پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

26مهر، لحظه تحویل سال در ورزش کشور

۲۶ مهرماه، روز تربیت بدنی و ورزش را باید به‌عنوان آغاز سال ورزشی کشور معرفی کرد، روزی که می‌تواند با یک برنامه‌ریزی خوب، به‌عنوان موتور محرک همگانی کردن ورزش در سطح جامعه معرفی شود.
مهرماه که می‌رسد بی‌خیال از تقویم شمسی، سال جدید به نام سال تحصیلی آغاز می‌شود و انگار ساعت ۷:۳۰ صبح و در صف کلاس‌ها، این سال تحویل می‎شود.
اما در پایان همین ماه نیز روزی وجود دارد به نام روز «ورزش و تربیت بدنی» که مسئولان ورزش کشور نیز باید از فضای آموزش و تحصیل درس گرفته و سال جدید را با ورزش کشور آغاز کنند و فضای ورزش را ببرند به لحظه تحویل سال ورزش.
بر هیچکس پوشیده نیست که موفقیت‌های ما در عرصه‌های ورزش مربوط به استعداد ورزشکاران و نبوغ شخصی مربیان است وگرنه ما هیچ فعالیت آکادمیکی که ورزش آینده را تضمین کند نداریم و همه شعارهای دستگاه عریض و طویل ورزش کشور، حرفی بیش نیست؛ زیرا ورزش در خون و پوست مردم این سرزمین کهن قرار دارد.
ورزش از دیرباز در نزد ایرانیان دارای اهمیت بوده است. توجه به سلامت جسمانی و تلاش برای دوری از بیماری‌ها سبب می‌شد تا در ایران باستان هرگونه بیماری‌ها و ناخوشی را به اهریمن نسبت داده و قدرت جسمانی و سلامتی را ستایش کنند، به‌ویژه برای جنگجویان بسیار اهمیت داشت که قدرت بدنی و آمادگی جسمانی مناسبی داشته باشند.
ورزش کردن، ریشه در فرهنگ و تاریخ ایرانیان دارد
در آثار تاریخ‌نگاران باستان نظیر هردوت و گزنفون و همچنین در روایت‌های شاهنامه، آشکارا می‌توان به اهمیت ورزش در نزد مردم ایران پی برد. به‌طور کلی برنامه تربیتی و آموزشی ایرانیان به 3 بخش عمده پرورش دینی و اخلاقی، تربیت‌بدنی و آموزش خواندن و نوشتن قابل تقسیم بود.
بنابراین ورزش در زندگی روزمره ایرانی بخشی از نیاز زندگی و بقا به‌شمار می‌رفت. تعداد دیگری از ورزش‌ها نظیر چوگان‌بازی، کشتی و زوبین‌اندازی در زمان‌های صلح و به‌عنوان سرگرمی مورد توجه مردم بود. به‌علاوه همواره حول این قدرت و زورمندی رفتارهایی با عنوان آداب پهلوانی، عیاری و فتوت شکل می‌گرفت که مستلزم آن بود که فرد ورزشکار دارای شماری از سجایای اخلاقی برای کمک به افراد ضعیف و ناتوان و همچنین آمادگی برای دفاع از مردم باشد.
این موضوعات نشان داده می‌شود که ورزش یک رسم کهن در فرهنگ و زندگی ما ایرانیان بوده و همین استعدادها امروز ورزش ایران را در قله‌های مختلف سر زبان‌ها انداخته است و برنامه آکادمیک دولتی‌ها بلوفی رسانه‌ای بیش نیست؛ اما انتظار می‎رود که دستگاه ورزش استان که این روزها یک مدیر آکادمیک را در مسند کار خود می‎بیند، در کنار سیاست وزارت ورزش، یک برنامه جدیدی ارائه دهد تا بتواند همگانی کردن ورزش در بین مردم و شهروندان نهادینه شود.
همگانی شدن ورزش سبب پیدایش استعدادهای مختلف در دل خانواده‌ها می‌شود، همین بروز استعدادها می‌تواند ورزش قهرمانی ما را بیمه کند. این امر حلقه مفقوده ورزش ماست که هنوز نتوانسته‌ایم ورزش را به‌خوبی همگانی کنیم و تعریف ما از ورزش همگانی شده است یک پیاده‌روی ساده و یک نرمش صبحگاهی!
همگانی شدن ورزش، ضامن سلامتی جامعه و پرورش قهرمانان می‌شود.
توسعه ورزش همگانی که نقش مؤثری در بالا بردن شاخص‌های سلامت جامعه دارد، یکی از شعار‌های خوش‌ آب و رنگی است که همواره از سوی مسئولان به بهانه‌های مختلف تکرار می‌شود، اما در میدان عمل کمترین توجهی به اجرایی شدن اولویت‌های درنظر گرفته شده برای بسط و گسترش ورزش همگانی نمی‌شود.
این در شرایطی است که هر چند وقت یک‌بار مسئولان وزارت ورزش در این‌باره راهبرد‌هایی را اعلام می‌کنند و از فدراسیون‌ها می‌خواهند که در ورزش همگانی فعال‌تر از گذشته ظاهر شوند.
اهمیت ورزش همگانی وقتی مهم می‌شود که در طرح ادغام معاونت ورزش همگانی و با معاونت فرهنگی در وزارت ورزش یک مدیر فرهنگی که با ورزش همگانی بیگانه است را رأس کار می‌گذارند، تا برای همگانی کردن ورزش تصمیم‌گیر باشد.
البته نباید از حق گذشت زیرا نهادینه کردن ورزش همگانی در بین جامعه مستلزم هماهنگی چندین دستگاه مختلف از جمله، وزارت آموزش‌وپرورش، وزارت علوم، وزارت کشور، شهرداری‌ها، نیروهای مسلح و... است و وزارت ورزش در رأس همه آنها سیاستگذار باشد.
سال‌هاست در این مورد نوشته و گفته شده است اما تجربه نشان داده که زرق و برق مدال‌های ورزش قهرمانی نمی‌گذارد هیچ وزیری نگاهش از آن دور شود و ورزش همگانی همان در حد حرف و شعار باقی مانده و وزارتی که به دنبال تیمداری استقلال و پرسپولیس در لیگ برتر و بستن قرارداد فلان مربی تیم ملی باشد، اصلا وقتی برای ورزش همگانی ندارد.
به هر حال بهتر است ورزش را کمی جدی بگیریم زیرا مدال‌های امروز ما محصول همان روزهایی که است که ورزش به صورت خودجوش در جامعه همگانی بود و همه بچه‌های آن بی‌وقفه در کوچه، زمین‌های خاکی و حتی باشگاه‌های محقر، غیراستاندارد و کوچک ورزش می‌کردند.
اما کودکان امروز ما که تمام اوقاتشان در آپارتمان‌های کوچک و با موبایل و تبلت و حتی بازی‌های رایانه‌ای می‌گذرد، نمی‎توانند ضامن ادامه‌دهنده مدال‌های امروز کشور باشند، پس همگانی کردن ورزش و حتی رایگان شدن آن در جامعه را ترویج دهیم.
*مجتبی دی‌آبادی

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس