پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

امید، آخرین سِلاح تیم سینیور

کمی دیرتر به ایران برگردید

نویسنده : حامد صیفی

در قسمتی از فیلم "The Theory Of Everything" ردمین و جونز در بحبوحه روزگار و کج‌خلقی‌هایش حرف از امید می‌زنند و یکی از دل‌چسب‌ترین دیالوگ‌های سینمای جهان را به تاریخ گره می‌زنند که: "زندگی هرچقدر هم که بد به نظر برسد، همیشه کاری هست که بتوان انجام داد و موفق بود. تا زمانی که زندگی هست، امید هم هست".

درستش همین است. از همین حالا که دارید این نوشته را می‌خوانید تا سوت آغاز بازی با ولز، برای آرام شدن و فرار از اضطراب‌های پشت درب‌مانده، و برای اینکه از ساعات غم‌بار بعد از بازی با انگلیس و آن سگرمه‌های درهم عبور کنید، بارقه‌های امید را درون خود زنده نگه دارید. یادتان نرود که امید، آخرین چیزی‌است که می‌میرد.
به انگلیس باختیم، بد هم باختیم. اما آیا دنیا به آخر رسید و دیگر هیچ امیدی به ادامه نداریم؟ قطعا پاسخ یک خیر بزرگ است. مساوی ولز و آمریکا دوباره ما را برگرداند سر خانه اول. به شرط آنکه انگلیس را فراموش کنیم و دوباره بشویم یک مشت شیفته و از خودگذشته برای تیم ملی‌ای که دوست داریم کمی دیرتر به ایران برگردد.
این چند خط را نوشتیم تا برسیم به اینجا که برای هر تیمی ممکن است این اتفاق رخ دهد. نمونه واضح و بزرگش برزیل با آن همه یال و کوپال. ما قبلا هم شکست سنگین داشتیم و انگلیس نمی‌تواند پایان دنیای ما را رقم بزند.

پیش‌ از این دیدار، سنگین‌ترین شکست تیم ملی در ادوار جام جهانی برمی‌گشت به جام جهانی آرژانتین 1978 و دیدار شاگردان حشمت مهاجرانی مقابل پرو با افسانه‌ای به نام تئوفیلو کوبیاس.

آنها توانستند تیم ملی ایران را با نتیجه چهار بر یک شکست دهند، اما این نکته را هم فراموش نکنیم که در جام جهانی 1978 تیم ملی ایران، اولین حضورش را تجربه می‌کرد و شرایط قابل مقایسه با امروز نبود.

بدون شک تحمل چنین شکستی آن‌هم در عرصه ملی خصوصاً در رقابت‌هایی در کلاس جام جهانی بسیار سخت است، ولی این اتفاقی است که می‌تواند برای هر تیمی در دنیا در هر سطح اول بیفتد که دوباره تأکید می‌کنیم بارزترین آن، پیروزی تاریخی تیم ملی آلمان مقابل برزیل (پر افتخارترین تیم جهان) در مرحله نیمه‌نهایی است که کارشناسان فوتبال دنیا از آن به‌عنوان فاجعه بلوهوریزنته یاد می‌کنند.

تاریخ جام جهانی پُر است از این‌گونه نتایج که هرکدام از آنها در اذهان مردم آن کشور به عنوان یک خاطره باقی مانده است.

این باخت می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد که باید در جای خودش حتماً به آن پرداخته و بررسی شود، دلایلی فوتبالی و غیر فوتبالی که هرکدام از آن‌ها شاید توجیه قابل قبولی برای پذیرش این شکست باشد، اما امروز فرصت مناسبی برای پرداختن به آن‌ها نیست.

درواقع اگر اتفاق دقیقه چهار و برخورد سخت و تا حدی عجیب حسینی و بیرانوند نمی‌افتاد، شاید هرگز شاهد چنین شکست سنگینی نبودیم.

انصافاً کمتر کسی می‌توانست مصدومیت زودهنگام بیرانوند (آن‌هم از ناحیه سر و بینی) و خروجش از زمین را پیش‌بینی کند، بازیکنی که بدون شک یکی از مهره‌های قابل‌اتکای کارلوس کی‌روش محسوب می‌شود و در عین حال انگیزه بسیار زیادی برای حضور در این جام داشته و دارد.

از همین رو باید به سیدحسین حسینی حق داد. چراکه سید حسین فکرش را نمی‌کرد که به این سرعت نوبت به او برسد. چهره او هنگام گرم کردن و توصیه‌های مربی، بیانگر این است که او کاملا غافلگیر شده.

کافی است در این لحظه به واکنش کارلوس نیز توجه کنیم تا هرچه بیشتر متوجه عمق فاجعه شویم. درواقع کی‌روش حاضر بود این اتفاق برای هر بازیکنی بیفتد به‌جز دروازه‌بان خوش روحیه‌اش.

این از همان دست اتفاقاتی است که می‌تواند در جام جهانی یک تیم را به ورطه نابودی بکشاند و پر بیراه نیست اگر بگوییم تا به امروز تیم ملی ایران در ادوار جام جهانی با چنین چالش سختی مواجه نشده بود.

با توجه به آمادگی که از سیدحسین حسینی در رقابت‌های لیگ سراغ داریم باید گفت، او از لحاظ ذهنی به‌هیچ‌وجه آماده ایستادن در درون دروازه تیم ملی در چنین دیدار حساسی نبود و این در حالی است که گل زودهنگام "بلینگهام"ستاره جوان تیم ملی انگلیس نیز، عملاً هیچ مهلتی به حسینی نداد تا خودش را با جو بازی وفق دهد و به نوعی همه چیز به بدترین نحو پیش رفت. اساساً اگر بخواهیم او یا هر بازیکن دیگری را، مسبب شکست مقابل انگلیس بدانیم سخت در اشتباهیم.

پیش از شروع این دیدار به گفته بسیاری از مسئولان و کارشناسان، این دوره از رقابت‌ها با پنج دوره قبلی تفاوت‌های بارزی دارد و این نتیجه مقابل شاگردان ساوت‌گیت خودش بیانگر این مطلب است که با یک جام جهانی متفاوت نسبت به سایر ادوار گذشته روبرو هستیم و باید هرچه زودتر در کمترین فرصت ممکن خودمان را با این شرایط وفق دهیم.

باخت به انگلیس هرچقدر هم تلخ است و بی‌سابقه، اما به‌نوعی بیانگر فاصله فوتبال ما با فوتبال روز دنیاست. اگر واقع‌گرا باشیم باید بپذیریم این‌گونه نتایج می‌توانست خیلی زودتر برای فوتبال ایران در جام جهانی رخ دهد، اما جذابیت‌های فوتبال مانع از به وقوع پیوستن چنین شرایطی می‌شد، همان جذابیت‌هایی که به‌تبع آن هنوز به صعود از این گروه امیدواریم.

کی‌روش بلافاصله پس از پایان دیدار با ایجاد یک حلقه اتحاد متشکل از همه بازیکنان و اعضای کادرفنی و سرپرستی سعی کرد به شاگردانش بفهماند که باید همه آنچه در ورزشگاه الخلیفه رخ‌ داده را به باد فراموش بسپارند والا امکان دارد با پذیرش یک شکست دیگر برخلاف صعود زودهنگام این بار نیز زودتر از هر تیمی تکلیفمان مشخص شود و به تهران برگردیم.

اتفاقی که تحت هر شرایطی دوست نداریم رنگ واقعیت به خود بگیرد. پس لطفا برای بازیکنان دست به دعا شوید تا دیرتر به کشور برگردند.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس