| يكشنبه - 1 شهريور 1405 - شماره علوم |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
کد مطلب: 133005 |
تاریخ انتشار: 1402-04-13 - 09:51 |
تعداد بازدید: 820 |
|
|
|
|
 ناامید از بازگشت بازیکن شهرداری
سرطان محمد را دریبل زد!
نویسنده : حامد صیفی
ورزشی
زندگی هرگز به ما نیاموخت که چگونه فوتبال بازی کنیم، اما فوتبال همیشه به ما یاد داد که چطور زندگی کنیم. ما شیفته فوتبال هستیم. چراکه پس از هر شکست، آن سگرمههای درهم را برمیداریم و به خیابان میبریم تا راهی برای باز کردنشان پیدا کنیم.
ما شیفته فوتبال هستیم. چون به صاحب دکه سر خیابان که با بیمیلی توی دخل دنبال پول خرد میگردد یا به راننده اتوبوسِ خسته از مسیر تکراری و روزانه و یا به بچههای قد و نیمقد که سعی میکنند با وسواس از روی خطوط عابر پیاده عبور کنند، پس از هر شکست بزرگ لبخند میزنیم تا فراموش کنیم که سانتر مدافع راست چطور روی سر وینگر چپ فرود نیامد.
فوتبال به ما فرصت میدهد. نه نه؛ فوتبال همیشه به ما فرصت میدهد که گلولههای مشقی را بیرون بیاوریم. گردوخاک بتکانیم و برای بازی بعدی از نو مهیا شویم. فوتبال نه خود زندگی بلکه نسخه بهبودیافته زندگی است و پس از هر بار جنگیدن، چیز تازهای به ما اضافه میکند. یک جور سماجت، یک جور اراده، یک جور انگیزه برای برگشتن، محکمتر گرفتنِ پرچم و رجز خواندن برای آینده.
حتی اگر زندگی بخواهد ساز مخالف بزند، حتی اگر قرار باشد تمام توپها لو بروند، وسط جولانِ منطقشکنها، باز ما هستیم که روی یک ضد حمله، راه سُر خوردن روی چمن ورزشگاه برای جشن گرفتن یک گل را پیدا خواهیم کرد. باز ما هستیم که از فوتبال یاد میگیریم که از ترس باختن، نبازیم.
همان راهی که "محمد عباستبار" پیش پای خود قرار داد. بازیکنی که تلاش کرد به تمام ایران ثابت کند حتی اگر روی اسکوربورد بدجور عقب باشد، باز این جنگیدنِ با تمام توان است که پس از سوت داور، اعداد روی اسکوربورد را تغییر میدهد. کسی که با روحیه بالا، لبخند استوار روی صورت در تمام روزهای سخت را نگه داشت.
محمد، قوی و الهامبخش می رفت تا یکی از ماندگارترین دریبلهای تمام ادوار را به تاریخ فوتبال ایران بزند. می رفت تا از شوق تماشای آنچه که دوست داشت، دست نکشد. از فوتبال، از همان عشق دوران کودکی، از آن فرارهای تند و تیز و از آن تکلها و جنگهای تا لحظه آخری روی مستطیلسبز.
محمد، خواست یک "احمد نوراللهی" دیگر باشد. برگردد و همهچیز را از نو بسازد. در سختترین لحظات، هستند آدمهای زیادی که مستقیم توی چشم آدم زُل بزنند و از ناکامی بگویند. از استیصال و نا امیدی. احمد هم حتما چند سال پیش جایی با این آدمها برخورد داشته. وقتی که جایگاه ثابت در تیم برانکو را از دست داد و با گریه بدرقه شد تا برای گذراندن دوران سربازی راهی تراکتور شود و به خاطر محرومیت این تیم از خرید مهرههای جدید، حدود یک سال از فوتبال فاصله گرفت.
نقطه پایان برای نوراللهی میتوانست چنین جایی باشد. مثل خیلی از ستارهها که قدشان بلند شد اما دستشان به آسمان نرسید. آنها که آمدند، ندرخشیدند و رفتند. احمد اما از فوتبال به فوتبال پناه برد. او برگشت، به مرور زمان فیکس شد. شوت زدن را از سر گرفت و در یکی از دربیها، انگار راهی جادویی برایش باز کردند تا با یک ضربه سر، توپ را درست بفرستد جایی که باید میرفت.
میگویند آدمها فرزند رنجهایی هستند که برای رسیدن به آرزوها تحمل میکنند. همین رنجها نوراللهی را از تماشگر ذوق زده دربیهای دور، به قهرمان خودساخته دربیهایی تبدیل کرد که پرسپولیس رویایی از پس حریف دیرینه برمیآمد. مردی که شاید بعدها در جستجوی رویاهای بزرگتر و سقفهای بلندتر، یکی از نمادهای پرسپولیس تاریخی برانکو باشد. تیمی پاک شده از شومنها، سلاطین اینستاگرامی و خالی شده از ادا و اطوار. با مردانی مثل احمد نوراللهی که اهل دویدن بودند نه راه رفتن!
محمد خواست مثل احمد نوراللهی بجنگد، همهچیز را مثل ساق پا تراشیده، بکوبد و از نو بسازد. او اهل مبارزه بود برای عبور از هر حصاری که در مسیر باشد. با روحیهای بالا. و سخت ایمان داشتیم که محمد عباستبارِ عزیز سرطان را خیلی راحتتر از باور ما دریبل خواهد زد. امیدواربودیم که محمد یک دریبل شگفتانگیز به دنیا و آدمهایش بدهکار است.
اوایل دیماه سال گذشته و میانههای فصل قبلی لیگ یک، پیش از آغاز دیدار تیم فوتبال شهرداری برابر سایپا، زمانی که بازیکنان همدانی برای ثبت عکس تیمی وارد زمین شدند، بنری در دست داشتند که روی آن در کنار تصویر محمد عباستبار نوشته شده بود: "دوستت داریم؛ زود برگرد."
آن عکس وقتی در فضای مجازی پخش شد، تقریبا تمامی رسانهها را حساس کرد و با پیگیری خبرنگاران خیلی زود مشخص شد که محمد عباستبار، بازیکن بابلسری شهرداری همدان به سرطان مبتلا شده و شیمی درمانی را آغاز کرده است.
ظرف چند ماه اخیر، محمد چندین مرحله شیمی درمانی انجام داده و با روحیهای بالا به دنبال شکست سرطان بود. چند روز پیش هم عکسی جدید از این بازیکن جسور در فضای مجازی منتشر شد.اما شب گذشته خبری آمد که تمام امیدهارا برباد داد «سرطان محمد را دریبل زد!»
روحش شاد یادش گرامی باد.
همدان پیام این ضایعه دردناک را به ورزش دوستان واهالی فوتبال وخانواده محترم محمد عباس تبار تسلیت می گوید.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
یلدا شب هندوانه و فال و غزل
|
|
|
|
|
حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
نشر و نقل مطالب فقط با ذکر نام روزنامه همدان پیام
بلامانع است.
|
|
|
روزنامه همدان پیام (
اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي،
سياسي، ورزشی )
صاحب امتياز و مدير مسئول:
نصرت ا... طاقتي احسن
-
سردبير: يدا... طاقتي
احسن
نشاني: همدان، خيابان
شريعتي، ابتداي خيابان مهديه،
ساختمان پيام
تلفن: 8264433
(0811)
- فکس: 8285048
(0811) - سازمان
نیازمندی: 8264400
(0811) - ايميل:
info@hamedanpayam.com |
|
