پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

کرونا و باقی بقای خدا

نویسنده : توکل دارائی

گفته می‌شود، قیامت کبراست و معلوم نیست بر سر بشر چه می‌آید. این جملات فحوای سخن کوچک و بزرگ فرزندان آدمی از شرق تا غرب عالم، در این روزهاست.
حق هم دارند این قدر نگران باشند. دست‌کم این جمعیت میلیاردی چنین مصیبتی را به‌طور مشترک و در چنین گستره وسیعی در یک قرن گذشته تجربه نکرده است. کارشناسان سیاسی و بهداشتی اما معتقدند که منقرض نمی‌شویم اما درست مثل پس از طوفان عهد نوح، بشری که از کشتی سالم پا به بیرون گذاشت، زیست دیگری را بنیان خواهد نهاد.
اما مسأله اینجاست که با وجود درصد پایین از کشتگان این ایلغار، چه کسانی از مهلکه جان به در می‌کنند. از نظر سنی و اثرگذاری بر انسان‌ها، آمارها از خطرناک بودن ویروس کرونا برای سنین بالای 60 سال و بیماران زمینه‌ای حکایت دارد. از آن طرف حکومت‌ها و دولت‌ها با همه فر و شکوه همیشگی و نازیدن به منابع و ثروت خویش، در برابر ویروس تاج به سر کاسه چه‌کنم به دست گرفته‌اند و یکی یکی مشکلاتشان سر باز کرده است. بشری که هوای فتح کرات دیگر در سر دارد، از تدبیر جان خویش ناتوان شده است و چون نمرود از آزار پشه‌ای به ستوه و اندوهی مرگبار رسیده است.
این ریز دشمن که از زیر دست اطلاعاتی‌ها و امنیتی‌های دنیا که به خیال خویش امنیت و آسایش گیتی روی کاکل آنان می‌چرخد، قسر در رفته، کمتر آینده پروژه و برنامه‌ریزی آن را در این سطح گسترش، پیش‌بینی کرده و برای مقابله با آن، هشدار داده است. دست‌کم تاکنون هیچ یک از "هل من مبارز"طلبیدن‌های پیشین که در مواجهه با مشکلات سر داده می‌شد، در این موضوع جواب نداده است.
ترس و واهمه از آثار زیانبار این هیولای کوچک چنان کرده که جانیان بالفطره‌ای مثل داعش فتوای حفاظت و خزیدن در پستو صادر کرده است.
انگار این حکایت که آدمی به عطسه‌ای بند است، دارد درباره دولت‌ها نیز مصداق پیدا می‌کند.
برخی دولت‌ها اول انکار کردند، اما بعد که مسأله عیان شد، اعتراف کردند و ادعای مهار، اما انگار این عطسه ناچیز دارد خانمان همه را بر باد می‌دهد.
بگذریم که ادعای توطئه و دشمنی و رقابت، خریدارانی بسیار در بین سران کشورها و افکار عمومی پیدا کرده‌ است.
اما به‌نظر می‌رسد که جای انکار باقی نمانده ‌است و بالأخره از ترامپ تا جانسون و مرکل یکی‌یکی، حضور قدرتمند کوچولوی سمج را پذیرفته‌اند و به‌دنبال راهکار می‌گردند.
شبکه‌‌های مجازی موی دماغ حاکمان شده‌ است و تا حرفی را می‌خواهند سانسور یا تغییر دهند‌، در کسری از ثانیه رسوای جهانیان می‌شوند.
برخی دولتمردان دنیا از کشتار 2 تا حداکثر 5 درصدی می‌گویند و با عدد و رقم ثابت می‌کنند که هراسناکی بشر وجهی ندارد یا در خور اهمیت موضوع نیست و زیادی بزرگش کرده‌اند.
اما حرفشان تمام نشده، خبرش می‌رسد که در دفترهای تودرتو و اشباع از ضدعفونی و نظافت، ویروس به دامشان انداخته‌ است و یا از ترسشان گریخته‌اند. حکایت برخی کشورها هم، به انبانی از کاش و اگرهای ناتمام که مدیرانشان را درگیر کرده و مردمشان را گرفتار و سرگردان، تبدیل شده‌ است.
انگار که صور اسرافیل دمیده باشند‌ ولی به قاعده عکس، مردم به جای تجمع در خانه خزیده‌‌‌اند و منتظر روز حادثه‌اند.
