پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

خریدار این کالا فقط خدا است

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

در فرهنگ ایرانی، روزهای پایانی سال که فرامی‌رسد، خانواده‌ها برای استقبال از سال نو خانه‌تکانی می‌کنند و کهنه‌ها را از زندگی خود دور می‌سازند.
در این قاعده زیبای سنتی که با عید نوروز و جشن‌های سال نو ارتباط دارد، نو نوارکردن سر و وضع ظاهری نیز برای هر کس لذتی سنتی و نهادینه شده است و در باور‌های ما ایرانیان این کار شگون دارد و هر کس به هر دلیلی نتواند دل و زندگانی خویش را خانه‌تکانی کند، گویی که چیزی را گم کرده است و گناه دارد که در آغاز سال نو غمگین و حسرت‌مند بماند.
متأسفانه به‌دلیل همان عارضه همیشگی و دردِ نداری و بی‌سروسامانی که گریبانگیر هر جامعه از جمله جامعه خودمان بوده و است، خیلی از خانواده‌ها توان هزینه‌های خانه‌تکانی دل و زندگی و سر و وضع فرزندان خود را ندارند و همین‌گونه است که ما ایرانیان مسلمان و خوش‌دل و مهربان رضایت نداریم چنین ایامی از سال که زمین و زمان و انس و جن و آدم دچار تحول می‌شوند و دنیا رنگ تازگی به‌خود می‌گیرد، هموطنان و خواهران و برادران دینی ما از روی نداری و فقر در حسرت کفش و لباس و وسایل ضروری خود برای جشن‌های سال نو بمانند.
تعیین هفته‌ای در پایان سال به‌عنوان هفته احسان و نیکوکاری، پیشنهاد و تصویب هر کسی و هر مسئول و غیرمسئولی در کشورمان بوده، انصافا کار خوب و خداپسندانه‌ای بوده است. البته نیکوکاری و نوع‌دوستی یک قانون و قاعده دلی و نانوشته است و با جان خیلی از انسان‌های فرشته‌سیرت گره خورده است.
هنوز هم در این دنیا و روزگار کج‌مدار و ناسور خیلی از آدم‌ها هستند که فقط برای احسان و دستگیری و محبت به دیگران و هم‌نوعان خود به دنیا آمده‌اند.
آن‌دسته از آدم‌های خوب خدا که قلب مهربان و نیت خیر دارند، برایشان فرقی ندارد که یک قرص نان یا 2 قرص نان در سفره‌هاشان باشد، باید نیمی از آن نان را ببخشند و احسان کنند تا نیم دیگر راحت از گلویشان پایین برود.
بخشندگی و مروت و مردانگی به داشتن و پول و مال و منال زیاد نیست. اگر بخشنده باشی یک قرص نان خود را با دیگران باشد، قسمت خواهی کرد، ولی اگر چشم‌تنگ و ناخن‌خشک باشی، دنیا را هم ناسزاوارانه به تو بدهند، خار و خسی از آن را هم به کسان دور و نزدیک خود نخواهی بخشید!
آری هر دو دنیای حاضر و آخرت متعلق به انسان‌های خداجو و نیک‌سیرت و بامعرفت است که نان حلال درمی‌آورند و می‌بخشند و خداوند منان و دادگر هم به چنین مردمانی بیشتر می‌دهد، چون با خود او معامله کرده‌اند و باید سود ببینند تا همیشه وارد معامله با آفریدگار منان بشوند.
دنیا هرچقدر حکومت و دم و دستگاه و رئیس جمهور و دولت و قانون و مؤسسه‌های خیریه داشته باشد، باز هم تا مردم و آدم‌های نوع دوست و خیر نباشند، کار دنیا و جوامع انسانی لنگ خواهد ماند.
آن اوایل شکل‌گیری جوامع انسانی و شهرها و ولایات، حکومت و دولت‌ها اینچنین نبود و این انسان‌های قدرتمند و جوانمرد بودند که از قشر‌های ضعیف حمایت می‌کردند تا به‌تدریج و در طول اعصار و قرون مدنیت شکل گرفت و پای حکومت‌ها و تشکیلات اجرایی به میان آمد و کار بشریت هم خراب شد!
خلاصه این خوبی و نیکوکاری نزد خداوند گم نمی‌شود و شاعر گفته است از بدی و شر دوری بجویید و خوب باشید.
«صد بار بدی کردی و دیدی ثمرش را
خوبی چه بدی داشت که یک بار نکردی؟»

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس