پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

عدالتی که مغفول ماند

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

بی‌گمان خیلی از غم و غصه و ناراحتی انسان‌ها ناشی از حرف‌های ناگفته‌ای است که در درون می‌ماند و مجال گفته شدن و بیرون ریختن آن دست نمی‌دهد. این هم برای خودش درد بزرگی است که آدمی نتواند و یا فرصت حرف زدن و واگویه کردن پیدا نکند.
امروز «شنبه 9 آذرماه» که مثل همیشه پیاده به سمت روزنامه می‌آمدم به یک دوست قدیمی و بازنشسته آموزش و پرورش برخوردم و دقایقی را در گوشه‌ای از خیابان پاستور به گفت‌وگو از گذشته‌ها و اوضاع و احوال فعلی شهر و کشورمان پرداختیم.
می‌گفت، مطالب مرا گاهی از سر اتفاق در روزنامه می‌‌بیند و می‌خواند و دوست داشت چند جمله‌ای از حرف‌ها و نظرات او را هم در روزنامه‌ خودمان بنویسم و البته که حرف اولش روی شرایط دشوار زندگی و سختی‌های مردم و حوادث روزهای اخیر در کشورمان بود.
او اشاره‌ خوبی به این نکته که حوادث «اغتشاشات» اخیر در برخی نقاط کشور مثل آن دمل چرکین و ناسوری بود که باید با نوک تیز یک نیشتر دهان باز می‌کرد و صره و ناصره از هم تشخیص داده می‌شد. نیشتری که افزایش قیمت بنزین در هفته‌های اخیر موجب آن شد.
دوست قدیمی من که اتفاقاً در دوران سی‌ساله خدمت خود از مدیران و دبیران موفق و کارآمد آموزش و پرورش در همدان و استان‌های همجوار شناخته می شد، شاکی بود که بسیاری از ساز و کارهای غلط و ناخواسته جامعه امروز ما اشی از دسته‌بندی‌های افراطی و تقسیم جامعه به خودی و غیرخودی است و مصداق‌های فراوانی در این خصوص در تمام حوزه‌های سیاسی، اجرایی، اقتصادی و فرهنگی بیان کرد و دست آخر هم روی داستان تقسیم ارثیه ناشی از افزایش قیمت بنزین بین طبقات به اصطلاح کم‌درآمد و ندار مکث معنا دار داشت.
می‌گفت، اصل پرداخت یارانه‌های نقدی و کمک‌های معیشتی اخیر بین دارا و ندار جامعه ایرانی، شیوه‌ای غلط و در سمت و سوی گداپروری در جامعه است که می‌شد از همان ابتدا چنین درآمدها و تخصیص‌هایی را وارد مدار کار و تلاش و تولید و اقتصاد کرد تا همگان به طور شرافتمندانه از آن بهره‌مند شوند واین چنین مستقیماً مردم را آلوده جیره‌های ماهانه نمی‌کردند!
می‌گفت، دولت‌ها با چنین شیوه‌های کمتر مطالعه شده‌ای در صدد حمایت از مردم فقیر هستند و منابع ملی یک کشور را به طبقات تفکیک شده اختصاص می‌دهند غافل از اینکه وظیفه اصلی دولت‌ها حمایت همه‌جانبه از حدود 82 میلیون نفر جمعیت این کشور و همه طبقات و همه قشرهای اقلیتی و اکثریتی است و کدام پدر خانواده است که علناً و بدون منطق درست بین فرزندان خود تفاوت قائل باشد!
به گفته این دوست ما که خود زمانی در زمره تصمیم‌گیران و فرهنگ‌سازان کشورمان بوده است، ما به عنوان دولت و مجری قوانین مختلف خصوصاً در حوزه‌های اجتماعی و مدنی انتظار همه گونه اشتراک مساعی از جانب قشرهای ملت را داریم، همه در یک شرایط مساوی باید مالیات بدهند، فرزندان خود را به خدمت مقدس سربازی اعزام کنند، در انتخابات گوناگون و دشمن‌شکن پای صندوق‌های رأی‌گیری بیایند و با کار و تولید و سرمایه خویش در خدمت جامعه خود باشند، اما در موارد خاص حقی از منابع ملی و نعمت‌های خدادادی کشور خود و سرمایه‌های عمومی هر چند بسیار اندک ندارند و به حساب نمی‌آید!!!
به گفته این شهروند ایرانی ما، مبالغ ناچیز یارانه ماهیانه و کمک معیشتی اخیر دولت گره‌های اصلی و بزرگ زندگی کسی را باز نمی‌کند و اما نادیده گرفتن حقوق مساوی قشرهای خاص از منابع کشور، دره‌های عمیق جدایی و بی‌تفاوتی در جامعه به وجود می‌آورد که در نهایت جبران آن حتی با افزایش چند برابری قیمت‌ بنزین هم امکان‌پذیر نخواهد بود!

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس