستم و یکی از عوامل همین بود که بی‌توجهی به آموزشگاه موسیقی پرنیان به وجود آمد و این در حالی است که یکی از وظایف اداره فرهنگ و ارشاد حمایت از همه هنرمندان است و نباید این حمایت براساس روابط شخصی با عده خاص باشد.
* علی‌پاشا رجبلو

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس