پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

استدلال شرکت پست برای دریافت تعرفه اضافی حیرت‌آور است

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

پست با قدمتی تاریخی در ایران و سبقه طولانی در خدمت به مردم، به‌ خودی خود یکی از خاطره‌انگیزترین شرکت‌های خدمت‌رسان است که نام آن برای تمام ملل متمدن جهان ملموس می‌باشد.
پست با نام تاریخی چاپار و پیک، چه آن زمان که به‌ وسیله کبوتر یا استر و اسب و کالسکه فعالیت داشت و چه در دوره کنونی که هواپیما و قطارهای سریع‌السیر در خدمت شرکت‌های پستی در سرتاسر جهان موجود می‌باشد، همپا با تمدن‌های بشری روی کره خاکی شکل گرفته و پیشرفت کرده است .
وجود پست برای هر ملتی پیام‌آور شادی‌ها و غم‌ها است و نقش مهمی در خلق بهترین واژه‌ها در توصیف احساسات بشری مثل قهرها و آشتی‌ها، بی مهری و مهرورزی، هجران و وصل و زیباترین مفهوم زندگی در فرهنگ و ادبیات بشری دارد .
واژه پست در عمق وجود ملت‌ها نفوذ دارد و بیشتر از اینکه با مفهوم خدمت رسانی و نقش ارتباطی خود شناخته شود، با شأنی فرهنگی با اندیشه و احساس آدمیان پیوند دارد .
ورود وسایل ارتباطی پیشرفته در جهان امروز اگرچه بیشترین بار سنگین پیام‌رسانی را از دوش پست برداشته است، ولیکن هنوز که هنوز است هزاران پیام با گوشی‌های همراه، لذت یک خط نامه‌نگاری پستی را برای فرستنده و گیرنده ندارد و آنقدر که هر زمان مشاهده یک پستچی پشت در خانه یا محل کار انسان را خوشحال می‌کند، صدای آلارم گوشی و تیک پیامک‌های گاه و بی‌گاه موبایلی شنونده و بیننده را به وجد نمی‌آورد .
سال‌ها بود که راهم به شرکت پست نیفتاده بود، اما ساز و کار زندگی انسان باوجود تغییر و پیشرفت‌های شگفت‌آور در وسایل ارتباطی هنوز هم به گونه‌ای است که بالاخره یک روز هم گذار پوست به دباغ‌خانه می‌افتد و مجبور می‌شوی برای ارسال شیء یا اصل سند یا وسیله‌ای با ارزش به راهی دور، قبول زحمت فرموده وبه طور حتم راه خانه یا محل کار تا دفتر پست را طی طریق نمایی!
این مصداق(گذار پوست و دباغ خانه) هم از آن مثال‌های شیرین و نغز در ادبیات فارسی است که خیلی جاها می‌تواند مفهوم یک دنیا حرف و گلایه و تشریح معانی را به شنونده برساند .
آن روز( دوشنبه ۲۲ مرداد ماه جاری) قرار بود پرونده‌ای را برای یک عزیز در شهری دور( شما بخوانید شیراز) پست کنم . شیء مهم و ارزشمند دیگری همراه پرونده نبود و وقتی متصدی باجه پست سؤال کرد، سفارشی یا عادی؟ تأکید کردم، عادی. دوباره سؤال کرد، با پست سریع یا معمولی؟ اینجا بود که حس کنجکاوی ام گل کرد و از خانمی که متصدی باجه بود پرسیدم ، فرق پست سریع با معمولی چیست ؟ پاسخ شنیدم که ، با پست معمولی نامه ۵ روزه بدست گیرنده می رسد و تعرفه آن ۱۰ هزار تومان کمنر از ارسال سفارشی است ، اما با پست سفارشی و سریع بیشتر از ۲ روز طول نمی کشد ! موضوع داشت جالب می شد ، این بود که دوباره سئوال کردم ، عادی ها را با وسیله نقلیه معمولی و قدیمی ارسال می‌ کنید ، اما سفارشی ها را با خود رو های تند رو ؟ پاسخ داد که نخیر فرقی ندارد ، همه مرسولات با یک وسیله ارسال می شوند ! بازهم موضوع برایم جالب تر شد و سئوال کردم ، در این صورت باید نامه های عادی بی جهت ۳ روز در شهر مبدا یا مقصد توسط پست معطل شود تا در نوبت ۵ روزه بدست گیرنده برسد ! والا اگر همه مرسولات با یک خودروی پیک به مقصد ارسال شوند چه دلیل دیگری دارد که سفارشی ها ۳ روز زود تر بدست گیرنده برسد .
البته این قاعده ارسال نامه یا هر امانتی را می دانم که ، در مواقع ارسال اشیا و اسناد مهم برای تضمین و سلامت چنین امانت هایی ، دفاتر پستی متعهد می شوند تا در قبال دریافت تعرفه های گرانتر و صدور رسید ، عین امانت را صحیح و سالم بدست گیرنده برسانند . تاکنون هم در تاریخ شرکت پست اتفاق نیافتاده است مرسولات عادی از سفارشی فقط برای ارسال دیر یا زود آن از هم تجزیه و تفکیک شوند ، چون در هر شرایطی ، چه آن زمان که پست یک شرکت دولتی بود و چه حالا که به یخش‌( خصوصی ! ) واگذار شده است ، مقرون بصرفه نبوده است که مرسولات سبک وزن و کم حجم که عادی یا سفارشی آن با یک وسیله نقلیه قابل حمل باشد ، جداگانه در دو یا چند کامیون و کامیونت بارگیری شود .
در نتیجه با توجه به دریافت هزینه اضافی انتظار می رودکه تفاوتی بین پست عادی باید وجود داشته باشد تا چنین برداشت نشود که خدایی نکرده پست سفارشی با هدف کسب درآمد بیشتر برای یک شرکت خصوصی است.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس