پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

این علف‌های هرز را چاره باید کرد احساس نگرانی کافی نیست

نویسنده : مهدی ناصر نژاد

تکدی‌گری، زباله‌گردی، دله‌دزدی، اوباشی‌گری و فحشا، کم یا زیاد در جوامع بشری پدیده نوظهوری نیست، اما اینکه چاره‌ای برای درمان چنین عارضه‌های مزمن و قارچ‌گونه درمیان نباشد و رشد آفت‌ها به حال خود رها شود، عواقب زیان باری را دچار کل جامعه خواهد کرد.
امروزه رشد قارچ گونه ناهنجاری‌های اجتماعی در جامعه ایرانی برای هر نگاه دقیقی مشهود است و وجود و حضور انسان‌های‌های فناشده که مردگانی متحرک بیش نیستند، در هر گوشه و کنار شهر چونان خاری بر چشم می‌نشیند که فقط احساس نگرانی کافی نیست و اگر چاره‌ای عاجل برای درمان چنین غده‌های سرطانی اندیشیده نشود، تمام بنیان ارزش‌های پرافتخار فرهنگ ایرانی و سرمایه‌های دینی به خطر خواهد افتاد .
این روزها در بحبوحه تمام مشکلات اقتصادی و گرفتاری‌های آزاردهنده فرهنگی و ایده‌های اجتماعی غلطی که گریبان‌گیر قشرهای جامعه می‌باشد، کم نیستند آدم‌های معتاد و نابابی که در بین افواج انسانی در شلوغی‌های بازار و مکان‌های عمومی می‌پلکند اما ممکن است به علت شتاب جمعیت که هر کس دنبال کار خود می‌باشد، کمتر به چشم آیند و دیده شوند، اما کافی است ساعت‌های خلوتی و نیم روزی سری به نقاط مخصوص شهر بزنی تا شاهد دلخراش‌ترین صحنه‌ها از پرسه‌زنی‌های جوان‌ها و نوجوان‌های بی‌هدف و از سویی تلاش تعداد کثیر زباله گردهای درمانده و معتادان متجاهر باشی که چگونه چهره شهر را خاکستری و ناامیدکننده جلوه می‌دهند. اگرچه چنین صحنه‌های تلخ و تظاهر چندش‌آور آدم‌های معتاد از تمام گروه‌های سنی نوجوان و جوان و پیر در هر کوچه و خیابان شهر بزرگ همدان قابل تصور می‌باشد، اما مسافرت نیم روزی برای تماشای چنین صحنه‌های زشت و غمبار به هر نقطه دوری از شهر لازم نیست، چرا که همین پیاده‌راه بوعلی و محدوده بوستان آرامگاه بوعلی‌سینا و ادامه کوتاه آن تا پیاده راه میدان امام برای ثبت چهره زشت شهر کفایت می‌کند.
متأسفانه سن اعتیاد تا قشر نوجوان‌ها پایین آمده است و چنین قربانیان ناآگاه جامعه اکثراً به این دلیل که روی توسل به خانواده‌های خود برای تأمین مخارج اعتیادشان را ندارند، در زننده‌ترین صحنه‌های غیرقابل باور دست به دامان رهگذران می‌شوند و به بهانه‌های گوناگون طلب پول می‌کنند.
کم نیستند جوان‌های زیاد و چهره‌های نوظهوری که در چنین مکان‌های عمومی و در انظار مردم از شدت خماری یا نشئگی زیاد از مصرف روانگردان‌ها و مواد مخدر قادر به کنترل رفتار خود نمی باشند و هر بیننده دلسوزی را نسبت به آینده جوان‌های این‌چنینی رنج می‌دهند. رقت‌بارترین احساس انسانی در چنین شرایط و فضایی از شهر و در چنین ساعاتی از روز که بیشتر مردم در حال استراحت در خانه‌های خود هستند، مشاهده دختران و پسران نوجوانی است که معلوم نیست با چه ترفندی بزرگتر‌های خود را مجاب می‌سازند تا برای تفریح (پرسه‌زنی) به خیابان‌ها بیاند و دانسته و ندانسته خود را طعمه عناصر بدحال قرار دهند. با چنین شرایطی به نظر می‌آید تا دیرتر از این نشده و علف‌های هرز کل مزرعه‌های اجتماعی را آلوده نساخته‌اند، باید چاره‌جویی کرد.
تأمل بر چنین رویکرد‌های غلط اجتماعی قلب هر انسان دلسوز و عاقلی را به درد می‌آورد. اگر فقط بنشینیم و خانواده‌ها را مسئول‌ رشد چنین ناهنجارها بدانیم، هرگز قادر به حل مشکلات و پاکسازی جامعه از ناهنجاری‌ها نخواهیم بود. در این عرصه فقط پند و اندرز و فرهنگ‌سازی‌های کلیشه‌ای کافی نیست. باید جامعه صاحب فکر و خردورز برای نجات کشورمان از اضمحلال سرمایه‌های انسانی وارد عمل شده و دست به کار شوند.
شیطان خانه برانداز و عفریت نابودی و سیاهی در ترویج فساد و پوچ‌گرایی بیشتر جوان‌های ما را نشانه گرفته است و مقابله با چنین دشمن پنهانکاری از عهده قشرهای معمولی جامعه بر نخواهد آمد و جامعه علمی و اندیشمندان خلاق قادر به مقابله با چنین عارضه‌های خطرناک و دامن‌گیر خواهند بود.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس