دههشصتیها هنوز هم صدای آژیر خطر را از یاد نبردهاند و چه بسا این روزها، تکرار دوباره این اتفاق نامبارک از ذهنشان تداعیگر گذشته تلخ آنان است. هر چند پیروزی با ما بود و تاریخ ایران، این کشور را در این عرصه سربلند نشان میدهد.
این روزها خبرهای مربوط به اتفاقات کشور خیلی بیش از گذشته دنبال میشود و در لابهلای این خبرها جنگ رنگ و تیتر دیگری دارد.
اما ای کاش میشد این را دنبال نکرد! از خواب و خوراک افتادهام.
جنگها روزگاری تن به تن بود و عنصر شجاعت و قهرمانی در آنها معنا داشت، اما امروزه، جنگِ تکنولوژیهاست.
ابزارها با هم میجنگند و نسل را نابود میکنند.
تکنولوژی به معنای مدرن چون چاقویی 2لبه عمل میکند، خاستگاه جغرافیاییاش مغرب زمین است و ما شرقیها آن را از آنجا اقتباس کردهایم.
طبیعی است که از نظرگاه پیشرفت تکنولوژی، شکافی بزرگ بین آنها و ما وجود داشته باشد.
اسرائیل متکی بر فرهنگ سیاسی و تکنولوژیک تمامیت غرب است و ما متکی به فکر، اندیشه و عیارمردانی که با سلاح شجاعت مقابل دشمن ایستادهاند.
هر چند کشورمان به مدد دانشمندان در عرصه نظامی پیشرفت کرده، اما تا مردان مرد این عرصه در صحنه نباشند، تکنولوژی هیچ خواهد بود. از این رو از همان لحظه نخست ما به پیروزی حق علیه باطل امیدوار هستیم.
ناگفته نماند که این جنگ در کنار روند ویرانگر نظامی، میتواند به نتایج سیاسی متفاوتی منجر شود که تاریخی ماندگار را رقم خواهد زد.