در این میان اما مثل همیشه نظامی‌ها که پول و ثروت جهان را در رقابت وحشتناک برای تهیه اسلحه‌های مرگبار بلعیده‌‌‌اند، برای نجات بشریت دست به کار شده‌اند و میدان‌دار معرکه.
و اینجاست که بیراه نیست اگر گفته شود ثروت‌های هنگفتی که می‌شد خرج رفاه، آسایش و ارتقای بهداشت بشریت شود، به جیب کارتل‌ها و دلالان اسلحه رفته‌ است.
به یک کلیپ منتشره از یک کشور اروپایی که نگاه می‌کنی تمدن مدرن از حرکت افتاده‌ است و انگار در قرن پانزدهم است تا عصر فضا.
در برخی کشورها و از جمله ایران، خیل خرافات به‌جای فراهم کردن عده و عده برای مقابله با ویروس، به ریشخند و تمسخر روی آورده‌اند و برخیشان هم مثل شاه سلطان حسین در مواجهه با افغانان مهاجم، به تعویذ و حرز روی آورده‌اند.
روایتی که گفته شد، با کم و زیادش، این روزها در همه دنیا ساری و جاری است.
با این حال اما، دنیا به کام طراران است در لباس دوست.
آنها که از آب هم کره می‌گیرند، این بار نیز آب خالی تحویل خلق‌ا... می‌دهند به‌جای دوای ضد عفونت و جیبش را در این معرکه خالی می‌کنند و جانش را نیز می‌ستانند.
جماعتی اندک از دینداران که مناسک را در حد پرستش به‌جا می‌آورند و در کلیسا، مسجد، معابد و مشاهد، ویروس را به هیچ می‌‌انگارند، لاابالی‌گریشان بار گرانی بر دوش دولت و ملت شده‌ است و رفتار مضحک و بی‌‌منطقشان موجب وهن ادیان شده‌ است.
خلاصه اینکه، انگار یوم تبلی‌السرائر شده‌ است و عیار حاکم، محکوم، دولت و ملت به محک مواجهه با کرونا رسیده‌ است.
وه، که چه دماغ‌ها از این سر دنیا تا آن سر دنیا به خاک مالیده شده‌ است.
و اما از نظری دیگر، این خداست که دلبری نموده‌ است. شاید گفته شود این چه دلبری است که دلیرانه بشر را به خاک سیاه نشانده‌ است و رنج همگانی بشر را به تماشا نشسته‌ است.
اما مگر نمی‌بینید که اسباب انسانی و لذایذ حیوانی چنان بشر را درنوردیده که ادعای خودمستقل‌پنداری به سرش زده است.
حتی کفگیر بسیاری مدعیان حامی دیانت به ته‌دیگ خورده‌ است و به‌جای دعوت به خدای، بشر را به خویش می‌خوانند.
اما وعده خدای، نصرت دین و اثبات وحدانیت خویش است. چه معلوم شود ویروس کرونا محصول آزمایش و خطای انسانیست و یا برآمده از طبیعت است، این ویروس فرصتی برای قدرت‌نمایانی خالق است.
ویروس کرونا، قواعد مرسوم اداری، سیاسی، تجاری و به‌ویژه روابط انسانی را نشانه گرفته‌ است و موریانه‌‌ای شده برای به هم خوردن تنظیمات ظالمانه و حتی بروکراسی‌های بی سرو ته در روابط دولت و ملت‌ها.
این موریانه همانند عصر نبوی پیمان‌های ظالمانه را یکی‌ یکی می‌‌خورد و دست‌کم تا ایامی که ترس بودنش وجود دارد، دولت‌ها را به تجدیدنظرهایی هر چند از روی ناچاری، می‌کشاند.
گفته شده که موریانه‌ای از خفاش تغذیه کرده و ویروس قصه ما را به‌وجود آورده و با تغذیه به بشر منتقل شده‌ است.
حکایت آن موریانه‌ای که پیمان همبستگی قریش را چنان خورده بود که فقط نام خدا از آن باقی مانده بود، را شنیده‌اید؟
با این اوصاف، تشبیه کل ماجرای بشر از شرق تا غرب عالم و از جمع دینداران تا لادینان، به اینکه کرونا همه عهدهای ستمگرانه را خورده و تنها "نام خدای" از آن باقی گذاشته‌ است حرفی بیراه نخواهد بود. ویروس کرونا بسیاری از پرده‌های جهل، عناد و خرافه را پاره کرده‌ است. ویبقی وجه ربک ذوالجلال والاکرام.همین.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس