پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

یک سر و هزار سودا

نویسنده : حکیمه سادات نظیری

خانه ای که کاسه بشقاب‌ها در آن اسکی می روند و مبل‌ها یکی در میان لکه آبگوشتی دارند. شوهری که ناهار، غذای گرم ندارد و بچه‌ای که شش روز هفته خانه مادربزرگ‌ها شبکه پویا می بیند و دلش نمی‌خواهد یک خط مشق بنویسد.

لباس‌های رنگارنگ توی کمد و طلاهای توی صندوق ولی داستانش مفصل است. بیشتر ما فکر می کنیم این تصویری از زندگی یک زن شاغل است. زنی که پول زیادی دارد اما نه به شوهرش می تواند خوب برسد نه هوای بچه اش را دارد. خانه اش هم که به امان خدا رها کرده.

اما این تصویر چند سالی است جایش را با عکس های باکیفیت اینستاگرامی عوض کرده و دیگر خبری از این همه واقعیت نیست. توی همه عکسها بچه ها لباس ست می پوشند و شوهرها لبخند گله گشادی می زنند. خانه طوری با دقت چیده شده که باورمان می شود هم می شود کار کرد هم خانه داری. آن هم از نوع خیلی خاصش. اما واقعیت کجاست؟! بالاخره تصویر اول درست است یا دومی؟!

من به شما می‌گویم هیچ کدام. اینها دو سر طیف اند که واقعیت را با تزیین های رسانه ای پوشانده اند. تصویر واقعی زنی است که شبها دیر می خوابد و خانه را مرتب می کند. شام فردایش را بار می گذارد و وقتی دارد شعله گاز را کم می کند چند تا آلارم جدی برای فردایش هم می‌گذارد. یکی مال مشق بچه هاست. آن یکی اقساط خانه. این زن فردا صبح وقتی صورت بچه ها را می بوسد و توی ترافیک خدا خدا می کند که زود برسد محل کارش، باز هم برای هزارمین بار قضاوت می شود اما سالهاست که او پستی را در کشور پر کرده است که کس دیگری جای او نمی توانست.

در کشور ما بسیاری از مشاغل به همت بانوان، پا گرفته است و زمینه خدمات رسانی به زنان و دختران جامعه را فراهم کرده است. شغلی مثل سونوگرافیست خانم، متخصص بیماریهای زنان یا حتی دندانپزشک زن. این ها البته گوشه ای از همت خانمهاست. زنان زیادی هم هستند که گرچه کار بیرون برایشان سخت و نشدنی است اما از درون خانه به شیوه های مختلف درآمد زایی می کنند.

و با روحیه خوبی که در کشور می پراکنند باعث می شوند آثارمنفی بیکاری ریشه کن شود. منظورم از بیکاری این است که آدمها و بخصوص خانمها به دلیل شخصیت لطیفی که دارند، از روزمرگی و تکرار خسته می شوند و داشتن شغلی چه به صورت استخدامی، چه خصوصی و چه حتی دورکاری های هنری یا علمی، آنها را سرزنده و شکوفا نگه می دارد. اما همین جا پرده از یک راز دیگر هم برمی داریم.

امروزه زنان خیلی از خودشان کار می کشند تا هم مادر و همسر خوبی باشند و هم یک انسان توانمند که می کوشد مهارت و دانشش را به روشهای مختلف به جامعه ارائه کند.

گرچه همچنان قضاوت ها تمام نمی شود و هنوز هم کسانی هستند که آموزش گلدوزی را کار نمی دانند یا زنی را که توی مطب، مشاوره می دهد بی عاطفه میدانند اما خوشبختانه خون تازه اگاهی به رگهای جامعه ریخته است و دیگر بیشتر اقشار جامعه باور کرده اند که زنان به معنای واقعی نیمی از جامعه اند. جامعه ای فعال و پویا که ارمغان فعالیت هایش، سرزندگی و شادمانی خانواده هاست.

اما همه ما شاغلی را می شناسیم که سالهاست بیمه ندارد و خیلی وقت ها یادش می رود تعطیلات برود. صبح تا شب تلاش می کند و شبها باز هم ذهنش در حال پردازش کارهای فرداست.

بله مادرها، شاغلینی که هیچ کس نمی داند چطور توی یک دستشان کل دنیای بچه ها را می چرخانند درحالیکه دست دیگرشان بوی سبزی تازه و هویج نگینی دارد.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس