پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

تیم ملی در محاصره منفعت‌طلب‌ها

در فاصله ۱۳۲ روز تا آغاز جام جهانی ۲۰۲۲، تیم ملی فوتبال ایران در بدترین وضعیت ممکن به سر می‌برد و اطرافیانش دغدغه‌ هر چیزی را دارند اِلا موفقیت تیم ملی!
محسن رمضانی را به خاطر دارید؟ همان بازیگر نابینای فیلم به‌یادماندنی رنگ خدا؛ علی در سکانس خاطره‌انگیزی از این فیلم جمله‌ای را بر زبان آورد که هنوز هم در یادها باقیمانده است: «می‌دونی چیه؟ هیچ‌کی منو دوست نداره.»
۱۳۲ روز تا آغاز جام جهانی ۲۰۲۲ قطر زمان باقیست؛ چیزی قریب به چهار ماه. در دنیای موازی احتمالاً باید برای شروع این مسابقات لحظه‌شماری می‌کردیم. خیالمان راحت بود و تنها دغدغه‌مان روش و سیستمی بود که تیم ملی می‌خواست برای رویارویی با انگلیس، ولز و آمریکا خود را مهیا کند. به‌سلامتی بازیکنان در آستانه آغاز مسابقات می‌اندیشیدیم و به نخستین صعود از گروه و تاریخ‌سازی فکر می‌کردیم. چه تفکرات زیبایی و متأسفانه زهی خیال باطل.
به گزارش ایرنا،در دنیای واقعی اما تنها چیزی که همه ارکان فوتبال به آن واقف هستند این است که اوضاع تیم ملی چیزی فراتر از نگران‌کننده است. بدترین آماده‌سازی تاریخ برای این تیم در نظر گرفته‌شده است. تیمی که کمترین بازی دوستانه رابین تمام تیم‌های جام جهانی در پنجره نخست به خود اختصاص داد. تیمی که سرمربی‌اش مشخص نیست و بازیکنانش به ۲ گروه تقسیم‌شده‌اند و مقابل یکدیگر ایستاده‌اند. تیمی که در محاصره منفعت‌طلب‌ها و شخص‌پرست‌ها قرارگرفته است. تیمی که هیچ‌کس دوستش ندارد و نگرانش نیست.
بله. هیچ‌کس دلش برای تیم ملی نمی‌سوزد. گروه‌ها و دسته‌های مختلف، جملگی به فکر منافع خود هستند. اینکه چه کسی بیاید و چه کسی نیاید. اینکه اگر ایکس بیاید چقدر به سود ما خواهد شد و اگر ایگرگ بر مسند قدرت بنشیند چه میزان به ضررمان تمام می‌شود. اینکه در این رودخانه گل‌آلود چه چیزی عاید منِ نوعی می‌شود.
فدراسیونی‌ها فقط به انتخابات فکر می‌کنند. پنجره نخست را به عزل همتای خود گذراندند و حالا سرگرم لابی‌بازی هستند تا بتوانند همچنان در ساختمان سئول رفت‌وآمد داشته باشند و فقط «باشـــــند.» چطور و چگونه‌ و به چه قیمتی؟ اصلاً اهمیتی ندارد. آنها تیم ملی را رها کرده‌اند و تنها به بقای خود می‌اندیشند. حالا در این میان تیم ملی هم در جام جهانی بدترین نمایش را با نسلی فوق‌العاده داشت، چیز مهمی نیست. مگر تا حالا از گروهمان صعود کرده‌ایم که این بار دفعه دومش باشد؟
تیم ملی در چند سال اخیر مشکلات متعددی داشته و در همه‌ این سال‌ها تنها دلخوشیِ فوتبال‌دوستان این بود که بازیکنان تیم ملی متحد و یکپارچه هستند و رفاقت عمیقی بین آنها وجود دارد. از چند ماه قبل شایعاتی مبنی بر ایجاد دودستگی بین ملی‌پوشان شنیده شد اما باورش دشوار بود تا اینکه چند روز قبل بیانیه‌های روزانه و شبانه صادر شد. دودستگی در آستانه جام جهانی نورعلی نور و پودر نارگیل روی حلوا بود! ستاره‌های باتجربه تیم ملی باسابقه بازی در تیم‌های اروپایی پا را از دایره‌ اختیارات خود فراتر گذاشتند و به مسائلی ورود کردند که نباید می‌کردند. گویی آنها هم نمی‌دانند چه تورنمنتی درراه است. ما از آنها انتظار نداشتیم که این‌گونه اختلافات درونی را عیان کنند.
نتایج تیم ملی با دراگان اسکوچیچ خوب نه، درخشان بوده است. او تیم ملی را از منجلابی که دست‌پخت مارک ویلموتس بود، نجات داد و به‌سلامت راهی جام جهانی کرد. اما هیچوقت دراگان نتوانست در بیرون از زمین طرفداری پیدا کند. او سکوت کرد و سکوت. برایش اردو و بازی تدارکاتی مناسب ترتیب ندادند و او سکوت کرد. حق‌وحقوق بازیکنانش را پرداخت نکردند و سکوت کرد. قرارداد دستیارانش را به بدترین شکل ممکن تنظیم کردند و سکوت کرد. هیچوقت حمایت درستی از سوی فدراسیون دریافت نکرد ولی بازهم سکوت کرد. اسکوچیچ نه مردم، نه فدراسیون و نه حتی بازیکنانش را نتوانست قانع کند و به آنها بفهماند که سرمربی تیم ملی است و احترامش واجب. او با سکوتش سعی کرد تحت هر شرایطی صندلی‌ای که در اختیارش هست را نگه دارد و راهی قطر شود و در این میان حتی برای شخصیت خودش هم احترامی قائل نبود. ای‌کاش سرمربی تیم ملی کمی نگرانی و کاریزمای خود را به رسانه‌ها و مردم نشان می‌داد. شاید می‌توانست با این کار همچنان در جام جهانی روی نیمکت ایران بنشیند.
2۲ تیرماه ۱۴۰۱ است و تنها چیزی که می‌توان درباره تیم ملی فوتبال ایران گفت این است که هیچ‌کس تیم ملی را دوست ندارد. تیمی که در محاصره منفعت‌طلب‌ها گیر افتاده است.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس