در راستای دستیابی به شعار سال ۲۰۲۱ که توسط سازمان جهانی گردشگری مشخص شده است، ساکنان روستاها میتوانند با 5 محرک تعداد قابلتوجهی از گردشگران را به سفر روستایی تشویق کنند.
این 5 محرک شامل احیای بازیهای محلی، تولید صنایعدستی، طبخ غذاهای سنتی مختص آن منطقه، انجام فعالیتهای کسبوکارهای روستاییان توسط توریستها و وجود مکانهای بکر همچون جادههای خاکی است.
از سوی دیگر شناسایی ظرفیتهای موجود در هر روستا و آداب و رسوم و ارزشهای آن روستا میتواند موجب شود تا آموزشهای لازم به گردشگران و روستانشینان همسو با همین معیارها داده شود.
به گزارش دنیای اقتصاد، رامین حمیدیان یکی از فعالان در حوزه راهنمایان تورهای گردشگری در اینباره گفت: آموزش در بخشهای مختلف به روستانشینان و گردشگران روستایی نخستین گام در توسعه گردشگری روستایی است که متولیان و فعالان بازار گردشگری باید آن را اجرایی کنند.
در غیر اینصورت نهتنها به نتیجه مطلوب که افزایش درآمد روستانشینان و رونق بخشیدن به سبک جدید سفر است دست پیدا نخواهند کرد بلکه نبود اطلاع از چگونگی برخورد با توریستها موجب دلزدگی آنها از سفر به روستا شده و همچنین حضور گردشگران آموزشندیده در روستا نیز موجب تخریب محیطزیست در این مکانهای بکر خواهد شد.
برای اینکه بدانیم چه چیزی را باید آموزش دهیم باید به تحقیق و توسعه در هر کدام از روستاها بپردازیم تا با سنتها، صنایعدستی و... آشنا شویم. در واقع پس از آشنایی است که میتوانیم آموزشهای متناسب با جوامع محلی را درنظر بگیریم.
وی افزود: احیای سنتها، فرهنگ، صنایعدستی، غذای سنتی، بازیهای محلی و... هر منطقه که به فراموشی سپرده شده دارای اهمیت قابلتوجهی است؛ زیرا آنها از مواردی هستند که میتواند موجب جذب گردشگر به مناطق روستایی شود و میزان درآمد ساکنان روستا را تحتتأثیر قرار داده و موجب افزایش درآمد آنها میشود.
فعالان حوزه گردشگری باید روستاییان را از منافعی که حضور توریست در مناطق روستایی برایشان بههمراه دارد آگاه کنند تا نهتنها از ورود گردشگران به روستا ممانعت نکنند؛ بلکه بهدنبال ایجاد شرایطی برای جذب بیشتر مشتری نیز باشند.
حمیدیان عنوان کرد: مهمترین کار در توسعه گردشگری روستایی کارشناسی روستاها و شناسایی ظرفیتهای موجود در هرکدام از روستاهای کشور است. این ظرفیتها شامل وجود مناطق بکر طبیعی برای طبیعتگردی، صنایعدستی، فرهنگی و... میشود که با شناسایی آنها میتوان براساس همین ظرفیتها برنامهریزی کرده و به جذب گردشگر پرداخت. وی گفت: یکی از مواردی که در روستاها برای گردشگران جذاب است وجود جادههای خاکی است که نمادی از طبیعت بکر و دستنخورده این مناطق است؛ بنابراین با آسفالت کردن این جادهها و مسیرهای تردد آنها تفاوتی با شهر نخواهند داشت.
مسئولان راه نیز میتوانند برای تعمیر آسیبها و ناهمواریهایی که در جادهها بهدلیل عوامل طبیعی ایجاد شده است به جای آسفالت از خاک استفاده کنند.
از سوی دیگر میتوان درباره عوامل این چنینی آموزشهای لازم را به روستانشینان داد تا مبادا در راستای توسعه گردشگری روستایی گام اشتباهی بردارند. حمیدیان عنوان کرد: یکی از مواردی که میتواند تعداد قابل توجهی از گردشگران را به یک منطقه جذب کند غذای محلی است؛ زیرا توریستهایی هستند که برای صرف غذاهای سنتی و محلی یک منطقه از شهرهای محل سکونت خود به این مناطق سفر میکنند.
بنابراین احیای غذاهای محلی که در روستاها به دست فراموشی سپرده شده میتواند در جذب بیشتر گردشگر به روستاها تأثیرگذار باشد. همچنین درباره صنایعدستی که در روستاها در گذشته تولید میشد اما امروزه از تولید آنها خبری نیست، میتوان تولید آنها را توسط ساکنان این مناطق دوباره آغاز کرد و گردشگران را به سفر به روستاهایی که دارای صنایعدستی خاصی هستند تشویق کرد.
وی افزود: از سوی دیگر اغلب شهرنشینان که به روستاها سفر میکنند تمایل دارند برخی از کسبوکارهای روستایی همانند کشاورزی، کار در معدن، دوشیدن شیر و... را که ساکنان روستاها آنها را بهصورت روزانه انجام میدهند تجربه کنند.
همچنین با احیای بازیهای محلی و آئینهای سنتی روستاها میتوان شرایطی را فراهم کرد تا با حضور توریستها در این مناطق، آنها نیز چنین مواردی را تجربه کنند تا خاطره دلچسبی از سفر برای آنها ثبت شود و بار دیگر نیز آن روستا را در مقصد سفرهای خود قرار دهند.
